Vier jaar in Berlijn

Wat gaat de tijd toch snel!

Vanavond om 21:00 u. was het precies 4 jaar geleden dat ik in Berlijn ben aangekomen met een enkele reis vanuit Amsterdam.

Het is alsof het gisteren was dat in de nacht van zaterdag op zondag Fresh met zijn stiefvader met een grote Iveco met laadklep vanuit Berlijn zijn gekomen om ervolgens de volgende dag mijn (weinige) spullen, konijn en kater in te laden en mee te nemen naar Berlijn.
Lees meer...

Groetjes vanuit de houtzagerij!

Nog even snel een kleine update voordat ik mijn mandje inkruip vandaag.

We zijn dus sinds afgelopen zondag in Nieuwerkerk (provincie Zeeland) waar mijn ouders 3 weken op de hondjes van mijn oom en tante passen.
Lees meer…

ACHTUNG: Slaapkamer aan Woonkamer!

Vrijdag nacht:

"Slaapkamer aan Woonkamer!!! Kun je misschien kattenbakkorrels, leckerli's, een bakje, watjes, make-up reiniger, en mijn douche spullen brengen?"

"Ja hoor Schatzi, komt er zo aan!"

Zaterdag nacht:

"Slaapkamer aan Woonkamer?!?"

"Ja???"

"Kom je ook zo?? Het is al 4 uur, met pech rinkelt de telefoon weer om 10 uur"

"Ik rook nog 1 sigaret, dan kom ik ook"

Zondag avond:

"Slaapkamer aan Woonkamer!"

"Ja Slaapkamer?"

"Als je naar bed komt, kun je dan asjeblieftde rekenmachine meenemen?"

"Heel graag!"

"Dank je xxx!"

Knut gaat het goed

Met dit koude weer (-6 C) voelt onze beroemde Berlijnse ijsbeer Knut zich een echte stoere ijsbeer:

Afscheid

Op maandag 6 oktober was het dan toch zover... We hebben moeten besluiten Shanny in te laten slapen omdat het niet meer ging. Haar staartje kwispelde nauwelijks nog, en als het kwispelde was het nog maar heel kort. De enige momenten dat ze eigenlijk nog vreugde toonde was rond etenstijd. Verder sliep ze bijna de hele dag, en werd niet eens meer wakker zodra wij 's morgens opstonden. Op het laatst werd het een ritueel om Shanny 's morgens te wekken i.p.v. dat zij ons wekte. Ze leefde van dag tot dag eigenlijk als een robot en de laatste dagen kon ze nauwelijks nog normaal lopen. Dat was voor Fresh het beslissende moment, dus hebben we de dierenarts gebeld en die is 's avonds bij ons thuis gekomen om Shanny de laatste eer te bewijzen.
Het was wel raar, de laatste dag leefde ze ineens weer op, maar daardoor was het een mooie laatste dag met Shanny..
Nu is het heel erg wennen, ook na bijna 3 weken valt haar afwezigheid ons iedere keer weer op. Vooral met bepaalde bezigheden waar Shanny altijd bij betrokken was die we nu zonder haar doen...

Zorgenhondje

Al vanaf het voorjaar is Shanny ons zorgenhondje. Ik heb er eigenljk niets over gescheven, omdat ik de afgelopen 6 maanden heel weinig blogs geschreven heb.
Heel in het kort komt het erop neer dat Shanny erg oud is en de ouderdom nu de overhand krijgt. Ze is tussendoor een aantal keer tijdelijk doof geweest, de conditie is erg slecht geworden en als klap op de vuurpijl hebben we aan het begin van de zomer een tumormoeten laten verwijderen. Helaas sinds die operatie is haar toestand nog sneller achteruit gegaan.
Sinds een paar weken weten we ook dat ze een probleem met de ruggewerfel heeft en krijgt medicatie daarvoor. Omdat we zeer bang waren dat Shanny misschien problemen krijgt wanneer we in Nederland bij mijn ouders zijn, hebben we besloten Shanny mee te nemen naar Nederland, zodat we zelf eventueel de beslissing zouden kunnen nemen in het geval dat dit noodzakelijk zou zijn, of dat wanneer ze zou instorten, dat wij i ieder geval bij haar zijn en niet een vreemde.
Natuurlijk is dit alles in goed overleg met de dierenarts gegaan, en heeft hij Shanny eerst onderzocht. Ze was sterk en gezond genoeg om de reis naar Nederland te maken. Uiteindelijk is de reis ook prima gegaan, ze lag lekker in de trein, heeft niet gezeurd of geblaft, en liep ook vlot door ipv. het hele langzame lopen wat ze op slechte dagen doet, we waren echt trots op haar.



De volgende dag zijn we wakker geworden en tot onze grote schrik had Shanny uit haar oor gebloed, en niet zo weinig. Ze had zich uitgschud en daardoor zat de hele kamer onder rhet bloed. Shanny lag te slapen en nadat we haar wakker hadden gemaakt, stond ze kwispelend op en keek alsof er niets aan de hand was en niet begreep waarom wij zo in paniek waren. Niets duidde erop dat ze pijn had, heel vreemd alles. Dus we zijn als een gek naar de dierenarts gereden en die constateerde een bloemkoolvormige tumor in de gehoorgang. Door deze tumor lopen allemaal adertjes en er was dus zo'n adertje geknapt met als resultaat die megabloeding. BAF!!! wat een klap! Weer een tumor! De dierenarts wilde de tumor wegbranden met een laser, maar omdat we maar een week in Nederland zijn, laten we dat liever in Berlijn doen in de kliniek van de falculteit diergeneeskunde in Steglitz. Als we het laten doen. Dit is al de 2e tumor. Afgelopen zomer heeft de dierenarts in Berlijn nog uitgebreid in haar oren gekeken omdat ze ineens doof was. Toen was er nog niets te zien. Wanneer en waar komt de volgende tumor als we deze hebben laten weghalen? Bovendien.. De vorige keer was de narcose al zeer zwaar voor Shanny, is ze er nauwelijks uitgekomen, moeten we haar dit weer aandoen? Ze heeft de laatste 6 maanden meer slechte als goede dagen gehad, ze slaapt heel veel, hoort de bel niet meer, blaft niet meer als ze door vreemden aangesproken wordt. Allemaal dingen die men moet overwegen. De dierenarts kon verder weinig doen, Shanny kreeg een goedje mee om de oren te reinigen, en kon weer gaan.
Gelukkig ging het goed met haar en begreep ze onze paniek niet. Ze had een hele goede dag liep geweldig, had overal aandacht voor en wilde zelfs spelen.
De volgende dag had ze helaas een ontsteking in haar oor. Waarschijnlijk is de tumor toch groter als gedacht en zijn er dus bloedresten achtergbleven wat de boel heeft doen ontsteken. Meer als dat goedje gebruiken kunnen we niet. Gelukkig heeft de oorontsteking niet al te veel invloed. Wel was Shanny minder tierig, lopen ging weer heel langzaam en ze had weinig aandacht voor de wereld om zich heen tijdens het lopen. Dit heeft ons weer laten nadenken, en eigenlijk zijn we nu min of meer afscheid aan het nemen van Shanny. Zodra we weer terug in Berlijn zijn moeten we een hle zware beslissing nemen :(
De afgelopen dagen op stille momenten hebben we veel tranen laten vloeien. Dat zal voorlopig ook nog wel vaker gebeuren. Gisteren hebben we de Chef gebeld. Hij heeft ons vlak voor ons vertrek gezegd dat hij Shanny en ons komt afhalen wanneer het niet goed gaat met Shanny. In principe zou ze dinsdag met de trein kunnen reizen. Maar met die oorontsteking, het slechte lopen wat ze doet en de algemene indruk die we hebben van haar willen we het Shanny niet aandoen om in een drukke trein te moeten reizen. Dat is teveel. Het telkens hen en weer lopen van de mensen, het feit dat ze op de grond moet liggen en misschien nauwelijks plaats heeft omdat er 4 mensen moeten zitten, de angst die we hebben wanneer kinderen in de buurt zijn en op de grond spelen, het overstappen.. Dan is het met de auto rustiger. dan kunnen we onderweg meerdere malen uitstappen zodat ze kan plassen en de beentjes strekken. Dat is in ieder geval het minste wat we nog voor haar kunnen doen.
Man... het idee alleen al dat we een zware beslissing zullen moeten nemen wanneer we weer in Berlijn zijn. Het idee dat Shanny er (misschien) ineens niet meer is volgende week. Ik kan het me niet voorstellen, alsof we in een slechte film spelen. Toch is het zo, en uit liefde voor Shanny is het een goede beslissing om te besluiten dat het misschien wel eens genoeg is geweest.
Ik kan wel janken...

Update vijfhonderdrieëntwintigduizendtweehonderdelf

Zo... De maand augustus is alweer 2 dagen voorbij en ik heb al weer een tijdje niets van me laten horen. Tja, het normale liedje: druk, druk druk! Zowel privé als werk.
Zoals ik in mijn vorige post al schreef zijn mijn ouders en mijn zus ons komen bezoeken eind juli.
Het was een heerlijke periode die natuurlijk weer veel te snel voorbij was. Omdat het bezoek zo plotseling en kort vantevoren geplanned werd, was het helaas niet mogelijk om een apartement bij ons in huis voor ze te huren, en zijn ze uiteindelijk in Tiergarten in een oude "plattenbau" apartement beland. Dit kon de pret niet drukken en we hebben een hele leuke tijd gehad.
Ook hebben mijn ouders en Fresh's ouders elkaar eindelijk leren kennen. We zijn lekker buiten de deur gaan ontbijten (een echte Berlijnse traditie) met Fresh's mama en huidige stiefpapa. Dit was een groot succes. Er was geen moment stilte, desondanks dat mijn ouders de Duitse taal niet zo goed machtig zijn, en we hebben veel en vooral luid gelachen. Een dag later zijn we 's avonds gaan eten met Fresh's 1e stiefpapa (degene die hij als zijn vader beschouwt), wat ook goed bevallen is.
Helaas, zoals altijd, is de tijd véél te snel voorbij gegaan. Maar ok, ons volgende bezoek aan Nederland was al gepland voor september, dus zien we elkaar snel weer. Mijn moeder wordt namelijk 65 en dat wordt groots gevierd :)
Foto's volgen nog, helaas heb ik zoveel te doen gehad nadat mijn ouders en zus weer vertrokken zijn, dat ik nog geen tijd gehad heb om de foto's te sorteren en te bewerken.
Nadat mijn familie weer veilig en wel thuis was, ging het voor mij "heiter weiter". Ik heb met werken promotie gemaakt. Dat betekent dat ik niet alleen de gasten incheck die bij ons in huis een vakantiewoning geboekt hebben, ik ben nu ook verantwoordelijk voor de boekingen. Mijn baas wil graag zijn werkzaamheden uitbreiden en heeft mij voorgesteld dat ik op basis van een normaal contract de boekingen en de klantenservice ga doen. Aangezien de reserveringsaanvragen telefonisch en via de website binnenkomen, betekent dit dat ik lekker vanuit huis kan blijven doorwerken :D
Dus nadat mijn familie vertrokken was is de inwerkperiode begonnen. Best we chaotisch, omdat mijn baas relatief snel op vakantie ging en ik het werk meteen zou overnemen van hem. Maar hij was op vakantie telefonisch beschikbaar en ik kon hem dus altijd bellen met vragen.
Omdat alles nieuw voor me was, natuurlijk nét in deze periode het boekingssysteem een aantal problemen had en in augustus veel mensen op het laatste moment nog een vakantie plannen en in september een aantal evenementen zijn, IFA, marathon van Berlijn, was ik echt de hele dag bezig met het beantworden van telefoon en e-mails, het schrijven van offertes, reserveringen en bevestigingen. Vandaar dat ik geen tijd en puf meer had om hier wat te schrijven en de andere blogs die ik volg te lezen.
Bovendien kreeg ik ineens te maken met een oerwoud van e-mails over 2 verschillende webmailaccounts verspreid die niet verwijderd mogen worden, waarvan ik de eerste 2 dagen geen idee meer had welke  al  beantwoord waren en welke niet met als resultaat dat ik meerdere malen per dag dezelfde e-mails opende wat natuurlijk ook veel tijd kostte. Daar moest ik nog een systeem voor bedenken, wat ik trouwens al snel bedacht had.
Al met al een tijdrovende taak waar ik gelukkig nu meer systeem in heb gevonden, en af en toe moet je snel en alert reageren wanneer er een reserveringsaanvraag op korte termijn komt.
Wat wel erg leuk is trouwens is dat ik de eerste gasten waarvoor ik de reservering en de boeking gemaakt heb al bij ons in huis heb mogen begroeten.
De eerste "moeilijke" gast heb ik ook al gehad. Die dacht in juni een reserveringsformulier naar ons te hebben gefaxed wat echter nooit is aangekomen en dus heeft deze gast nooit een boekingsbevestiging gekregen van ons. Nadat geen antwoord van ons is gekomen heeft ze nóóit nagevraagd of de fax is aangekomen, en belde 1 dag voor aankomst op om na te vragen of de boeking stond. Resultaat: apartment natuurlijk geboekt door iemand anders en de gast had al tickets voor het vliegtuig. Gelukkig kon ik een alternatief aanbieden op een andere locatie wat nog precies een gaatje.
De rust is nu een beetje teruggekeerd, ik krijg langzaam aan routine. Ik hoef niet meer voor iedere aanvraag mijn baas eerst te vragen, ik kan al veel zelfstandig doen.
Zoals ik al schreef staat in september een weekje Holland geplanned, de tickets voor de trein zijn al geboekt, onderdak voor de kat is geregeld en de hond nemen we weer mee.
Ik hoop dat ik nu weer wat meer tijd vind om af en toe eens wat te schrijven hier en de andere blogs weer regelmatig te lezen!

Nieuwe digicam

Na bijna 5 jaar trouwe dienst heeft afgelopen december mijn Canon A100 de geest gegeven In zoverre, foto's maken ging nog, maar de kwaliteit was dermate slecht dat het leek alsof de foto's met een goedkope foto gsm gemaakt waren
Tijd voor een nieuwe camera dus zou je zeggen.
Maar die liet nog even op zich wachten omdat tussendoor mijn computer aan het "rumzicken" was en ik die dus eerst reviseren moest (nieuw mainboard, nieuwe (sterkere) voeding, 2 extra ventilatoren en een kast met meer plaats voor een betere koeling).
Toen mijn zus een dag of tien geleden meldde dat ze samen met mijn ouders ons komt bezoeken eind juli werd het toch hoog tijd om eens op zoek te gaan naar een nieuwe camera. Mijn spaarpotje van het "flessengeld" was gelukkig ook redelijk gevuld, dus er was een aardig budget beschikbaar wat het nóg leuker maakte. Ik wilde toch wel een beetje boel optische zoom, wat meer megapixels als de 1.2 van mijn oude Canon A100 en minstens een CCD chip zodat de kwaliteit van de foto's 's avonds ook goed zou zijn.
Op de website van chip(.de) staat een leuke test van 110 digitale camera's, dus mijn keuze was snel gemaakt: de nummer 4 van de ranglijst, de Panasonic Lumix DMC-FZ18, die eigenlijk aan al mijn eisen voldoet.
De goedkoopste winkel was Pixmania.com die vele slechte beoordelingen heeft wegens levertijden, klantenservice en probleemafhandeling. Maar ja, wel de goedkoopste, en voor zulke problemen heb je de remboursverzending; oftewel de postbode betalen als hij het pakje levert.
Dat probleem met die levertijden klopte bij mij niet. Ik had maandag besteld en vrijdag was de camera binnen. Wat wel erg irritant was, en waar je écht voor moet opppassen is dat tijdens de online bestelling in het voorlaatste overzicht , dus vóórdat je de bestelling bevestigt, je ineens allemaal extra kosten krijgt opgelegd, wat in mijn geval bijna 50 Euro scheelde. Dit waren kosten als een onnodige VIP klantenkaart à 25 Euro; hiermee kun je in de toekomst (welke toekomst?) met korting bestellen. Ook werd nog even 10% bovenop gegooid voor extra garantie. Ja doei! daar doe ik niet aan! Deze beide mogelijkheden kon je ongedaan maken door deze weg te klikken, maar beide op een andere plaats... Die zwijntjes!
Maar goed, de camera was binnen, en bij het uitpakken bleek dat niet alleen de gebruiksaanwijzing in het Engels was (waarvoor Pixmania.com op de website ook waarschuwde), maar ook de kabel voor de acculader had een Engelse stekker! Dat werd níet op de website vermeld. Gelukkig was de aansluiting dezelfde als de stroomkabel van mijn notebook, dus hoefde ik niet als een gek op mijn fiets naar Conrad te racen om nog even een kabeltje te kopen.
Nadat de accu was opgeladen kon het testen beginnen. Best moeilijk om met zoveel zoom scherpe fotos te maken als je geen statief hebt trouwens
Met de 18 maal optische zoom kunnen we trouwens vanaf ons balkon héél goed zien wat er in de bakkerij tegenover ons huis gebeurd
Hieronder een paar test resultaten:

Shanny

Pugsley


Voorbijgangers op de hoek van de straat waar we wonen, gefotografeerd vanaf ons balkon

Update 999

Zo, mijn verjaardag is nu ook voorbij, ik geloof dat ik alle drukte van de afgelopen 2 maanden overleefd heb..
Kerst in Nederland bij mijn ouder was héérlijk. Mijn zus had dit jaar ook vrij van haar werk, dus konden we voor het eerst sinds jaren weer als complete familie kerst vieren compleet met kadootjes onder de kerstboom. En niet zo weinig ook; er was nauwelijks nog plaats voor de kerstboom! We hebben in totaal een uur of 3 gebruikt om alles uit te pakken omdat we gedobbeld hadden om de kadootjes. Een (typisch Hollands?) gebruik wat Fresh nog niet kende. Nadat alle kadootjes uitgepakt waren (we zijn allemaal echt vréselijk verwend) en er plek onder de kerstboom was, had onze hond besloten dat het onder de kerstboom wel heel prettig vertoeven is, en ging vanaf 1e kerstdag vaak onder de kerstboom liggen.


Shanny onder de kerstboom

In Nederland hebben we ook écht gezien dat Shanny een echte stadshond is. In Berlijn zijn de stoepen erg breed, dus loopt de hond al zig-zaggend van links naar rechts over de hele breedte van de stoep, en heb je op de stoep stukjes groen met daarin een boom om te kakken. In Nederland zijn de stoepen veel smaller, en het dorp waar ik vandaan kom, is veel polder. Daar gaan de mensen met hun hond de polder in. Zelf lopen de mensen aan de rand van de weg, en de hond loopt in de berm en kan daar dollen en vooral kakken. Onze hond snapt dat niet, die wil natúúrlijk óók op de weg lopen en loopt het liefst zoals in Berlijn; zig-zaggend over de hele weg. De berm was voor ons te drassig om te lopen en we konden Shanny écht niet wijs maken dat ze in de berm moest lopen.
Ook voor boerderijdieren is de hond echt bang. We kwamen aan een een boerderij voorbij met schapen in de tuin, en die waren een beetje luidruchtig. Natuurlijk moesten we even gaan kijken en zijn het erf opgelopen. Maar de hond niet, die bleef angstig staan. Zó luid en dan ook nog die gekke lucht... We hebben echt moeten práten als brugman om de Shanny over te halen een kijkje te komen nemen. Maar dat konden we mooi vergeten. Best grappig om te zien dat je dus écht stads- en plattelandshonden hebt.
De kerstdagen bij mijn ouders waren echt geslaagd en het was wederom héérlijk om zoveel rust om ons heen te hebben. Maar natúúrlijk ging de tijd véél te snel voorbij.
De treinreis met de Shanny verliep ook voorspoedig op een boete van de DB na die we op de terugweg kregen omdat de conductrice van mening was dat we de hond niet hadden betaald, terwijl er op het ticket wél een plaats was gereserveerd voor de hond. Ik had nog speciaal naar de klantenservice van de DB heb gebeld (waar de beide medewerkers trouwens zéér onvriendelijk waren) om te vragen hoe ik online een ticket moet boeken omdat onze middelgrote hond meegaat, en daar is me per stap uitgelegd hoe ik dit moet doen. En bedankt, meteen 80 Euro lichter. Ik ga verder niet uitwijden over het recht en het onrecht. Wel heeft DB zich in mijn ogen weer een groot stuk minder populair gemaakt omdat ik al het personeel wat ik tot nu toe heb meegemaakt van al die keren dat ik met de trein gereisd ben zéér onvriendelijk vind. Bij de klantenservice werd ik óók onvriendelijk tewoord gestaan en bovendien verkeerd voorgelicht waardoor we in de trein een boete konden betalen.
Toen we 'avonds op 29 december nét thuis waren werden we gebeld door Jürgen S a.k.a Markus F, een vriend die we gemaakt hebben in Second Life. Hij was met zijn vrouw en dochter vanuit Aken aangekomen in Berlijn voor een week vakantie en wilde ons graag in het echt leren kennen.


Markus F.

Dat hebben we geweten!! We hadden voor zondagavond 21:00u. afgesproken om koffie te komen drinken in het hotel waar hij met zijn gezin verbleef. We dachten dat we hooguit een uur of 3 zouden blijven en dan weer naar huis zouden gaan. Mooi niet! We waren pas om 6:00u. de volgende morgen weer thuis!
In RL (real life) is Jürgen net zo gek als hij in Second Life is. Jürgen wachtte ons op in de bar van het hotel, compleet met cowboyhoed, cowboyhemd en 2 pistolen in holsters, precies zoals we hem kennen uit Second Life. Het is een enorme leuke en vooral lieve man met veel humor. We hebben echt een hele gezellige avond gehad met veel drinken en veel lachen. We hebben de hele avond gekkigheid uitgehaald en bijna alle gasten die daar in de bar zaten en aan de receptie stonden neergeschotten met de knallertjes pistolen van Jürgen. En niemand die er wat van zei, er werd alleen gek gekeken hoe daar 3 volwassenen cowboytje spelen.


Liekie, Fresh en Jürgen

Natuurlijk hebben we ons voor zover het lukte met de mobiele verbinding die Jürgen had van T Mobile ook nog ingelogged in Second Life om alle nieuwschierige Kasadianer te begroeten.
Omdat we pas om 6 uur 's morgens thuis waren heb ik dit jaar met oud en niuew voor het eerst sinds jaren geen oliebollen gebakken. Oud en nieuw hebben we in het hotel met Jürgen gevierd. Omdat zijn dochtertje nog erg klein is, was zijn vrouw op de hotelkamer waar hun dochtertje al lag te slapen. Om 12 uur hebben we op het dak van het hotel naar het vuurwerk gekeken. We hadden gehoopt dat we het grote vuurwerk wat in Tiergarten afgestoken werd konden zien, aangezien het hotel direct aan het Tiergarten ligt. Helaas was het dak precies aan de verkeerde kant en konden we alléén richting de Kurfürstendamm kijken. Wat de mensen op straat vóór het hotel erg leuk vonden, was proberen om ons van het dak te schieten. Gelukkig is ze dat niet gelukt, alhoewel een aantal vuurpijlen wel érg dichtbij kwamen.Om half 1 heeft Jürgen ons uitgenodigd om op zijn kamer nog wat te komen drinken zodat we zijn vrouw konden leren kennen. Kristine is ook een hele lieve en vooral rustige vrouw die met 2 benen op de grond staat. Ze is absoluut niet geïnteresseerd in internet for fun en komt dus ook niet in Second Life.
Toen we rond 3 uur naar huis wilden, was een taxi niet te krijgen. Ook de hotelgasten hadden een wachttijd van 40 minuten. Gelukkig gingen bij wijze van uitzondering de sneltram en de metro de hele nacht, dus zijn we met de sneltram en metro naar huis gegaan. Achtweraf gezien was dit nog goedkoper ook, want het was zó druk dat er niet gecontroleerd werd en we dus geen kaartje hoefden te kopen.
Woensdags werden we door Jürgen en co uitgenodigd voor een etentje bij de Italiaan. Als dank je wel voor alle hulp die we in Second Life altijd bieden aan iedereen die hulp nodig heeft. Deze avond leerden we ook dochter Hannah kennen, een pittige, absoluut niet verlegen en intelligente jonge dame van 5 jaar oud. De avond was héél erg geslaagd en eindigde met nog een drankje op de hotelkamer. Hannah had zo veel plezier gehad met ons, dat ze eigenlijk niet naar bed wilde gaan. Maar ze ging uiteindelijk zonder problemen, wat ik uit mijn verleden heel anders ken van mijn "ex-nichtje".
Omdat Kristine met oud en nieuw en ook het etentje zo goed bevallen was, wilde ze vrijdag graag nog eens met ons afspreken vóórdat ze zaterdag naar huis gingen. We zouden gaan koffiedrinken bij de Starbucks aan de Brandenburger Tor. Kristine wilde namelijk nog graag een kijke nemen bij het Adlon Hotel en bij Unter den Linden omdat ze daar nog niet geweest waren. Helaas was het vrijdags enorm koud (-6 onder nul) waardoor het echt héél erg druk was bij Starbucks. Toen Fresh en ik daar een half uur te vroeg kwamen, konden we nog precies 2 zitplaatsen vinden, en dat veranderde zich ook niet. Dus toen Jürgen en co met een taxi arriveerde, zijn we aan de overkant van de straat koffie gaan drinken in het Adlon Hotel, het hotel waar presidenten, leden van koningshuizen en sterren meestal verblijven als ze in Berlijn zijn. Helaas was het verboden om daar foto's te maken. Het geheel van binnen viel een beetje tegen. We hadden veel meer pracht en praal verwacht, omdat het oorspronkelijke Adlon Hotel in 1907 gebouwd werd en dus veel elementen van de Jugendstil zou moeten bevatten. De chocoladetaart was veel te droog voor de hoge prijs (ik was blij dat ik appelgebak besteld had, ik bén en blijf Hollandse), en de ruimte waar de damestoiletten zich bevonden stonk naar urine, alhoewel het er wel schoon uitzag.
De stoelen waar we op zaten waren met zijden overtrokken, de trappen waren breed, van marmer en met rode lopers belegd. De koffie en het gebak werd door 3 obers gebracht, maar de prijs loog er ook niet om.
Na de koffie zijn we met de taxi naar het nieuwe shoppingparadijs Alexa gegaan omdat het te koud was om over Unter den Linden te wandelen. Nadat we daar een uur hebben rondgelopen zijn we met de taxi richting hotel gegaan waar we van Hannah en Kristine al afscheid hebben genomen en met Jürgn nog een uurtje hebben nagezeten. Uiteindelijk hebben we een héle leuke maar vooral vermoeiende week gehad omdat we niet echt hebben kunnen uitrusten van de reis nadat we uit Nederland zijn teruggekomen.
De hele week daarna heb ik nodig gehad om bij te komen van de drukke afgelopen periode en energie bij te tanken. Gelukkig moest ik verder geen gasten ontvangen voor de appartementen bij ons in huis, dus kon ik lekker uitslapen en langzaam aan voorbereidingen treffen voor mijn verjaardag op de dertiende.
De dag vóór mijn verjaardag had ik de buurvrouw met haar 2 zonen uitgenodigd voor de koffie. Op mijn verjaardag zelf kwam de hele schoonfamilie, inclusief onze dierenoppas eten. Dit jaar had ik 2 gigantische pannen met echte Hollandse erwtensoep gekookt(genoeg om de hele straat mee te laten eten :s). En dat hebben ze geweten hahaha!!!!

Nederlandse kerst

Na 2 jaar kerst in Duitsland te hebben gevierd gaan we dit jaar naar Nederland om kerst te vieren :D
Omdat ik vorig jaar tijdens de feestdagen in december het echt even had gehad met alles en iedereen en me niet in feeststemming voelde omdat ik voor het eerst echt heimwee had, heimwee vooral naar mijn ouders en zus, heeft Fresh me beloofd dat we in 2007 kerst in Nederland vieren :)
Ik heb ruim van tevoren mijn ouders en zus laten weten dat we dit jaar naar Nederland komen met de kerst (inclusief hond), zodat ze er allemaal rekening mee kunnen houden en we allemaal samen zijn met kerst. Eind oktober heb ik uiteindelijk de treintickets geboekt. Jammer genoeg was het niet meer mogelijk om goedkope tickets te boeken, en als we de hond niet bij ons zouden hebben was ik liever voor 30 Euro meer met het vliegtuig gegaan. Maar ja, belangrijk is dat we tickets hebbenen op 23 december vertekken voor Nederlandse kerst :)
Nu alleen nog een muilkorf voor de hond scoren aangezien in Duitsland eigenlijk muilkorfplicht is voor middelgrote en grote honden en deze in de trein verplicht zijn (!!!)...
Iemand enig idee wat we voor mijn vader kunnen kopen??

Katertje Pis

Pugsley heet sinds gister avond katertje Pis.
Omdat alle kelders vol water hebben gestaan, waren gister avond van alle kelders de deuren open. Omdat Pugsley nogal nieuwschierig is en graag overal rondkijkt hadden we we besloten hem gisteravond niet naar buiten te laten, omdat het risico dat hij in een kelder ingesloten kan worden te groot was. Van veel kelders komen de huisbewoners nauwelijks in de kelder, dus de kans dat Pugsley er uit zou kunnen komen als ie ergens wordt ingesloten is erg klein.
Nou, dat hebben we geweten.... Zodra hij door kreeg dat hij naar niet buiten kon werd hij enorm chagrijnig en begon de hond te terrorisren, daarom heet hij af en toe ook Pugsley Bin Laden. Een uur later rook het naar katerpis en ja hoor... Omdat de kater niet naar buiten mocht was het makkelijker om in de gang te pissen als in zijn kattenbak. Maar hij had het netjes op het douchegordins gedaan wat klaar lag om gewassen te worden. Nu moest het gordijn dus maar wat eerder gewassen worden en kon ik de mega gang lekker dweilen om half 12 's avonds.

Slaap zacht Bugs...

Afgelopen maandagochtend hebben we Bugs helaas moeten laten inslapen...
Zondagnacht vlak voodat we naar bed wilden gaan ontdekten we een open wond in zijn zij en we hadden het idee dat die veroorzaakt werd door het nieuwe antibioticum wat hij sinds een week kreeg.
Eten deed hij deze nacht niet, en toen we het licht uitdeden om te gaan slapen werd hij ineens enorm onrustig. Bugs wilde steeds gaan liggen, maar kon zijn draai niet vinden, dan sprong hij op, rende naar de andere kant van zijn kooi en probeerde daar te gaan liggen en sprong dan weer op. Het was duidelijk dat hij nu heel erg veel pijn had en het zag er werkelijk verschrikkelijk uit. Bugs moet de afgelopen 2 jaar vaker pijn hebben gehad vanwege de problemen met zijn gebit, maar dit heeft hij nooit laten merken tot deze nacht.
Na een half uur hielden we het niet meer uit, zijn opgestaan en hebben de kooi van Bugs weer op de grond gezet met de klap open. Ik heb een uur bij hem gezeten en geprobeerd hem heel voorzichtig een beetje over zijn neus te aaien en heel langzaam aan werd hij wat rustiger. Maar duidelijk aanwezig was Bugs niet meer.
Om half 9 's morgens zijn we met Bugs voor de allerlaatste keer naar de dierenarts gegaan die inderdaad bevestigde dat die open wond een reactie was op het antibioticum. Tot het laatste moment heeft Bugs nog gevochten, want het laatste stuk naar de dierenarts heeft hij alleen maar gesprongen in zijn mand. Ook tot de narcose zijn werk had gedaan heeft hij nog gevochten alhoewel hij heel snel in slaap was.
Het was zo raar om thuis te komen met dat mandje waar Bugs in lag, maar Bugs niet in zijn kooi te zetten. Bugs zou worden opgehaald door de moeder van Fresh die bugs in haar achtertuin zou begraven bij de andere dieren.
Gelukkig duurde het nog een tijdje voordat ze kwam zodat we genoeg tijd hadden om rustig afscheid te nemen van Bugs...

Week of horror

Zo hopelijk is nu éindelijk de rust weer enigszins teruggekeerd na een week én een weekend van horror.
Het begon afgelopen zondag een week terug. Ik ontdekte een enorme etterbult op de rechter kaak van Bugs. Deze kaak is zijn "slechte kant" omdat het bot poreus is doordat er een tand de kaak is ingegroeid. Door het proreuze bot kan de tand niet verwijderd worden omdat dan de hele kaak kapot gaat. Ik was meteen panisch omdat dit mogelijk zou kunnen betekenen dat Bugs eigenlijk geopereerd zou moeten worden, maar door het poreuze bot zou het geen zin hebben. Bovendien om eventueel hem weer door alle stress te laten gaan, narcose, etc. En hij is al zó oud (negen en een half), dat wilden we hem eigenlijk niet nóg eens aandoen. Het (chronische) niezen wordt ook steeds erger, iedere keer moeten we weer antibioticakuur halen bij de dierenarts wat maar voor korte tijd het niezen minder maakt. Bovendien worden de periodes tussen de bezoeken aan de dierenarts steeds kléiner. Na eens goed te kijken zag Bugs er ook weer slecht uit. Hij is altijd al mager geweest, nu was het nóg erger. Het is zó snel gegaan, in tijd van een paar dagen is die etterbult zichtbaar geworden en is hij zo afgevallen. Omdat hij altijd heeft gegeten is het nauwelijks te merken wanneer hij weer problemen met zijn gebit heeft.
Toen we de kooi van Bugs op de grond gezet hadden en de kap van de kooi genomen hadden, kwam Bugs meteen uit zijn kooi en was overactief aan het rondhuppelen en overal aan het kijken. Ook zo vreemd, normaal blijft hij eerst een uur ofzo wachten en komt dan uit zin kooi om eens een kijkje te nemen. Ook volgde hij me nu íedere keer wanneer ik opstond. Het was alsof hij toch iets wilde laten zien of wilde zeggen.
Dus maandag dan maar wéér naar de dierenarts met Bugs. Na heel lang wikken en wegen, observeren en praten met Fresh had ik uiteindelijk met veel pijn in mijn hart besloten om hem eventueel toch in te laten slapen, tenzij de dokter van mening was dat het nog zin heeft om hem te behandelen.
Wat duurde de maandag uiteindelijk lang! We konden pas eind van de middag naar de dierenarts omdat we helaas niet eerder het "kantoor" konden sluiten vanwege de drukte. Om 15:00u. had ik het niet meer en uiteindelijk zijn we om 15:30 richting dierenarts gegaan. Die wandeling naar de dierenarts was zó raar. Als ik er aan terug denk kan ik zo weer huilen.
Gelukkig waren we de eersten bij de dierenarts en konden meteen doorlopen.
De dierenarts was van mening dat Bugs nog een hele goede kans had, het was een kwestie van de etterbult openmaken én weer volpompen met medicijnen. Als over  4 weken de ontsteking nog niet weg is, dan zouden we uiteindelijk beter de beslissing kunnen nemen om Bugs te laten inslapen. Bugs heeft namelijk al die tijd gegeten, is altijd nog actief geweest en hoewel de periodes tussen de bezoeken aan de dierenarts korter worden, is 3 tot 4 maanden voor een konijn een enorme lange periode. Bugs is in mensenjaren omgerekend ruim 82 jaar.
Uit de etterbult kwam etter zo dik als kit!!!! Mét Bugs en een zak vol spuiten met antibiotica konden we helemaal gelukkig weer naar huis. Vrijdag moesten we nog een keer terug komen voor controle en om de kram uit Bugs wang te laten halen.
Onze week verliep vooral stressig vanwege veel werk, moeilijke klanten en klanten die maar niet willen betalen, maar met Bugs ging het gelukkig de hele week enorm goed :D
Donderdag avond kreeg onze hond Shanny ineens diarée. Niets alarmerend, soms heeft ze zomaar ineens een keer diarée en is de volgende dag alles weer in orde. Dat was nu ook het geval dachten we op vrijdag toen we de eerste ronde met Shanny liepen en ze moest poepen. Maar 10 minuten later spóót het eruit! "Geen paniek, we hebben nog medicijnen die we kunnen gebruiken en voor de zekerheid maar weer rijst met kip voeren " dachten we. Toen we thuiskwamen dronk Shanny wat water wat ze vervolgens meteen weer uitkotste. Tien minuten later moest ze wéér poepen en deze keer was het bruinig water met wat bloed er in. Ook dit was niet super alarmerend omdat het vaak gebeurt dat als een hond diarée heeft dat er bloed meekomt omdat de darmen heel gevoelig zijn en heel snel kleine wondjes krijgen door diarée. Omdat we met Bugs toch naar de dierenarts moesten namen we Shanny voor de zekerheid mee.
Nadat de dierenarts Bugs behandeld had was Shanny aan de beurt. Omdat ze de avond ervoor voor het laatst gedronken had, kreeg ze een infuus onder de huid om vocht toe te dienen, daarin ging ook meteen een middel om de diarée en het kotsen te stoppen en een dosis vitaminen. De vorige keer dat Shanny ziek was had dit ook direkt geholpen, dus zou dat nu ook zo zijn DACHTEN we.
We waren nog niet eens buiten of Shanny moest alwéér rood water poepen. En op straat ook nog een keer.
's avonds had Shanny zo een dorst dat we een half kopje water hadden gegeven. dat kwam er binnen 10 minuten weer uit van voren en van achteren. Toen begonnen we ons zorgen te maken, omdat het middel tegen kotsen en diarée zo te zien niet had aangeslagen. Meteen de dierenarts gebeld. Hij meende dat we nog tot morgen konden wachten en dan weer bij hem konden komen. Mocht het erger worden konden we weer bellen. Nog geen uur later moest Shanny wéér kotsen. Dit keer zag het kots eruit alsof er bloed in zat, dus metéén weer de dierenarts gebeld. Hij maakte zich nu ook zorgen en verwees ons door naar de nooddienst van de dierenkliniek omdat er een aantal bloedonderzoeken gemaakt moesten worden die hij zelf niet kon doen in zijn praktijk. Het kotsen van bloed kon er namelijk op duiden dat ze misschien gif had gegeten.
De dierenkliniek is helemaal aan de andere kant van de stad, dus metro of taxi waren geen optie. Gelukkig wilde de stiefvader van Fresh komen om ons te brengen. Uiteindelijk waren we om half 12 's avonds in de dierenkliniek. Het bleek dat Shanny totaal uitgedroogd was, we hadden ook echt niet langer moeten wachten. Daarom moest ze daar ook daar  blijven. Dit was best wel schrikken omdat Shanny een hond "met gebruiksaanwijzing" is; ze heeft angst voor vreemde mensen en begint meteen te blaffen en te grommen zodra een vreemde tegen haar begint te praten of probeert te aaien. Alle "nieuwe" mensen die bij ons komen moeten we ook altijd meteen zeggen dat ze de hond totaal moeten negeren en niets moeten proberen.
 Ze had een infuus direkt in de ader nodig om langzaam aan haar vochtgehalte weer op pijl te laten komen, omdat het lichaam niet in één keer zoveel vocht kan opnemen als ze nodig had. Op de röntgenopname die is gemaakt waren gelukkig geen schokkende dingen te zien, en ook de bloedwaarden waren in orde. Er was een klein verhoogd aantal witte bloedlichaampjes wat op een lichte onsteking duidt. Die arme Shanny was zó klaar met de wereld dat ze alles liet gebeuren en zich heel verbaasd door een vreemde aan de lijn liet meevoeren. Die laatste zielige en verwarde blik die ze naar ons wierp sneed door merg en been en zal ik ook niet meer vergeten. Het ergste voor ons was dat we niet eens konden bellen om te vragen hoe het met Shanny zou zijn de volgende dag, omdat er geen personeel is om ook nog eens telefoontjes te beantwoorden. Als er iets ernstigs zou zijn dan zou de dierenkliniek ons bellen. Maandag om half 9 zouden we de eersten zijn had de dokter gezegd.
Uiteindelijk waren we tussen 1 uur en half 2 's nachst weer thuis. Zonder Shanny... dat was vreemd, allebei dachten we dat we Shanny iedere keer hoorden. Naar bed gaan was vreemd, omdat die laatste ronde met de hond ontbrak.
De volgende ochtend was de schrik in de eerste instantie groot toen de dierenkliniek belde. Maar alles was in orde met Shanny, de dokter vertelde dat met Shanny alles goed ging, dat ze neit meer gekotst had en hij wilde zich nog verontschuldigen dat alles zo chaotisch verlopen was. Toen wij er namelijk waren waren zijn er plotseling nog 2 noodgevallen binnengekomen waar hij zich ook nog om moest kommeren.
Het was zo vréémd zonder Shanny; iedere keer als er aan de deur gebeld werd misten we haar geblaf die ons normaal gek maakt; toen we terug kwamen van boodschappen doen maakte Fresh de deur open en deed automatisch een stap opzij voor Shanny die normaal naar buiten stormt, en nu was ze daar niet. Iedere keer als de telefoon ging waren we bang dat het slecht nieuws over Shanny was...
Helaas konden we Shanny maandag nog niet ophalen. Ze had niet meer gekotst, maar haar ontlasting was nog niet helemaal in orde. Uiteindelijk konden we haar vandaag ophalen. Ze was totaal van de wereld toen ze naar ons toe gebracht werd, had niet echt door wat er gebeurde. Thuis heeft nog een tijdje geduurd voordat ze door had dat ze weer thuis was. Alles is nu in orde met Shanny, ze is alleen erg zwak en erg moe en heeft super honger. Helaas mag ze nog niet normaal eten; ze krijgt rijst met gekookte kipfilet en dan meerdere malen kleine porties. Vrijdag heeft ze nog één afspraak voor controle. Duur geintje trouwens zo'n dierenkliniek...

Doet ie 't of doet ie 't niet?

Ik heb altijd verkondigd dat onze kater Pugsley niet in staat is muizen en vogels te vangen. Toen hij nog in Holland met me woonde is hij dan ook nooit thuis gekomen met een vogel of een muis in zijn bek, iets waar ik altijd erg blij om was.
Ik heb hem vaak in de tuin geobserveerd hoe hij probéérde om een vogel te vangen, maar helaas, Pugsley was altijd véél te langzaam. De vogel was al gevlogen op het moment dat Pugsley aankwam.  Is ook niet vreemd, aangezien hij een echte dikke vette luie kater is. Hij is liever lui dan moe. Hij wil eigenlijk alleen naar buiten om zijn behoefte te doen, en als het de tijd van het jaar is om wijfjes te jagen, dat terwijl hij gecastreerd is.
Tot afgelopen nacht...
Fresh is toen met onze hond Shanny kort naar buiten gegaan omdat ze moest plassen. Vaak zit Pugsley om dat tijdstip in de buurt van de huisdeut te wachten tot we hem binnen laten. Zo ook deze keer. Maar deze keer was het een béétje anders. Normaal wacht pugsley tot Shanny "klaar" is en gaat iedereen gemeenschappelijk naar boven. Nu niet, nu is Pugsley in 1 keer naar boven "geschoten".
Ik zat boven aan mijn pc en hoorde Pugsley binnekomen maar schonk niet echt aandacht aan hem. Tot ik ineens hoorde hoe zijn klauwen in het vloerkleed sloegen. Ik keek op en zag hoe Pugsley voor de bank op de grond lag, maar zag verder niet vreemds, dus dacht ik dat ie aan het spelen was zoals hij wel vaker doet. Wel vond ik het vreemd dat hij niet eerst op het balkon wilde kijken, want dat is eigenlijk zijn vaste ritueel zodra hij binnenkomt. Toen hoorde ik Fresh vanuit de gang van het huis roepen dat ik naar Pugsley moest kijken want er was iets vreemds aan zijn bek. Dus ik knielde naast Pugsley en zag een muis in zijn bek die hij op dat moment liet vallen. De muis rende een stukje weg en Pugsley sloeg haar hard met een klauw en pakte de muis weer op. Snel paktye ik Pugsley beet en hield zijn kop vast in de hoop dat hij de muis liet vallen, wat hij na een paar seconden ook deed. Snel nam Fresh de muis aan haar staart en na gezien te hebben dat de muis (nog)  niet zwaar gewond was liep hij met de muis naar beneden om die op de straat vrij te laten.
Het komische was dat Pugsley niet heeft gezien dat Fresh de muis heeft weggenomen en heeft nog een minuut of 5 naar de muis gezocht. het was een grappig gezicht om te zien hoe Pugsley overal keek en rook, maar de muis niet kon vinden.
Vanaf nu zal ik niet meer zeggen dat Pugsley niet in staat is om muizen of vogels te vangen!

Bugs

Gisteren zijn we weer met Bugs naar de dierenarts geweest. Sinds een paar weken niest hij weer  en het wordt er eigenlijk niet beter op, alleen maar erger. Normaal is het binnen 7 tot 10 dagen weer over, maar deze keer niet. Ook was zijn bek aan de linkerkant continu nat, zodat we bang waren dat ie misschien weer een ontsteking in zijn bek heeft.
Natuurlijk was het enorm koud toen we naar de dierenarts liepen, maar ik had Bugs goed ingepakt in zijn reismand.
Achteraf bleek alles nogal mee te vallen. Er schijnt een virus rond te waren en veel konijnen niezen op dit moment. Helaas heeft Bugs geen tijd gehad om zich volledig te herstellen van de vorige keer en heeft dit dus ook meteen opgepikt. Die natte plek bij zijn bek komt van het schudden van zijn kop iedee keer dat hij niest.
Na 3 prikken en de rekening te hebben betaald(Bugs is inmiddels goud waard :s) konden we gaan met een nieuwe voorraad antibioticum, dit keer voor 9 dagen.
Vandaag ging het al een stuk beter met Bugs. De plek bij zijn bek is al droog en niezen doet ie nagenoeg niet meer :)

Bugs update

Gisteren zijn we met Bugs naar de dierenarts geweest. Hij heeft een enorme ontsteking in zijn beh die van buitenaf niet zichtbaar is. Ook zijn op zijn beide achterpoten de hakken ontstoken. de bacterie die in zijn mond zit (vanwege de problemen met zijn gebit ontstaan) zit en niet meer weg gaat omdat het zo aggressief is, zit nu in zijn hele lichaam.
De dokter heeft Bugs een antibioticum spuit gegeven en een vitaminespuit. Verder moeten we Bugs iedere dag antibiotica toedienen in zijn mond en over een week terugkomen. Door de onsteking in zijn mond kon die dierenarts niet zien of de tanden weer problemen geven, hopelijk is dat volgende week zichtbaar.

Vanmorgen was Bugs een beetje levendig toen Rico Pugsley en Shanny wat te eten gaf. Zoals altijd hopste Bugs vrolijk heen-en-weer, maar een snoepje eten deed ie niet. Daarna zakte hij ook in. Toch reageerde hij meer op geluiden.
Eten wil Bugs nauwelijks, alleen een beetje van mijn vinger als ik daar wat babyvoeding op doe. Ik moet dan uitkijken dat ie niet in mijn vinger bijt, zo gretig eet ie. Maar het is heel weinig wat ie dan eet.
Tussendoor slaapt Bugs veel maar af en toe wordt ie wakker en wil zijn zoutsteen likken en drinkt een heel klein beetje uit zijn waterfles.
Medicijnen toedienen was zoals altijd een nachtmerrie. We moeten het in zijn bek spuiten. Hij wordt echt panisch zodra we in de buurt van zijn bek komen.. Vandaag is het met pijn en moeite gelukt. Ben benieuwd hoe het morgen gaat...

Bugs is ziek..

Gisteren voordat we naar bed gingen wilde ik Bugs zijn eten geven. Normaal als ik met de schotel babyvoeding aankom en hij ziet me, dan wordt hij helemaal wild. Nu gebeurde er niets... Ook eten wilde hij niet... Als ik terug dacht was Bugs overdag ook erg rustig in zijn kooi.
Toe ik Bugs oppakte om te kijken wat er aan de hand is zag ik dat zijn achterste zeiknat van de pis was en dat er keutels ron zijn anus vastgeplakt zaten. Shit!
Rico en ik probeerden om met een washandje en water heel voorzichtig alles weg te wassen. Al doende kwamen we er achter dat hij op zijn linker achterpoot een kleine beschadiging heeft maar ook dat de plek die we probeerden schoon te maken zeer pijnlijk is.. Dus vandaag maar weer richting dierenarts.
Het stomme is, eergisteren toen Robert bij ons was, vroeg hij nog heel bezorgd hoe het met Bugs is, en wij hebben een beetje gein gemaakt over Bugs dat ie al oud is en dus niet lang meer heeft...
Shit... Ik hoop dat Bugs er bovenop komt en weer beter is als we naar Holland vliegen, ik wil Robert eigenlijk niet opzadelen met een ziek konijn. Maar ja, de tickets zijn al geboekt, dus als het niet anders kan...

Dierenarts (3)

Bugs leeft nog en hij doet het ook nog gelukkig!
Het bleek allemaal erg mee te vallen, hij had geen haken aan zijn kiezen. Maar ja, hoe is dat abces daar dan gekomen? géén id... Waarschijnlijk een strootje wat dwars zat. Of Bugs heeft door de tralies van zijn hok heen een oplawaai gekregen van zijn "grote broer" Pugsley. Die heeft verdraaid scherpe klauwen.

Vandaag heerlijk naar het strand geweest met mijn zus. het weer was heerlijk. Een flinke bries en lekker veel zon. Helaas zijn mijn voeten zwaar verbrand, ik denk wel 1e graads. Omdat ze onder het zand zaten heb ik die niet ingesmeerd met zonnebrandsmurrie.
Resultaat dus enorm pijnlijke knalrode opgezwollen voeten! Kan bijna niet lopen van de pijn.
Hoe moet dat morgen nu met werken? Ik ben bang dat ik mijn sokken en schoenen niet eens aan kan krijgen!

Dierenarts (2)

We kunnen Bugs vandaag weer opgehalen bij de dierenarts. Het bleek dat Bugs een abces op zijn kaak had. Het abces werd veroorzaakt door haken aan de kiezen. Daarom hebben we Bugs achtergelaten, zodat ze vandaag Bugs onder narcose kan brengen om de haken weg te slijpen en het abses te verwijderen. Ik hoop dat Bugs de narcose overleeft. Knaagdieren kunnen namelijk makkelijk overlijden aan een narcose.

Straks naar het strand met mijn zus Manuela. Eerst met Ries even wat lekkers halen voor bij de lunch.

Dierenarts (1)

Vandaag met ons nijntje Bugs naar de dierenarts geweest. Ik had een grote bult op zijn kaak ontdekt en was bang dat het een kwaadaardig gezwel zou zijn.
Maar gelukkig was dat niet het geval. Volgens de dierenarts heeft Bugs weer haken aan zijn kiezen en is er 1 haak in zijn kaak gegroeid. Dit is gaan ontsteken, en zo is een abces ontstaan.
Nu is Bugs een nachtje uit logeren. Morgen gaat ie onder narcose en worden de haken weggeslepen en het abces opengemaakt.
Goh vandaag was iets van de 7e keer dit jaar dat we bij de dierenarts waren. De voorgaande keren was met onze kat Pugsley die steeds ontstekingen had aan zijn poten doordat hij veel vocht met andere katers.
Ze mogen ons wel spaarzegels ofzo geven. Offe, de tiende keer gratis. We spekken die dierenarts wel heel erg.