...

Zojuist heb ik een telefoongesprek met mijn zus beëindigd...
Zij belde mij met een droevige mededeling; de vader van mijn beste vriendin van de basisschool en het voortgezet onderwijs is gestorven.
Mijn familie had vroeger intens kontakt met haar familie, onze zussen zijn bevriend met elkaar, en onze ouder waren ook met elkaar bevriend. Ik heb hele mooie en fijne herinneringen aan deze periode, daar ik de ouders van mijn vriendin als "2e ouders" beschouwde. Mijn zus en ik behoorden praktisch tot het gezin wanneer we bij ze waren, wij voelden ons daar ook zeer thuis.
Helaas door een gebeurtenis in het verleden heb ik uit zelfbescherming het contact verbroken.
Maar uit het oog betekent niet uit het hart en ik heb altijd via mijn ouders en zus nog vernomen hoe het met mijn vriendin en haar familie gaat.
Alhoewel haar vader sinds jaren hartpatiënt is, en we weten dat hij het laatste jaar meerdere malen in het ziekenhuis heeft gelegen, komt zijn dood voor ons best wel onverwacht. Er was niet zo heel veel contact meer tussen de beide families, omdat de afstand in km. groter was geworden, maar kaartjes werden altijd nog gestuurd en bij een aantal feestjes waren mijn ouders present.

Lieve vriendin, wanneer je dit leest, ik ben jullie nóóit vergeten! Ik denk vaak aan jou en aan je familie, ik heb jullie in mijn hart altijd bij me gedragen. Het telefoontje van mijn zus heeft me niet koud gelaten en terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en kracht in de komende periode!