Al surfend over Hyves zag ik bij mijn oud collega Marcel ineens een Youtube filmpje wat mijn aandacht trok. De (nieuwe?) videoclip Bloemkoôltoid, een heel oud lied van Los Onderdikos, dé regionale feestband.
In het kerremis seizoen hebben we (mijn vroegere vrienden en ik) elk weekend in een ander durp staan feesten en beesten met Los Onderdikos op het podium.
Kijkt en huivert:
vrijdag 21 november 2008
maandag 3 november 2008
Groetjes uit Holland (2)
Dit is alweer onze laatste avond hier; morgen om 9:00 uur gaat onze trein richting Amsterdam om daar vervolgens over te stappen op de trein naar Berlijn. Man, de week is echt omgevlogen!
En wat hebben we gedaan??? Lekker niets! Lekker uitslapen en luieren :)
Ok, vrijdag ben ik met mijn moeder nog wezen shoppen in Hoorn, en hoe! Half 11 waren we vertrokken en om 18:00 u. waren we pas weer thuis. Ik heb in geen eeuwen zoveel kleding gekocht zeg! En ook heb ik eindelijk eens leuke echte vrouwelijke schoenen (mét klein hakje zowaar) gekocht. Het was wel een rib uit mijn lijf, maar eindelijk schoenen gevonden waar ik zonder problemen op kan lopen. Voor de buitenstaanders, ik loop sinds mijn 17e op (de klassieke) Dr.Martens omdat ik problemen heb met mijn voeten, knieen, heupen, nek en schouders. Hierdoor heb ik goed schoeisel nodig en woon dus praktisch in mijn Dr.Martens.
Wonder boven wonder heb ik alle extra kleding in mijn overvolle koffer kunnen krijgen en kan de koffer nog dicht ook :P
Op vrijdagavond hebben de buren een erepoort neergezet ter ere van het 40-jarige huwelijk van mijn ouders. Om 21:00u. uur belde de buuv me met de vraag om de gordijnen dicht te doen zodat ze de poort konden opzetten. Túúrlijk doe ik dat buuv, alleen mij ouders hebben nóóit de gordijnen dicht. Toen ze 25 jaar getrouwd waren heb ik ook de gordijnen gesloten om vervolgens naar buiten te gaan en zelf samen met mijn zus de poort op te zetten.
Deze keer was mijn moeder boven en toen ze beneden kwam was ze verbaasd dat de gordijnen dicht waren. Toen we buiten harde hamerslagen hoorden wisten mijn ouders natuurlijk wel hoe laat het was. Maar we hebben braaf de gordijnen dcht gelaten en pas zaterdag gekeken.
´s Avonds was het etentje bij Café Bistro de Buren waar de hele familie Duub en Drijf aanwezig was en buren en vrienden van mijn ouders. Het was erg leuk om weer eens alle ooms en tantes te zien (alhoewel ik ze een maand geleden nog gezien had). Arme tante Ien had afgelopen maandag haar pols gebroken en verrekte van de pijn en is evengoed gekomen!
Wat ik ook erg leuk vond was dat ik voor het éérst met buren gepraat heb die al mijn leven lang bij mijn ouders in de straat wonen. Sinds een jaar of 2 vormt mijn vader met buum Bus een team op de plaatselijke klaverjasclub. Voorheen was er nooit contact omdat deze mensen zich een beetje op de achtergrond houden. Wat een leuke mensen zijn dat zeg! En buum Bus heeft droge humor :D
Foto's van het feest volgen trouwens nog. Fresh is zo dom geweest het kabeltje van het fototoestel niet terug in de fototas te stoppen de laatste keer dat hij het heeft gebruikt. En op de een of andere manier doet de cardreader van het notebook het niet.
En wat hebben we gedaan??? Lekker niets! Lekker uitslapen en luieren :)
Ok, vrijdag ben ik met mijn moeder nog wezen shoppen in Hoorn, en hoe! Half 11 waren we vertrokken en om 18:00 u. waren we pas weer thuis. Ik heb in geen eeuwen zoveel kleding gekocht zeg! En ook heb ik eindelijk eens leuke echte vrouwelijke schoenen (mét klein hakje zowaar) gekocht. Het was wel een rib uit mijn lijf, maar eindelijk schoenen gevonden waar ik zonder problemen op kan lopen. Voor de buitenstaanders, ik loop sinds mijn 17e op (de klassieke) Dr.Martens omdat ik problemen heb met mijn voeten, knieen, heupen, nek en schouders. Hierdoor heb ik goed schoeisel nodig en woon dus praktisch in mijn Dr.Martens.
Wonder boven wonder heb ik alle extra kleding in mijn overvolle koffer kunnen krijgen en kan de koffer nog dicht ook :P
Op vrijdagavond hebben de buren een erepoort neergezet ter ere van het 40-jarige huwelijk van mijn ouders. Om 21:00u. uur belde de buuv me met de vraag om de gordijnen dicht te doen zodat ze de poort konden opzetten. Túúrlijk doe ik dat buuv, alleen mij ouders hebben nóóit de gordijnen dicht. Toen ze 25 jaar getrouwd waren heb ik ook de gordijnen gesloten om vervolgens naar buiten te gaan en zelf samen met mijn zus de poort op te zetten.
Deze keer was mijn moeder boven en toen ze beneden kwam was ze verbaasd dat de gordijnen dicht waren. Toen we buiten harde hamerslagen hoorden wisten mijn ouders natuurlijk wel hoe laat het was. Maar we hebben braaf de gordijnen dcht gelaten en pas zaterdag gekeken.
´s Avonds was het etentje bij Café Bistro de Buren waar de hele familie Duub en Drijf aanwezig was en buren en vrienden van mijn ouders. Het was erg leuk om weer eens alle ooms en tantes te zien (alhoewel ik ze een maand geleden nog gezien had). Arme tante Ien had afgelopen maandag haar pols gebroken en verrekte van de pijn en is evengoed gekomen!
Wat ik ook erg leuk vond was dat ik voor het éérst met buren gepraat heb die al mijn leven lang bij mijn ouders in de straat wonen. Sinds een jaar of 2 vormt mijn vader met buum Bus een team op de plaatselijke klaverjasclub. Voorheen was er nooit contact omdat deze mensen zich een beetje op de achtergrond houden. Wat een leuke mensen zijn dat zeg! En buum Bus heeft droge humor :D
Foto's van het feest volgen trouwens nog. Fresh is zo dom geweest het kabeltje van het fototoestel niet terug in de fototas te stoppen de laatste keer dat hij het heeft gebruikt. En op de een of andere manier doet de cardreader van het notebook het niet.
vrijdag 31 oktober 2008
Groetjes uit Holland
Sinds dinsdag zijn Fresh en ik weer in Nederland, lekker een weekje bij mijn ouders.
Op 1 november zijn mijn ouders 40 jaar getrouwd en geven een feestje, of eigenlijk een dinertje voor familie en vrienden in een heel gezellig eetcafé.
Natuurlijk was er weer het grote probleem van het kado, net zoals met de verjaardagen. Vorige week tijdens het doen van boodschappen kreeg ik ineens een inval. Toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren, hebben mijn zus en ik een foto van ons laten maken bij een fotograaf. Maar om nu weer een foto te laten maken van ons beide, dan is het misschien leuker om met zijn vieren op de foto te gaan. We hebben eigenlijk helemaal geen mooie foto waar we allemaal op staan. Dus 's avonds mijn zus gebeld en het kado stond vast. Zij heeft later een afspraak bij de fotograaf in Hoorn gemaakt en gisteren was het zo ver.
We hebben mijn ouders niets verteld, alleen gezegd dat ze zich mooi moesten aankleden end at we uit gingen. De verrassing was heel groot toen we bij de fotograaf naar binnen gingen aangezien mijn ouders dachten dat we lekker gingen eten.
Hieronder een paar van de foto's die zijn gemaakt. Mijn ouders krijgen uiteindelijk één van de foto's op canvas.
Deze foto laten we op canvas drukken
Iemand vertelde een schuine bak
Mijn zus werd baldadig
Na de reportage heeft mijn zus ons uit eten genomen in restauntcafé Ridderikhoff, een geweldig restaurant in een historisch pand in het centrum van Hoorn. In dit restaurant werken professionele koks en kelners samen met mensen met een verstandelijke handicap of psychische beperking. De keuken is geweldig en de sfeer heerlijk. Echt een aanrader wanneer je goed wilt eten voor niet te veel geld en eens een beetje wat anders wilt. Dankzij de medewerkers wordt je etentje nóg leuker en specialer. De dag was heel erg geslaagd.
Morgen ga ik lekker als vanouds met mijn moeder winkelen in Hoorn en gaan we de foto bestellen bij de fotograaf.
Zaterdag is het dinertje en wat we daarna gaan doen, geen idee.
Op 1 november zijn mijn ouders 40 jaar getrouwd en geven een feestje, of eigenlijk een dinertje voor familie en vrienden in een heel gezellig eetcafé.
Natuurlijk was er weer het grote probleem van het kado, net zoals met de verjaardagen. Vorige week tijdens het doen van boodschappen kreeg ik ineens een inval. Toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren, hebben mijn zus en ik een foto van ons laten maken bij een fotograaf. Maar om nu weer een foto te laten maken van ons beide, dan is het misschien leuker om met zijn vieren op de foto te gaan. We hebben eigenlijk helemaal geen mooie foto waar we allemaal op staan. Dus 's avonds mijn zus gebeld en het kado stond vast. Zij heeft later een afspraak bij de fotograaf in Hoorn gemaakt en gisteren was het zo ver.
We hebben mijn ouders niets verteld, alleen gezegd dat ze zich mooi moesten aankleden end at we uit gingen. De verrassing was heel groot toen we bij de fotograaf naar binnen gingen aangezien mijn ouders dachten dat we lekker gingen eten.
Hieronder een paar van de foto's die zijn gemaakt. Mijn ouders krijgen uiteindelijk één van de foto's op canvas.
Deze foto laten we op canvas drukken
Iemand vertelde een schuine bak
Mijn zus werd baldadig
Na de reportage heeft mijn zus ons uit eten genomen in restauntcafé Ridderikhoff, een geweldig restaurant in een historisch pand in het centrum van Hoorn. In dit restaurant werken professionele koks en kelners samen met mensen met een verstandelijke handicap of psychische beperking. De keuken is geweldig en de sfeer heerlijk. Echt een aanrader wanneer je goed wilt eten voor niet te veel geld en eens een beetje wat anders wilt. Dankzij de medewerkers wordt je etentje nóg leuker en specialer. De dag was heel erg geslaagd.
Morgen ga ik lekker als vanouds met mijn moeder winkelen in Hoorn en gaan we de foto bestellen bij de fotograaf.
Zaterdag is het dinertje en wat we daarna gaan doen, geen idee.
zondag 26 oktober 2008
Afscheid
Op maandag 6 oktober was het dan toch zover... We hebben moeten besluiten Shanny in te laten slapen omdat het niet meer ging. Haar staartje kwispelde nauwelijks nog, en als het kwispelde was het nog maar heel kort. De enige momenten dat ze eigenlijk nog vreugde toonde was rond etenstijd. Verder sliep ze bijna de hele dag, en werd niet eens meer wakker zodra wij 's morgens opstonden. Op het laatst werd het een ritueel om Shanny 's morgens te wekken i.p.v. dat zij ons wekte. Ze leefde van dag tot dag eigenlijk als een robot en de laatste dagen kon ze nauwelijks nog normaal lopen. Dat was voor Fresh het beslissende moment, dus hebben we de dierenarts gebeld en die is 's avonds bij ons thuis gekomen om Shanny de laatste eer te bewijzen.
Het was wel raar, de laatste dag leefde ze ineens weer op, maar daardoor was het een mooie laatste dag met Shanny..
Nu is het heel erg wennen, ook na bijna 3 weken valt haar afwezigheid ons iedere keer weer op. Vooral met bepaalde bezigheden waar Shanny altijd bij betrokken was die we nu zonder haar doen...
Het was wel raar, de laatste dag leefde ze ineens weer op, maar daardoor was het een mooie laatste dag met Shanny..
Nu is het heel erg wennen, ook na bijna 3 weken valt haar afwezigheid ons iedere keer weer op. Vooral met bepaalde bezigheden waar Shanny altijd bij betrokken was die we nu zonder haar doen...
donderdag 2 oktober 2008
zondag 28 september 2008
Eat my boxers
Al surfend naar een nieuwe template voor Wordpress kwam ik op een grappige website uit. De maker van deze website houdt van superhelden en is gek op actiefiguurtjes (zijn hond ook). Met behulp van wat ironie, een iphone en actiefiguren maakt hij grappige fotostripjes die hij op zijn website Eat my boxers publiceert:
http://www.eatmyboxers.com.
http://www.eatmyboxers.com.
zondag 21 september 2008
Zorgenhondje
Al vanaf het voorjaar is Shanny ons zorgenhondje. Ik heb er eigenljk niets over gescheven, omdat ik de afgelopen 6 maanden heel weinig blogs geschreven heb.
Heel in het kort komt het erop neer dat Shanny erg oud is en de ouderdom nu de overhand krijgt. Ze is tussendoor een aantal keer tijdelijk doof geweest, de conditie is erg slecht geworden en als klap op de vuurpijl hebben we aan het begin van de zomer een tumormoeten laten verwijderen. Helaas sinds die operatie is haar toestand nog sneller achteruit gegaan.
Sinds een paar weken weten we ook dat ze een probleem met de ruggewerfel heeft en krijgt medicatie daarvoor. Omdat we zeer bang waren dat Shanny misschien problemen krijgt wanneer we in Nederland bij mijn ouders zijn, hebben we besloten Shanny mee te nemen naar Nederland, zodat we zelf eventueel de beslissing zouden kunnen nemen in het geval dat dit noodzakelijk zou zijn, of dat wanneer ze zou instorten, dat wij i ieder geval bij haar zijn en niet een vreemde.
Natuurlijk is dit alles in goed overleg met de dierenarts gegaan, en heeft hij Shanny eerst onderzocht. Ze was sterk en gezond genoeg om de reis naar Nederland te maken. Uiteindelijk is de reis ook prima gegaan, ze lag lekker in de trein, heeft niet gezeurd of geblaft, en liep ook vlot door ipv. het hele langzame lopen wat ze op slechte dagen doet, we waren echt trots op haar.
De volgende dag zijn we wakker geworden en tot onze grote schrik had Shanny uit haar oor gebloed, en niet zo weinig. Ze had zich uitgschud en daardoor zat de hele kamer onder rhet bloed. Shanny lag te slapen en nadat we haar wakker hadden gemaakt, stond ze kwispelend op en keek alsof er niets aan de hand was en niet begreep waarom wij zo in paniek waren. Niets duidde erop dat ze pijn had, heel vreemd alles. Dus we zijn als een gek naar de dierenarts gereden en die constateerde een bloemkoolvormige tumor in de gehoorgang. Door deze tumor lopen allemaal adertjes en er was dus zo'n adertje geknapt met als resultaat die megabloeding. BAF!!! wat een klap! Weer een tumor! De dierenarts wilde de tumor wegbranden met een laser, maar omdat we maar een week in Nederland zijn, laten we dat liever in Berlijn doen in de kliniek van de falculteit diergeneeskunde in Steglitz. Als we het laten doen. Dit is al de 2e tumor. Afgelopen zomer heeft de dierenarts in Berlijn nog uitgebreid in haar oren gekeken omdat ze ineens doof was. Toen was er nog niets te zien. Wanneer en waar komt de volgende tumor als we deze hebben laten weghalen? Bovendien.. De vorige keer was de narcose al zeer zwaar voor Shanny, is ze er nauwelijks uitgekomen, moeten we haar dit weer aandoen? Ze heeft de laatste 6 maanden meer slechte als goede dagen gehad, ze slaapt heel veel, hoort de bel niet meer, blaft niet meer als ze door vreemden aangesproken wordt. Allemaal dingen die men moet overwegen. De dierenarts kon verder weinig doen, Shanny kreeg een goedje mee om de oren te reinigen, en kon weer gaan.
Gelukkig ging het goed met haar en begreep ze onze paniek niet. Ze had een hele goede dag liep geweldig, had overal aandacht voor en wilde zelfs spelen.
De volgende dag had ze helaas een ontsteking in haar oor. Waarschijnlijk is de tumor toch groter als gedacht en zijn er dus bloedresten achtergbleven wat de boel heeft doen ontsteken. Meer als dat goedje gebruiken kunnen we niet. Gelukkig heeft de oorontsteking niet al te veel invloed. Wel was Shanny minder tierig, lopen ging weer heel langzaam en ze had weinig aandacht voor de wereld om zich heen tijdens het lopen. Dit heeft ons weer laten nadenken, en eigenlijk zijn we nu min of meer afscheid aan het nemen van Shanny. Zodra we weer terug in Berlijn zijn moeten we een hle zware beslissing nemen :(
De afgelopen dagen op stille momenten hebben we veel tranen laten vloeien. Dat zal voorlopig ook nog wel vaker gebeuren. Gisteren hebben we de Chef gebeld. Hij heeft ons vlak voor ons vertrek gezegd dat hij Shanny en ons komt afhalen wanneer het niet goed gaat met Shanny. In principe zou ze dinsdag met de trein kunnen reizen. Maar met die oorontsteking, het slechte lopen wat ze doet en de algemene indruk die we hebben van haar willen we het Shanny niet aandoen om in een drukke trein te moeten reizen. Dat is teveel. Het telkens hen en weer lopen van de mensen, het feit dat ze op de grond moet liggen en misschien nauwelijks plaats heeft omdat er 4 mensen moeten zitten, de angst die we hebben wanneer kinderen in de buurt zijn en op de grond spelen, het overstappen.. Dan is het met de auto rustiger. dan kunnen we onderweg meerdere malen uitstappen zodat ze kan plassen en de beentjes strekken. Dat is in ieder geval het minste wat we nog voor haar kunnen doen.
Man... het idee alleen al dat we een zware beslissing zullen moeten nemen wanneer we weer in Berlijn zijn. Het idee dat Shanny er (misschien) ineens niet meer is volgende week. Ik kan het me niet voorstellen, alsof we in een slechte film spelen. Toch is het zo, en uit liefde voor Shanny is het een goede beslissing om te besluiten dat het misschien wel eens genoeg is geweest.
Ik kan wel janken...
Heel in het kort komt het erop neer dat Shanny erg oud is en de ouderdom nu de overhand krijgt. Ze is tussendoor een aantal keer tijdelijk doof geweest, de conditie is erg slecht geworden en als klap op de vuurpijl hebben we aan het begin van de zomer een tumormoeten laten verwijderen. Helaas sinds die operatie is haar toestand nog sneller achteruit gegaan.
Sinds een paar weken weten we ook dat ze een probleem met de ruggewerfel heeft en krijgt medicatie daarvoor. Omdat we zeer bang waren dat Shanny misschien problemen krijgt wanneer we in Nederland bij mijn ouders zijn, hebben we besloten Shanny mee te nemen naar Nederland, zodat we zelf eventueel de beslissing zouden kunnen nemen in het geval dat dit noodzakelijk zou zijn, of dat wanneer ze zou instorten, dat wij i ieder geval bij haar zijn en niet een vreemde.
Natuurlijk is dit alles in goed overleg met de dierenarts gegaan, en heeft hij Shanny eerst onderzocht. Ze was sterk en gezond genoeg om de reis naar Nederland te maken. Uiteindelijk is de reis ook prima gegaan, ze lag lekker in de trein, heeft niet gezeurd of geblaft, en liep ook vlot door ipv. het hele langzame lopen wat ze op slechte dagen doet, we waren echt trots op haar.
De volgende dag zijn we wakker geworden en tot onze grote schrik had Shanny uit haar oor gebloed, en niet zo weinig. Ze had zich uitgschud en daardoor zat de hele kamer onder rhet bloed. Shanny lag te slapen en nadat we haar wakker hadden gemaakt, stond ze kwispelend op en keek alsof er niets aan de hand was en niet begreep waarom wij zo in paniek waren. Niets duidde erop dat ze pijn had, heel vreemd alles. Dus we zijn als een gek naar de dierenarts gereden en die constateerde een bloemkoolvormige tumor in de gehoorgang. Door deze tumor lopen allemaal adertjes en er was dus zo'n adertje geknapt met als resultaat die megabloeding. BAF!!! wat een klap! Weer een tumor! De dierenarts wilde de tumor wegbranden met een laser, maar omdat we maar een week in Nederland zijn, laten we dat liever in Berlijn doen in de kliniek van de falculteit diergeneeskunde in Steglitz. Als we het laten doen. Dit is al de 2e tumor. Afgelopen zomer heeft de dierenarts in Berlijn nog uitgebreid in haar oren gekeken omdat ze ineens doof was. Toen was er nog niets te zien. Wanneer en waar komt de volgende tumor als we deze hebben laten weghalen? Bovendien.. De vorige keer was de narcose al zeer zwaar voor Shanny, is ze er nauwelijks uitgekomen, moeten we haar dit weer aandoen? Ze heeft de laatste 6 maanden meer slechte als goede dagen gehad, ze slaapt heel veel, hoort de bel niet meer, blaft niet meer als ze door vreemden aangesproken wordt. Allemaal dingen die men moet overwegen. De dierenarts kon verder weinig doen, Shanny kreeg een goedje mee om de oren te reinigen, en kon weer gaan.
Gelukkig ging het goed met haar en begreep ze onze paniek niet. Ze had een hele goede dag liep geweldig, had overal aandacht voor en wilde zelfs spelen.
De volgende dag had ze helaas een ontsteking in haar oor. Waarschijnlijk is de tumor toch groter als gedacht en zijn er dus bloedresten achtergbleven wat de boel heeft doen ontsteken. Meer als dat goedje gebruiken kunnen we niet. Gelukkig heeft de oorontsteking niet al te veel invloed. Wel was Shanny minder tierig, lopen ging weer heel langzaam en ze had weinig aandacht voor de wereld om zich heen tijdens het lopen. Dit heeft ons weer laten nadenken, en eigenlijk zijn we nu min of meer afscheid aan het nemen van Shanny. Zodra we weer terug in Berlijn zijn moeten we een hle zware beslissing nemen :(
De afgelopen dagen op stille momenten hebben we veel tranen laten vloeien. Dat zal voorlopig ook nog wel vaker gebeuren. Gisteren hebben we de Chef gebeld. Hij heeft ons vlak voor ons vertrek gezegd dat hij Shanny en ons komt afhalen wanneer het niet goed gaat met Shanny. In principe zou ze dinsdag met de trein kunnen reizen. Maar met die oorontsteking, het slechte lopen wat ze doet en de algemene indruk die we hebben van haar willen we het Shanny niet aandoen om in een drukke trein te moeten reizen. Dat is teveel. Het telkens hen en weer lopen van de mensen, het feit dat ze op de grond moet liggen en misschien nauwelijks plaats heeft omdat er 4 mensen moeten zitten, de angst die we hebben wanneer kinderen in de buurt zijn en op de grond spelen, het overstappen.. Dan is het met de auto rustiger. dan kunnen we onderweg meerdere malen uitstappen zodat ze kan plassen en de beentjes strekken. Dat is in ieder geval het minste wat we nog voor haar kunnen doen.
Man... het idee alleen al dat we een zware beslissing zullen moeten nemen wanneer we weer in Berlijn zijn. Het idee dat Shanny er (misschien) ineens niet meer is volgende week. Ik kan het me niet voorstellen, alsof we in een slechte film spelen. Toch is het zo, en uit liefde voor Shanny is het een goede beslissing om te besluiten dat het misschien wel eens genoeg is geweest.
Ik kan wel janken...
dinsdag 2 september 2008
Update vijfhonderdrieëntwintigduizendtweehonderdelf
Zo... De maand augustus is alweer 2 dagen voorbij en ik heb al weer een tijdje niets van me laten horen. Tja, het normale liedje: druk, druk druk! Zowel privé als werk.
Zoals ik in mijn vorige post al schreef zijn mijn ouders en mijn zus ons komen bezoeken eind juli.
Het was een heerlijke periode die natuurlijk weer veel te snel voorbij was. Omdat het bezoek zo plotseling en kort vantevoren geplanned werd, was het helaas niet mogelijk om een apartement bij ons in huis voor ze te huren, en zijn ze uiteindelijk in Tiergarten in een oude "plattenbau" apartement beland. Dit kon de pret niet drukken en we hebben een hele leuke tijd gehad.
Ook hebben mijn ouders en Fresh's ouders elkaar eindelijk leren kennen. We zijn lekker buiten de deur gaan ontbijten (een echte Berlijnse traditie) met Fresh's mama en huidige stiefpapa. Dit was een groot succes. Er was geen moment stilte, desondanks dat mijn ouders de Duitse taal niet zo goed machtig zijn, en we hebben veel en vooral luid gelachen. Een dag later zijn we 's avonds gaan eten met Fresh's 1e stiefpapa (degene die hij als zijn vader beschouwt), wat ook goed bevallen is.
Helaas, zoals altijd, is de tijd véél te snel voorbij gegaan. Maar ok, ons volgende bezoek aan Nederland was al gepland voor september, dus zien we elkaar snel weer. Mijn moeder wordt namelijk 65 en dat wordt groots gevierd :)
Foto's volgen nog, helaas heb ik zoveel te doen gehad nadat mijn ouders en zus weer vertrokken zijn, dat ik nog geen tijd gehad heb om de foto's te sorteren en te bewerken.
Nadat mijn familie weer veilig en wel thuis was, ging het voor mij "heiter weiter". Ik heb met werken promotie gemaakt. Dat betekent dat ik niet alleen de gasten incheck die bij ons in huis een vakantiewoning geboekt hebben, ik ben nu ook verantwoordelijk voor de boekingen. Mijn baas wil graag zijn werkzaamheden uitbreiden en heeft mij voorgesteld dat ik op basis van een normaal contract de boekingen en de klantenservice ga doen. Aangezien de reserveringsaanvragen telefonisch en via de website binnenkomen, betekent dit dat ik lekker vanuit huis kan blijven doorwerken :D
Dus nadat mijn familie vertrokken was is de inwerkperiode begonnen. Best we chaotisch, omdat mijn baas relatief snel op vakantie ging en ik het werk meteen zou overnemen van hem. Maar hij was op vakantie telefonisch beschikbaar en ik kon hem dus altijd bellen met vragen.
Omdat alles nieuw voor me was, natuurlijk nét in deze periode het boekingssysteem een aantal problemen had en in augustus veel mensen op het laatste moment nog een vakantie plannen en in september een aantal evenementen zijn, IFA, marathon van Berlijn, was ik echt de hele dag bezig met het beantworden van telefoon en e-mails, het schrijven van offertes, reserveringen en bevestigingen. Vandaar dat ik geen tijd en puf meer had om hier wat te schrijven en de andere blogs die ik volg te lezen.
Bovendien kreeg ik ineens te maken met een oerwoud van e-mails over 2 verschillende webmailaccounts verspreid die niet verwijderd mogen worden, waarvan ik de eerste 2 dagen geen idee meer had welke al beantwoord waren en welke niet met als resultaat dat ik meerdere malen per dag dezelfde e-mails opende wat natuurlijk ook veel tijd kostte. Daar moest ik nog een systeem voor bedenken, wat ik trouwens al snel bedacht had.
Al met al een tijdrovende taak waar ik gelukkig nu meer systeem in heb gevonden, en af en toe moet je snel en alert reageren wanneer er een reserveringsaanvraag op korte termijn komt.
Wat wel erg leuk is trouwens is dat ik de eerste gasten waarvoor ik de reservering en de boeking gemaakt heb al bij ons in huis heb mogen begroeten.
De eerste "moeilijke" gast heb ik ook al gehad. Die dacht in juni een reserveringsformulier naar ons te hebben gefaxed wat echter nooit is aangekomen en dus heeft deze gast nooit een boekingsbevestiging gekregen van ons. Nadat geen antwoord van ons is gekomen heeft ze nóóit nagevraagd of de fax is aangekomen, en belde 1 dag voor aankomst op om na te vragen of de boeking stond. Resultaat: apartment natuurlijk geboekt door iemand anders en de gast had al tickets voor het vliegtuig. Gelukkig kon ik een alternatief aanbieden op een andere locatie wat nog precies een gaatje.
De rust is nu een beetje teruggekeerd, ik krijg langzaam aan routine. Ik hoef niet meer voor iedere aanvraag mijn baas eerst te vragen, ik kan al veel zelfstandig doen.
Zoals ik al schreef staat in september een weekje Holland geplanned, de tickets voor de trein zijn al geboekt, onderdak voor de kat is geregeld en de hond nemen we weer mee.
Ik hoop dat ik nu weer wat meer tijd vind om af en toe eens wat te schrijven hier en de andere blogs weer regelmatig te lezen!
Zoals ik in mijn vorige post al schreef zijn mijn ouders en mijn zus ons komen bezoeken eind juli.
Het was een heerlijke periode die natuurlijk weer veel te snel voorbij was. Omdat het bezoek zo plotseling en kort vantevoren geplanned werd, was het helaas niet mogelijk om een apartement bij ons in huis voor ze te huren, en zijn ze uiteindelijk in Tiergarten in een oude "plattenbau" apartement beland. Dit kon de pret niet drukken en we hebben een hele leuke tijd gehad.
Ook hebben mijn ouders en Fresh's ouders elkaar eindelijk leren kennen. We zijn lekker buiten de deur gaan ontbijten (een echte Berlijnse traditie) met Fresh's mama en huidige stiefpapa. Dit was een groot succes. Er was geen moment stilte, desondanks dat mijn ouders de Duitse taal niet zo goed machtig zijn, en we hebben veel en vooral luid gelachen. Een dag later zijn we 's avonds gaan eten met Fresh's 1e stiefpapa (degene die hij als zijn vader beschouwt), wat ook goed bevallen is.
Helaas, zoals altijd, is de tijd véél te snel voorbij gegaan. Maar ok, ons volgende bezoek aan Nederland was al gepland voor september, dus zien we elkaar snel weer. Mijn moeder wordt namelijk 65 en dat wordt groots gevierd :)
Foto's volgen nog, helaas heb ik zoveel te doen gehad nadat mijn ouders en zus weer vertrokken zijn, dat ik nog geen tijd gehad heb om de foto's te sorteren en te bewerken.
Nadat mijn familie weer veilig en wel thuis was, ging het voor mij "heiter weiter". Ik heb met werken promotie gemaakt. Dat betekent dat ik niet alleen de gasten incheck die bij ons in huis een vakantiewoning geboekt hebben, ik ben nu ook verantwoordelijk voor de boekingen. Mijn baas wil graag zijn werkzaamheden uitbreiden en heeft mij voorgesteld dat ik op basis van een normaal contract de boekingen en de klantenservice ga doen. Aangezien de reserveringsaanvragen telefonisch en via de website binnenkomen, betekent dit dat ik lekker vanuit huis kan blijven doorwerken :D
Dus nadat mijn familie vertrokken was is de inwerkperiode begonnen. Best we chaotisch, omdat mijn baas relatief snel op vakantie ging en ik het werk meteen zou overnemen van hem. Maar hij was op vakantie telefonisch beschikbaar en ik kon hem dus altijd bellen met vragen.
Omdat alles nieuw voor me was, natuurlijk nét in deze periode het boekingssysteem een aantal problemen had en in augustus veel mensen op het laatste moment nog een vakantie plannen en in september een aantal evenementen zijn, IFA, marathon van Berlijn, was ik echt de hele dag bezig met het beantworden van telefoon en e-mails, het schrijven van offertes, reserveringen en bevestigingen. Vandaar dat ik geen tijd en puf meer had om hier wat te schrijven en de andere blogs die ik volg te lezen.
Bovendien kreeg ik ineens te maken met een oerwoud van e-mails over 2 verschillende webmailaccounts verspreid die niet verwijderd mogen worden, waarvan ik de eerste 2 dagen geen idee meer had welke al beantwoord waren en welke niet met als resultaat dat ik meerdere malen per dag dezelfde e-mails opende wat natuurlijk ook veel tijd kostte. Daar moest ik nog een systeem voor bedenken, wat ik trouwens al snel bedacht had.
Al met al een tijdrovende taak waar ik gelukkig nu meer systeem in heb gevonden, en af en toe moet je snel en alert reageren wanneer er een reserveringsaanvraag op korte termijn komt.
Wat wel erg leuk is trouwens is dat ik de eerste gasten waarvoor ik de reservering en de boeking gemaakt heb al bij ons in huis heb mogen begroeten.
De eerste "moeilijke" gast heb ik ook al gehad. Die dacht in juni een reserveringsformulier naar ons te hebben gefaxed wat echter nooit is aangekomen en dus heeft deze gast nooit een boekingsbevestiging gekregen van ons. Nadat geen antwoord van ons is gekomen heeft ze nóóit nagevraagd of de fax is aangekomen, en belde 1 dag voor aankomst op om na te vragen of de boeking stond. Resultaat: apartment natuurlijk geboekt door iemand anders en de gast had al tickets voor het vliegtuig. Gelukkig kon ik een alternatief aanbieden op een andere locatie wat nog precies een gaatje.
De rust is nu een beetje teruggekeerd, ik krijg langzaam aan routine. Ik hoef niet meer voor iedere aanvraag mijn baas eerst te vragen, ik kan al veel zelfstandig doen.
Zoals ik al schreef staat in september een weekje Holland geplanned, de tickets voor de trein zijn al geboekt, onderdak voor de kat is geregeld en de hond nemen we weer mee.
Ik hoop dat ik nu weer wat meer tijd vind om af en toe eens wat te schrijven hier en de andere blogs weer regelmatig te lezen!
zaterdag 19 juli 2008
Nieuwe digicam
Na bijna 5 jaar trouwe dienst heeft afgelopen december mijn Canon A100 de geest gegeven 
In zoverre, foto's maken ging nog, maar de kwaliteit was dermate slecht dat het leek alsof de foto's met een goedkope foto gsm gemaakt waren 
Tijd voor een nieuwe camera dus zou je zeggen.
Maar die liet nog even op zich wachten omdat tussendoor mijn computer aan het "rumzicken" was
en ik die dus eerst reviseren 
moest (nieuw mainboard, nieuwe (sterkere) voeding, 2 extra ventilatoren en een kast met meer plaats voor een betere koeling).
Toen mijn zus een dag of tien geleden meldde dat ze samen met mijn ouders ons komt bezoeken eind juli
werd het toch hoog tijd om eens op zoek te gaan naar een nieuwe camera. Mijn spaarpotje van het "flessengeld" was gelukkig ook redelijk gevuld, dus er was een aardig budget beschikbaar wat het nóg leuker maakte. Ik wilde toch wel een beetje boel optische zoom, wat meer megapixels als de 1.2 van mijn oude Canon A100 en minstens een CCD chip zodat de kwaliteit van de foto's 's avonds ook goed zou zijn.
Op de website van chip(.de) staat een leuke test van 110 digitale camera's, dus mijn keuze was snel gemaakt: de nummer 4 van de ranglijst, de Panasonic Lumix DMC-FZ18, die eigenlijk aan al mijn eisen voldoet.
De goedkoopste winkel was Pixmania.com die vele slechte beoordelingen heeft wegens levertijden, klantenservice en probleemafhandeling. Maar ja, wel de goedkoopste, en voor zulke problemen heb je de remboursverzending; oftewel de postbode betalen als hij het pakje levert.
Dat probleem met die levertijden klopte bij mij niet. Ik had maandag besteld en vrijdag was de camera binnen. Wat wel erg irritant was, en waar je écht voor moet opppassen is dat tijdens de online bestelling in het voorlaatste overzicht , dus vóórdat je de bestelling bevestigt, je ineens allemaal extra kosten krijgt opgelegd, wat in mijn geval bijna 50 Euro scheelde. Dit waren kosten als een onnodige VIP klantenkaart à 25 Euro; hiermee kun je in de toekomst (welke toekomst?) met korting bestellen. Ook werd nog even 10% bovenop gegooid voor extra garantie. Ja doei! daar doe ik niet aan! Deze beide mogelijkheden kon je ongedaan maken door deze weg te klikken, maar beide op een andere plaats... Die zwijntjes!
Maar goed, de camera was binnen, en bij het uitpakken bleek dat niet alleen de gebruiksaanwijzing in het Engels was (waarvoor Pixmania.com op de website ook waarschuwde), maar ook de kabel voor de acculader had een Engelse stekker! Dat werd níet op de website vermeld. Gelukkig was de aansluiting dezelfde als de stroomkabel van mijn notebook, dus hoefde ik niet als een gek op mijn fiets naar Conrad te racen om nog even een kabeltje te kopen.
Nadat de accu was opgeladen kon het testen beginnen. Best moeilijk om met zoveel zoom scherpe fotos te maken als je geen statief hebt trouwens
Met de 18 maal optische zoom kunnen we trouwens vanaf ons balkon héél goed zien wat er in de bakkerij tegenover ons huis gebeurd
Hieronder een paar test resultaten:
In zoverre, foto's maken ging nog, maar de kwaliteit was dermate slecht dat het leek alsof de foto's met een goedkope foto gsm gemaakt waren Tijd voor een nieuwe camera dus zou je zeggen.
Maar die liet nog even op zich wachten omdat tussendoor mijn computer aan het "rumzicken" was
en ik die dus eerst reviseren moest (nieuw mainboard, nieuwe (sterkere) voeding, 2 extra ventilatoren en een kast met meer plaats voor een betere koeling).Toen mijn zus een dag of tien geleden meldde dat ze samen met mijn ouders ons komt bezoeken eind juli
werd het toch hoog tijd om eens op zoek te gaan naar een nieuwe camera. Mijn spaarpotje van het "flessengeld" was gelukkig ook redelijk gevuld, dus er was een aardig budget beschikbaar wat het nóg leuker maakte. Ik wilde toch wel een beetje boel optische zoom, wat meer megapixels als de 1.2 van mijn oude Canon A100 en minstens een CCD chip zodat de kwaliteit van de foto's 's avonds ook goed zou zijn.Op de website van chip(.de) staat een leuke test van 110 digitale camera's, dus mijn keuze was snel gemaakt: de nummer 4 van de ranglijst, de Panasonic Lumix DMC-FZ18, die eigenlijk aan al mijn eisen voldoet.
De goedkoopste winkel was Pixmania.com die vele slechte beoordelingen heeft wegens levertijden, klantenservice en probleemafhandeling. Maar ja, wel de goedkoopste, en voor zulke problemen heb je de remboursverzending; oftewel de postbode betalen als hij het pakje levert.
Dat probleem met die levertijden klopte bij mij niet. Ik had maandag besteld en vrijdag was de camera binnen. Wat wel erg irritant was, en waar je écht voor moet opppassen is dat tijdens de online bestelling in het voorlaatste overzicht , dus vóórdat je de bestelling bevestigt, je ineens allemaal extra kosten krijgt opgelegd, wat in mijn geval bijna 50 Euro scheelde. Dit waren kosten als een onnodige VIP klantenkaart à 25 Euro; hiermee kun je in de toekomst (welke toekomst?) met korting bestellen. Ook werd nog even 10% bovenop gegooid voor extra garantie. Ja doei! daar doe ik niet aan! Deze beide mogelijkheden kon je ongedaan maken door deze weg te klikken, maar beide op een andere plaats... Die zwijntjes!
Maar goed, de camera was binnen, en bij het uitpakken bleek dat niet alleen de gebruiksaanwijzing in het Engels was (waarvoor Pixmania.com op de website ook waarschuwde), maar ook de kabel voor de acculader had een Engelse stekker! Dat werd níet op de website vermeld. Gelukkig was de aansluiting dezelfde als de stroomkabel van mijn notebook, dus hoefde ik niet als een gek op mijn fiets naar Conrad te racen om nog even een kabeltje te kopen.
Nadat de accu was opgeladen kon het testen beginnen. Best moeilijk om met zoveel zoom scherpe fotos te maken als je geen statief hebt trouwens
Met de 18 maal optische zoom kunnen we trouwens vanaf ons balkon héél goed zien wat er in de bakkerij tegenover ons huis gebeurd
Hieronder een paar test resultaten:
Shanny
Pugsley
Voorbijgangers op de hoek van de straat waar we wonen, gefotografeerd vanaf ons balkon
woensdag 28 mei 2008
Paspoort (2)
Vandaag kreeg ik een brief van het pensioenfonds van mijn oude werkgever. Er werd gevraagd naar een "Bewijs van in Leven 2008". Volgens het pensioenregelement zijn ze verplicht om elk jaar bij de pensioengerechtigden een bewijs op te vragen dat zij nog in leven zijn. Hè??? wat??? elk jaar??? Ik ben daar al tweeëneenhalf jaar weg, ik heb pesioen opgebouwd vanaf 1999 en heb nog nóóit een "Bewijs van in Leven ..." moeten op sturen. Maar ok, als ze dat nodig hebben, dan moet ik dat maar opsturen.
Bij de brief was een formulier toegevoegd wat ik door een bevoegde autoriteit moet laten invullen: een ambtenaar van de gemeente, het Nederlandse consulaat, een ambtenaar van de politie of een notaris. Voor mij is dat dus duidelijk de tweede optie, dus meteen maar even met mijn vrienden van het Nederlandse Consulaat hier in Berlijn (volgend jaar kom ik trouwens óók op 30 april naar de receptie om de verjaardag van tante Bea te vieren) gebeld. "Ja mevrouw, geen probleem, als het voor een pensioenfonds is, doen we het gratis, anders kost het u 30 (!!!!!!!) Euro. Brengt u uw paspoort mee?" "Wat???? Paspoort????? Shit!!! PASPOORT!!!! Mijn paspoort is bijna verlopen, moet nu toch écht snel een nieuw paspoort aanvragen. Kan ik dat formulier laten ondertekenen als ik mijn nieuwe paspoort kom afhalen?" "ja mevrouw, ook dát is geen probleem".
Dus om kwart voorf 12 zat Liekie op haar fiets naar het Bürgeramt aan de Hohenzollerndamm om daar een nummertje te trekken en vervolgens úren in de wachtkamer te zitten om een "Aufenthaltsbescheinigung" (uittreksel uit het bevolkingsregister) op te halen bij het "Bürgermeldeamt".
Om 12 uur had ik mijn nummer, 111, en toen ik in de wachtkamer op het scoreboard keek, zakte de moed me in mijn schoenen. "Ze" waren pas bij nummer 67 :s Dat kon nog úren gaan duren. Man, ik kon wel "kotzen"! Ik moest eigenlijk enorm nodig naar de wc en was bang dat er geen wc was en ik had niets bij me om de tijd te verdrijven. Ik had van alle schrik mijn koffie laten staan, mijn portomonnaie, jas en fietssleutels gegrepen en was zó vertrokken.
Dus toen eerst maar een kiosk gezocht om wat leesvoer te kopen en toen op zoek gegaan naar een toilet. Gelukkig hadden ze er bij het Bürgeramt tóch aan gedacht om voor be zoekers een toilet te reserveren, dus kon ik me even later opgelucht in de wachtkamer met mijn boek op een stoel parkeren.
Gelukkig bleken de ambtenaren niet te werken zoals de ambtenaren in Nederland, en stond ik uiteindelijk om 1 uur weer buiten mét "Aufenthaltsbescheinigung" én EUR. 4,09 lichter (afzetters!).
Nu moet ik alleen nog pasfoto's laten maken in het station van Alexanderplatz. Ben benieuwd wat dát geintje me gaat kosten. Er zijn maar 2 foto's nodig voor het paspoort, de andere 2 kan ik weggooien, aangezien je tegenwoordig niet mag lachen en de foto recht van voren genomen wordt :s
Bij de brief was een formulier toegevoegd wat ik door een bevoegde autoriteit moet laten invullen: een ambtenaar van de gemeente, het Nederlandse consulaat, een ambtenaar van de politie of een notaris. Voor mij is dat dus duidelijk de tweede optie, dus meteen maar even met mijn vrienden van het Nederlandse Consulaat hier in Berlijn (volgend jaar kom ik trouwens óók op 30 april naar de receptie om de verjaardag van tante Bea te vieren) gebeld. "Ja mevrouw, geen probleem, als het voor een pensioenfonds is, doen we het gratis, anders kost het u 30 (!!!!!!!) Euro. Brengt u uw paspoort mee?" "Wat???? Paspoort????? Shit!!! PASPOORT!!!! Mijn paspoort is bijna verlopen, moet nu toch écht snel een nieuw paspoort aanvragen. Kan ik dat formulier laten ondertekenen als ik mijn nieuwe paspoort kom afhalen?" "ja mevrouw, ook dát is geen probleem".
Dus om kwart voorf 12 zat Liekie op haar fiets naar het Bürgeramt aan de Hohenzollerndamm om daar een nummertje te trekken en vervolgens úren in de wachtkamer te zitten om een "Aufenthaltsbescheinigung" (uittreksel uit het bevolkingsregister) op te halen bij het "Bürgermeldeamt".
Om 12 uur had ik mijn nummer, 111, en toen ik in de wachtkamer op het scoreboard keek, zakte de moed me in mijn schoenen. "Ze" waren pas bij nummer 67 :s Dat kon nog úren gaan duren. Man, ik kon wel "kotzen"! Ik moest eigenlijk enorm nodig naar de wc en was bang dat er geen wc was en ik had niets bij me om de tijd te verdrijven. Ik had van alle schrik mijn koffie laten staan, mijn portomonnaie, jas en fietssleutels gegrepen en was zó vertrokken.
Dus toen eerst maar een kiosk gezocht om wat leesvoer te kopen en toen op zoek gegaan naar een toilet. Gelukkig hadden ze er bij het Bürgeramt tóch aan gedacht om voor be zoekers een toilet te reserveren, dus kon ik me even later opgelucht in de wachtkamer met mijn boek op een stoel parkeren.
Gelukkig bleken de ambtenaren niet te werken zoals de ambtenaren in Nederland, en stond ik uiteindelijk om 1 uur weer buiten mét "Aufenthaltsbescheinigung" én EUR. 4,09 lichter (afzetters!).
Nu moet ik alleen nog pasfoto's laten maken in het station van Alexanderplatz. Ben benieuwd wat dát geintje me gaat kosten. Er zijn maar 2 foto's nodig voor het paspoort, de andere 2 kan ik weggooien, aangezien je tegenwoordig niet mag lachen en de foto recht van voren genomen wordt :s
vrijdag 16 mei 2008
Bezoek
Zo, snel even een kort blogje tussen de koffie en de grote badkamer-schoonmaak door :p
Vanavond krijgen we bezoek. Er komen 2 vrienden van Second Life naar Berlijn. 1 van beide, Exe, kennen we van buiten Second Life, maar we hebben hem een maand na onze toetreding tot Second Life ook kennis laten maken met het spel. De andere, Bea, kennen we écht alleen maar van Second Life, maar natuurlijk chatten we buiten het spel om veel met elkaar en we hebben ook al webcamparties gehouden.
Exe is vorig jaar ons ook komen bezoeken in Berlijn, en heeft toen 2 collega's meegenomen die nog nooit in berlijn waren geweest. Ik heb toen een Berlijn tour inelkaar geflanst en ben toen de hele dag met ze onderweg geweest. Dat was Exe zó goed bevallen, dat hij aan iedereen die het wilde weten verkondigd heeft dat ik zo'n leuke rondleiding heb gegeven. Bea heeft daar óók van gehoord en wilde toen óók graag een rondleiding.
Exe en Bea hebben een plaats op de camping in het oude zwembad bij het Hauptbahnhof gereserveerd. Vanavond komen ze aan rond een uur of 8. dan zullen ze eerst hun tenten opbouwen en komen dan bij ons een hapje eten. Ik heb nasi goreng met satéh op het menu gezet. Er is nog een hoop te doen hier, dus ik moet nu weer snel verder met de grote badkamer schoonmaak.
Vanavond krijgen we bezoek. Er komen 2 vrienden van Second Life naar Berlijn. 1 van beide, Exe, kennen we van buiten Second Life, maar we hebben hem een maand na onze toetreding tot Second Life ook kennis laten maken met het spel. De andere, Bea, kennen we écht alleen maar van Second Life, maar natuurlijk chatten we buiten het spel om veel met elkaar en we hebben ook al webcamparties gehouden.
Exe is vorig jaar ons ook komen bezoeken in Berlijn, en heeft toen 2 collega's meegenomen die nog nooit in berlijn waren geweest. Ik heb toen een Berlijn tour inelkaar geflanst en ben toen de hele dag met ze onderweg geweest. Dat was Exe zó goed bevallen, dat hij aan iedereen die het wilde weten verkondigd heeft dat ik zo'n leuke rondleiding heb gegeven. Bea heeft daar óók van gehoord en wilde toen óók graag een rondleiding.
Exe en Bea hebben een plaats op de camping in het oude zwembad bij het Hauptbahnhof gereserveerd. Vanavond komen ze aan rond een uur of 8. dan zullen ze eerst hun tenten opbouwen en komen dan bij ons een hapje eten. Ik heb nasi goreng met satéh op het menu gezet. Er is nog een hoop te doen hier, dus ik moet nu weer snel verder met de grote badkamer schoonmaak.
vrijdag 2 mei 2008
Mijn pc
Na de wasmachine vond ook mijn pc dat het tijd geworden was om "rum zu zicken" afgelopen week.
Vanaf het moment dat ik de pc nieuw gekocht had in september 2005 heeft de pc eigenlijk al kleine problemen gemaakt, wat we altijd hebben afgedaan als een driver probleem.
Maar de afgelopen tijd werden de problemen steeds erger. Begin januari had ik de pc geformatteerd en windows opnieuw geïnstalleerd. Normaal gesproken doe ik dat 1 keer per jaar, omdat na een jaar de boel een beetje langzaam wordt en de pc vaker vastloopt. Deze keerr echter begon de pc half maart ineens problemen te maken. Als ik Second Life speelde, crashte de software van het spel zomaar ineens, en af en toe maakte de pc ineens uit zichzelf een reboot.
Vorige week woensdag echter, is de pc meerdere malen binnen een uur uit zichzelf gaan rebooten. Tijd dus om alle belangrijke bestanden te back-up-en en de pc weer te formatteren.
Dat had ik gedacht...
Nadat ik een usb stekker uit de pc getrokken had, kon de pc niets anders meer dan zichzelf aan één stuk door te rebooten, en ook in de veilige modus ging niets meer.
Op de één of andere manier was het me gelukt om tussen de reboots door inn de veilige modus met netwerk mogelijkheden tóch mijn bestanden naar ons netwerk te kopieren, dus kon ik gaan formatteren.
Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan :s Tijdens het formatteren crashte mijn pc meerdere malen, dus bleef niets anders over dan de harde schijf uit de pc te nemen, die in een andere pc in te bouwen, zo eerst te formatteren om vervolgens de harde schijf weer in mijn pc in te bouwen en zo windows opnieuw te installeren.
Om een lang verhaal kort te maken, het heeft alles geen ene ruk geholpen. De pc bleef zichzelf lekker rebooten nadat windows opnieuw was geïnstalleerd en ik alles wat ik altijd gebruik weer had geïnstalleerd.
Dus toen hebben we vrijdag alles wat aan hardware in de pc zit uitgebouwd en één voor één weer ingebouwd en getest. Ondertussen hadden we ook al telefonisch hulp ingeschakeld van onze "profi" uit Minden. Hij is systeembeheerder, dus kon ons tips geven. De uiteindelijke conclusie was dat óf de voeding niet sterk genoeg was, óf het mainboard was kapot.
Dus de volgende dag nieuw mainboard en nieuwe voeding gekocht, en eerst geprobeerd met alleen een nieuwe voeding. helaas, dat was het niet. Dus toen het oude Mainboard en de processor uitbouwen. ja en die processor heeft heel wat moeite gekost, daar die muurvast zat op de koeling en we die absoluut niet los kregen, wat we ook probeerden. Uiteindelijk na 2 uur is het Fresh dan toch gelukt en konden we éindelijk verder. Zondagochtend héél vroeg was ik eindelijk zo ver dat de pc weer liep, en die heeft de hele zondag ook zonder problemen gelopen. Wél geopend, omdat alle extra pci-kaarten zoals tv kaart en wlan nog ingebouwd moesten worden.
Dat hebben we maandag gedaan en toen de "kist" gesloten. Een hele middag heeft de pc gelopen, maar toen ik een beetje meer toepassingen opende en écht wat met de pc ging doen, rebootte hij zichzelf weer. Shit!
Enige mogelijkheid kon nog zijn om de temperatuur van mijn cpu te checken, en die was ineens schrikbarend hoog, wat de voorgaande week niet het geval was. Het enige wat ons nog inviel was dat de pc me daarom op dit moment liet zitten, en dat ik dus een nieuwe kast nodig had met meer plaats tussen alle kabel wirwar en alle ingebouwde hardware en extra coolers.
Dus dinsdag wéér de stad in om een nieuwe kast en 2 extra coolers te kopen. Ik had bij K&M Elektronik een goedkope kast gevonden die óók nog eens hele goede recensies heeft gekregen van de klanten die óók deze kast gekocht hebben. En niets was minder waar. De voeding in deze kast zit helemaal bovenin, zodat de cooler van mijn cpu niet wordt afgedekt door de voeding zoals in mijn oude kast. Daardoor is er ook nog eens meer plaats in de kast en kan de koele lucht dus ook veel beter circuleren. Door de 2 extra coolers wordt de cpu niet meer zo warm als voorheen en ook de grafische kaart wordt niet meer zo warm :D
Mijn pc loopt nu zónder problemen, ook als hij gesloten is. De temperauut van de cpu én de grafische kaart komen nu niet boven de 60 graden wanneer ik me inlog in Second Life.
Vanaf het moment dat ik de pc nieuw gekocht had in september 2005 heeft de pc eigenlijk al kleine problemen gemaakt, wat we altijd hebben afgedaan als een driver probleem.
Maar de afgelopen tijd werden de problemen steeds erger. Begin januari had ik de pc geformatteerd en windows opnieuw geïnstalleerd. Normaal gesproken doe ik dat 1 keer per jaar, omdat na een jaar de boel een beetje langzaam wordt en de pc vaker vastloopt. Deze keerr echter begon de pc half maart ineens problemen te maken. Als ik Second Life speelde, crashte de software van het spel zomaar ineens, en af en toe maakte de pc ineens uit zichzelf een reboot.
Vorige week woensdag echter, is de pc meerdere malen binnen een uur uit zichzelf gaan rebooten. Tijd dus om alle belangrijke bestanden te back-up-en en de pc weer te formatteren.
Dat had ik gedacht...
Nadat ik een usb stekker uit de pc getrokken had, kon de pc niets anders meer dan zichzelf aan één stuk door te rebooten, en ook in de veilige modus ging niets meer.
Op de één of andere manier was het me gelukt om tussen de reboots door inn de veilige modus met netwerk mogelijkheden tóch mijn bestanden naar ons netwerk te kopieren, dus kon ik gaan formatteren.
Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan :s Tijdens het formatteren crashte mijn pc meerdere malen, dus bleef niets anders over dan de harde schijf uit de pc te nemen, die in een andere pc in te bouwen, zo eerst te formatteren om vervolgens de harde schijf weer in mijn pc in te bouwen en zo windows opnieuw te installeren.
Om een lang verhaal kort te maken, het heeft alles geen ene ruk geholpen. De pc bleef zichzelf lekker rebooten nadat windows opnieuw was geïnstalleerd en ik alles wat ik altijd gebruik weer had geïnstalleerd.
Dus toen hebben we vrijdag alles wat aan hardware in de pc zit uitgebouwd en één voor één weer ingebouwd en getest. Ondertussen hadden we ook al telefonisch hulp ingeschakeld van onze "profi" uit Minden. Hij is systeembeheerder, dus kon ons tips geven. De uiteindelijke conclusie was dat óf de voeding niet sterk genoeg was, óf het mainboard was kapot.
Dus de volgende dag nieuw mainboard en nieuwe voeding gekocht, en eerst geprobeerd met alleen een nieuwe voeding. helaas, dat was het niet. Dus toen het oude Mainboard en de processor uitbouwen. ja en die processor heeft heel wat moeite gekost, daar die muurvast zat op de koeling en we die absoluut niet los kregen, wat we ook probeerden. Uiteindelijk na 2 uur is het Fresh dan toch gelukt en konden we éindelijk verder. Zondagochtend héél vroeg was ik eindelijk zo ver dat de pc weer liep, en die heeft de hele zondag ook zonder problemen gelopen. Wél geopend, omdat alle extra pci-kaarten zoals tv kaart en wlan nog ingebouwd moesten worden.
Dat hebben we maandag gedaan en toen de "kist" gesloten. Een hele middag heeft de pc gelopen, maar toen ik een beetje meer toepassingen opende en écht wat met de pc ging doen, rebootte hij zichzelf weer. Shit!
Enige mogelijkheid kon nog zijn om de temperatuur van mijn cpu te checken, en die was ineens schrikbarend hoog, wat de voorgaande week niet het geval was. Het enige wat ons nog inviel was dat de pc me daarom op dit moment liet zitten, en dat ik dus een nieuwe kast nodig had met meer plaats tussen alle kabel wirwar en alle ingebouwde hardware en extra coolers.
Dus dinsdag wéér de stad in om een nieuwe kast en 2 extra coolers te kopen. Ik had bij K&M Elektronik een goedkope kast gevonden die óók nog eens hele goede recensies heeft gekregen van de klanten die óók deze kast gekocht hebben. En niets was minder waar. De voeding in deze kast zit helemaal bovenin, zodat de cooler van mijn cpu niet wordt afgedekt door de voeding zoals in mijn oude kast. Daardoor is er ook nog eens meer plaats in de kast en kan de koele lucht dus ook veel beter circuleren. Door de 2 extra coolers wordt de cpu niet meer zo warm als voorheen en ook de grafische kaart wordt niet meer zo warm :D
Mijn pc loopt nu zónder problemen, ook als hij gesloten is. De temperauut van de cpu én de grafische kaart komen nu niet boven de 60 graden wanneer ik me inlog in Second Life.
woensdag 16 april 2008
Test
Dit is een testpost na een upgrade van Wordpress..
Met de upgrade ook weer een nieuwe look. Ik ben nog niet tevreden met de look, er moeten nog een aantal dingen veranderd worden, zoals beijvoorbeeld hele posts op de voorpagina. Daar wordt nog aan gewerkt..
Met de upgrade ook weer een nieuwe look. Ik ben nog niet tevreden met de look, er moeten nog een aantal dingen veranderd worden, zoals beijvoorbeeld hele posts op de voorpagina. Daar wordt nog aan gewerkt..
dinsdag 15 april 2008
De held van Kreuzberg
Gister stond er in de BZ, de Telegraaf van Berlijn maar dan met een nóg lager niveau, een stuk over Tiger, de held van de bekende Berlijns wijk Kreuzberg.
Tiger, die eigenlijk Cemal Atakan heet, was paraat wanneer er problemen in "zijn" stadsdeel waren. Dan brulde hij de slechteriken een paar keer aan en dan was de rust weer snel terug. Sindsdien heet hij "de tijgerklauw van Kreuzberg". Op youtube vertelt hij in het typische Turks-Duits over zijn wereld tussen Kotti en Schlesisches Tor in Kreuzberg, waar zich inmiddels al meer dan 2 miljoen mensen zich geamuseerd hebben.
Dit beviel ook de theaterproducent van Theater Engelbrot in Berlijn en heeft Cemal een soloshow aangeboden. Dit met succes; de show "Abziehasopfazbodysolariumädschen" was direct uitverkocht.
bron: http://www.bz-berlin.de/BZ/kultur/2008/04/14/tiger-kreuzberg/tiger-kreuzberg,geo=4261972.html
website Tiger: http://www.tigerberlin.unddu.de
Tiger, die eigenlijk Cemal Atakan heet, was paraat wanneer er problemen in "zijn" stadsdeel waren. Dan brulde hij de slechteriken een paar keer aan en dan was de rust weer snel terug. Sindsdien heet hij "de tijgerklauw van Kreuzberg". Op youtube vertelt hij in het typische Turks-Duits over zijn wereld tussen Kotti en Schlesisches Tor in Kreuzberg, waar zich inmiddels al meer dan 2 miljoen mensen zich geamuseerd hebben.
Dit beviel ook de theaterproducent van Theater Engelbrot in Berlijn en heeft Cemal een soloshow aangeboden. Dit met succes; de show "Abziehasopfazbodysolariumädschen" was direct uitverkocht.
bron: http://www.bz-berlin.de/BZ/kultur/2008/04/14/tiger-kreuzberg/tiger-kreuzberg,geo=4261972.html
website Tiger: http://www.tigerberlin.unddu.de
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/gKFiDn5S_tA" width="400" height="325" wmode="transparent" /]
Tiger- Die Kralle von Kreuzberg- Deel 1 - Waar komt de naam vandaan[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Zu-HDMwlLkU" width="400" height="325" wmode="transparent" /]
Tiger- Die Kralle von Kreuzberg- Deel 4 - Tiger bank
zondag 13 april 2008
De wasmachine (3)
Nee, het probleem met de wasmachine was nog niet opgelost met de aanschaf van een nieuwe wasmachine :s
Nadat we een aantal keer geprobeerd hebben te wassen gaf de wasmachine na iedere wasbeurt en bij ieder wasprogramma een errormelding aan. Bijna aan het eind van iedere wasbeurt hield de machine het voor gezien. Water werd niet afgepompt en dan kwam het irritante alarmsignaal. Dan moesten we de wasmachine zelf instellen op pompen en centrifugeren om uiteindelijk de deur te kunnen openen. De melding had wat te maken met de watertoevoer :s Raar, de slang was goed aangesloten, filter in de slang was vrij op het moment van aansluiten, de waterkraan van de wasmachine was open...
Dus gisteren hebben we toch maar de kraan van de wasmachine uitgedraaid en de watertoevoerslang losgemaakt van de wasmachine. Shit!!! Er stroomt als een gek water uit de slang!! Maar de kraan is toch dicht???
Snel de slang in de spoelbak gelegd en nog eens de kraan van de wasmachine gecontroleerd. Ja, die is dicht, in zoverre, verder dichtdraaien ging niet. Nog eens open draaien en weer dicht draaien... Nog steeds stroomt er water uit de slang... Shit! Het water afsluiten in ons apartement ging óók niet, aangezien de apartementen in ons huis geen eigen waterafsluitkraan hebben. Er is 1 afsluitkraan voor het héle huis en die is in de kelder. Als die wordt afgesloten heeft het hele huis geen water meer!
Fresh is toch eerst maar de kelder ingegaan om te proberen het water af te sluiten, want ik kon moeilijk úren in de keuken staan om de toevoerslang in de wasbak te houden. Maar ook dát lukte niet. Ondanks water afsluiten blééf het water lopen.
Nou, dan proberen de slang weer op de machine aan te sluiten en maandag te kijken of we de boel konden repareren. Maar óók dat ging niet, wat we probeerden, de aansluiting op de machine lekte er vrolijk op los.
Aangezien het zaterdagavond was restte ons daarom niets anders dan de nooddienst van de loodgieter van ons huis te bellen en te vragen of die een monteur konden sturen om ons te helpen. De monteur was er gelukkig snel. Hij kreeg het voor elkaar om het water goed af te sluiten in de kelder en heeft uiteindelijk een nieuwe kraan geïnstalleerd en metéén de wasmachine weer aangesloten.
Nadat het waterballet in de keuken was opgeruimd heb ik natuurlijk metéén geprobeerd te wassen, en eindelijk ging het deze keer zónder problemen.
Ik wil niet weten hoe hoog de rekening gaat worden van de loodgieter. Met een heel klein beetje geluk betaalt onze verhuurder de rekening..
Nadat we een aantal keer geprobeerd hebben te wassen gaf de wasmachine na iedere wasbeurt en bij ieder wasprogramma een errormelding aan. Bijna aan het eind van iedere wasbeurt hield de machine het voor gezien. Water werd niet afgepompt en dan kwam het irritante alarmsignaal. Dan moesten we de wasmachine zelf instellen op pompen en centrifugeren om uiteindelijk de deur te kunnen openen. De melding had wat te maken met de watertoevoer :s Raar, de slang was goed aangesloten, filter in de slang was vrij op het moment van aansluiten, de waterkraan van de wasmachine was open...
Dus gisteren hebben we toch maar de kraan van de wasmachine uitgedraaid en de watertoevoerslang losgemaakt van de wasmachine. Shit!!! Er stroomt als een gek water uit de slang!! Maar de kraan is toch dicht???
Snel de slang in de spoelbak gelegd en nog eens de kraan van de wasmachine gecontroleerd. Ja, die is dicht, in zoverre, verder dichtdraaien ging niet. Nog eens open draaien en weer dicht draaien... Nog steeds stroomt er water uit de slang... Shit! Het water afsluiten in ons apartement ging óók niet, aangezien de apartementen in ons huis geen eigen waterafsluitkraan hebben. Er is 1 afsluitkraan voor het héle huis en die is in de kelder. Als die wordt afgesloten heeft het hele huis geen water meer!
Fresh is toch eerst maar de kelder ingegaan om te proberen het water af te sluiten, want ik kon moeilijk úren in de keuken staan om de toevoerslang in de wasbak te houden. Maar ook dát lukte niet. Ondanks water afsluiten blééf het water lopen.
Nou, dan proberen de slang weer op de machine aan te sluiten en maandag te kijken of we de boel konden repareren. Maar óók dat ging niet, wat we probeerden, de aansluiting op de machine lekte er vrolijk op los.
Aangezien het zaterdagavond was restte ons daarom niets anders dan de nooddienst van de loodgieter van ons huis te bellen en te vragen of die een monteur konden sturen om ons te helpen. De monteur was er gelukkig snel. Hij kreeg het voor elkaar om het water goed af te sluiten in de kelder en heeft uiteindelijk een nieuwe kraan geïnstalleerd en metéén de wasmachine weer aangesloten.
Nadat het waterballet in de keuken was opgeruimd heb ik natuurlijk metéén geprobeerd te wassen, en eindelijk ging het deze keer zónder problemen.
Ik wil niet weten hoe hoog de rekening gaat worden van de loodgieter. Met een heel klein beetje geluk betaalt onze verhuurder de rekening..
donderdag 27 maart 2008
De wasmachine (2)
Ik heb sinds gisteren een neiuwe wasmachine. Ja, een nieuwe!!
In tweeëneenhalve week tijd is er niets gebeurd met mijn wasmachine. We hebben in totaal 5 keer gebeld naar Horizont om te vragen wanneer de wasmachine klaar zou zijn. De eerste vier keer werd verteld dat er een onderdeel besteld was, maar dat het nog niet was aangekomen. De vijfde keer werd er weer hetzelfde verteld, maar óók dat de moter kapot was, en dat ze de hele wasmachine zouden kunnen repareren voor 300 Euro! En als we besluiten niet te laten repareren kunnen ze de wasmachine gratis voor ons afvoeren naar het grofvuil.
Wat???? Na tweeëneenhalve week wordt ineens ontdekt dat ook de moter kapot is en dat gaat 300 Euro kosten? Gratis afvoeren naar het grofvuil??? Daar klopt iets niet. Aangezien er veel bedrogen wordt in Berlijn in het repareren van televisies en huishoudelijke apparaten vertrouwden we de boel niet. Gratis afvoeren naar het grofvuil kunnen we zelf ook. Nadat ik eerst telefonisch ruzie had gemaakt met de meneer van Horizont hebben we ze opdracht gegeven de wasmachine terug te brengen, wat ook nog eens 20 Euro zou gaan kosten. Maar alles beter dan dat zij zogenaamd de machine zouden afvoeren, maar in werkelijkheid dat ding repareren om weer verder te kunnen verkopen.
Uiteindelijk heb ik donderdag de machine teruggekregen. De bezorgers waren enorm bang voor onze hond die altijd enorm blaft en gromt als er vreemden binnen komen, maar in werkelijkheid geen vlieg kwaad doet. Ze hadden de wasmachine afgeleverd, hebben naar de bon gevraagd die ik had gekregen als de machine werd afgehaald, hebben die bon meegenomen (erg vreemd..) en zijn er als een haas vandoor gegaan, zonder die 20 Euro, ook erg vreemd.. We hebben het idee dat de machine nóg kapotter is terug gekomen als dat ie is weggegaan en ze daarom zo een haast hadden, en dat ze niet zo'n haast hadden vanwege onze angstaanjagende hond.
Van binnen waren alle kabels los en de machine had aan de buitenkant flink wat beschadigingen.. Dus helaas, ik moest een nieuwe bestellen...
Nu heb ik een mooie AEG Lavamat 6482 van EP: op internet besteld en afgehaald bij een EP:-partner in de buurt. Binnen 3 dagen had ik de machine. Helaas is het zo'n supersonische machine met zo'n gewéldig digitale display en een ingebouwde computer waar dus meer aan kapot kan gaan. Maar ja, dat hebben alle wasmachines tegenwoordig :(
Belangrijk is, wij kunnen weer wassen, en nu hebben we een Duitse wasmachine, zodat Fresh zich er niet meer uit kan praten ook maar eens te wassen ;)
In tweeëneenhalve week tijd is er niets gebeurd met mijn wasmachine. We hebben in totaal 5 keer gebeld naar Horizont om te vragen wanneer de wasmachine klaar zou zijn. De eerste vier keer werd verteld dat er een onderdeel besteld was, maar dat het nog niet was aangekomen. De vijfde keer werd er weer hetzelfde verteld, maar óók dat de moter kapot was, en dat ze de hele wasmachine zouden kunnen repareren voor 300 Euro! En als we besluiten niet te laten repareren kunnen ze de wasmachine gratis voor ons afvoeren naar het grofvuil.
Wat???? Na tweeëneenhalve week wordt ineens ontdekt dat ook de moter kapot is en dat gaat 300 Euro kosten? Gratis afvoeren naar het grofvuil??? Daar klopt iets niet. Aangezien er veel bedrogen wordt in Berlijn in het repareren van televisies en huishoudelijke apparaten vertrouwden we de boel niet. Gratis afvoeren naar het grofvuil kunnen we zelf ook. Nadat ik eerst telefonisch ruzie had gemaakt met de meneer van Horizont hebben we ze opdracht gegeven de wasmachine terug te brengen, wat ook nog eens 20 Euro zou gaan kosten. Maar alles beter dan dat zij zogenaamd de machine zouden afvoeren, maar in werkelijkheid dat ding repareren om weer verder te kunnen verkopen.
Uiteindelijk heb ik donderdag de machine teruggekregen. De bezorgers waren enorm bang voor onze hond die altijd enorm blaft en gromt als er vreemden binnen komen, maar in werkelijkheid geen vlieg kwaad doet. Ze hadden de wasmachine afgeleverd, hebben naar de bon gevraagd die ik had gekregen als de machine werd afgehaald, hebben die bon meegenomen (erg vreemd..) en zijn er als een haas vandoor gegaan, zonder die 20 Euro, ook erg vreemd.. We hebben het idee dat de machine nóg kapotter is terug gekomen als dat ie is weggegaan en ze daarom zo een haast hadden, en dat ze niet zo'n haast hadden vanwege onze angstaanjagende hond.
Van binnen waren alle kabels los en de machine had aan de buitenkant flink wat beschadigingen.. Dus helaas, ik moest een nieuwe bestellen...
Nu heb ik een mooie AEG Lavamat 6482 van EP: op internet besteld en afgehaald bij een EP:-partner in de buurt. Binnen 3 dagen had ik de machine. Helaas is het zo'n supersonische machine met zo'n gewéldig digitale display en een ingebouwde computer waar dus meer aan kapot kan gaan. Maar ja, dat hebben alle wasmachines tegenwoordig :(
Belangrijk is, wij kunnen weer wassen, en nu hebben we een Duitse wasmachine, zodat Fresh zich er niet meer uit kan praten ook maar eens te wassen ;)
vrijdag 14 maart 2008
Paspoort
Gisteravond tijdens het douchen schoot me ineens te binnen dat mijn npaspoort binnenkort is afgelopen en dat ik me dus toch maar eens moet gaan informeren over hoe ik een nieuw paspoort bemachtigen kan.
Ik weet dat ik dat bij de Nederlandse Ambassade kan aanvragen, en het goede nieuws voor mij is dat hier in Berlijn ook een "filiaal" van de ambassade gevestigd is :D
Dus vandaag ben ik aan het zoeken gegaan op de website van de ambassade om te zien wat ik allemaal nodig heb, hoe lang het gaat duren en vooral belangrijk: wat de kosten zijn. De kosten vallen erg mee, die had ik eigenlijk hoger verwacht: € 56,90, dat ios wat ik in Nederland de laatse keer ook ongeveer heb betaald. Alleen het lijstje benodigdheden, daar ben ik niet zo blij mee. Ik heb moet een aantal extra formulieren afgeven die ik in Nederland niet nodig had: Mijn "Freizügigkeitsbescheinigung"(oftewel het bewijs dat ik me hier vrij mag bewegen), een document met mijn sofinummer, een "Aufenthaltsbescheinigung" van het "Einwohnermeldeamt" van max. 3 maanden oud (uittreksel uit het bevolkingsregister).
Die eerste 2 heb ik in bezit, de "Aufenthaltsbescheinigung" moet ik afhalen bij het "Einwohnermeldeamt" waar ik als ik pech heb een wachttijd van 2 uur heb :(
Ik moet alleen nog even bellen naar de ambassade om te vragen of die een adres hebben voor de benodigde pasfoto's met de "nieuwe eisen", aangezien "Duitse pasfoto's" niet zijn toegestaan.
En even een formulier van 4 pagina's invullen. Zodra ik alles heb kan ik éindelijk onze Nederlandse Ambassade vereren met een bezoekje. En als ik er dan toch ben, misschien neem ik dan metéén de rondleiding.
Ik weet dat ik dat bij de Nederlandse Ambassade kan aanvragen, en het goede nieuws voor mij is dat hier in Berlijn ook een "filiaal" van de ambassade gevestigd is :D
Dus vandaag ben ik aan het zoeken gegaan op de website van de ambassade om te zien wat ik allemaal nodig heb, hoe lang het gaat duren en vooral belangrijk: wat de kosten zijn. De kosten vallen erg mee, die had ik eigenlijk hoger verwacht: € 56,90, dat ios wat ik in Nederland de laatse keer ook ongeveer heb betaald. Alleen het lijstje benodigdheden, daar ben ik niet zo blij mee. Ik heb moet een aantal extra formulieren afgeven die ik in Nederland niet nodig had: Mijn "Freizügigkeitsbescheinigung"(oftewel het bewijs dat ik me hier vrij mag bewegen), een document met mijn sofinummer, een "Aufenthaltsbescheinigung" van het "Einwohnermeldeamt" van max. 3 maanden oud (uittreksel uit het bevolkingsregister).
Die eerste 2 heb ik in bezit, de "Aufenthaltsbescheinigung" moet ik afhalen bij het "Einwohnermeldeamt" waar ik als ik pech heb een wachttijd van 2 uur heb :(
Ik moet alleen nog even bellen naar de ambassade om te vragen of die een adres hebben voor de benodigde pasfoto's met de "nieuwe eisen", aangezien "Duitse pasfoto's" niet zijn toegestaan.
En even een formulier van 4 pagina's invullen. Zodra ik alles heb kan ik éindelijk onze Nederlandse Ambassade vereren met een bezoekje. En als ik er dan toch ben, misschien neem ik dan metéén de rondleiding.
vrijdag 7 maart 2008
De wasmachine
Het is altijd zo vanzelf sprekend dat je je onderbroeken wast op het moment dat de voorraad met schone onderbroeken bijna op is. Op het moment dat je ze dan wilt wassen en de wasmachine heeft ineens geen zin en staakt, dan merk je ineens hoe belangrijk een wasmachine is.
Vorige week donderdagavond is ons dit dus overkomen; de trommel wilde niet meer draaien. En natuurlijk nét in een week dat we allebei énorm lui zijn geweest en dus de stapel met vuile was héél hoog was. Dus vrijdag heb ik een reparatiedienst gebeld om te vragen of ze de wasmachine konden repareren. In de eerste instantie zag het er naar uit dat de meneer van Tonhaus Melodie een reparateur zou sturen, maar toen hij navroeg hoe oud de wasmachine is (die wordt 11 jaar komende zomer), zei hij dat ik de klantenservice van AEG maar moest bellen. Ja doei! Die rekenen minimaal 60 Euro voorrijkosten om vervolgens te zeggen dat de machine niet gerepareerd kan worden omdat ze een wasmachine willen verkopen. Dus verder in Google gezocht om een reparatiedienst in Berlijn te vinden, wat niet zo makkelijk was.
Ook de tweede die ik belde gaf hetzelfde antwoord als de meneer van Tonhaus Melodie. Grrrrr... Ik was er gewoon zeker van dat de machine te repareren is, en kon niet begrijpen dat niemand dat wilde doen. Ik bedoel we wonen in Berlijn, een stad waar bijna 25% van de bevoling werkeloos is, en dus van zéér weinig geld moet rondkomen en dan is er nauwelijks een re[paratiedienst te vinden die bereid is om een oudere wasmachine te repareren?
Toen ik nog in Nederland woonde had ik een een hele goede en ook goedkope reparatiedienst die áltijd een monteur stuurde. Van deze monteur weet ik dat mijn wasmachine (AEG Öko Lavamat 62603) een hele goede is en zeker 15 jaar mee moet gaan. De wasmachine heeft nóóit problemen gemaakt, en in diverse klusfora (goh, was die man een paar jaar geleden niet als wasmachine reparateur in de Calgon reclame op de televisie te zien?) heb ik gelezen dat waarschijnlijk de koolborstels versleten zijn, en dat dit eenvoudig op te lossen is.
Na een tijd zoeken in Google had ik dan uiteindelijk een service gevonden waarover ik ook geen negatieve ervaringen kon vinden: Horizont. De reparateur kon metéén zaterdag komen. Wat wel vreemd was, hij nam de wasmachine mee voor reparatie nadat hij de wasmachine geopend had en met een spiegel onder de trommel en aan de voorkant gekeken had en wilde metéén 38 Euro hebben voor voorrijden en meenemen :s Een beetje vreemd... Nouja, maar kijken hoe of wat. Fresh heeft er weinig vertrouwen in, ik weet nog niet wat ik moet denken, ik wil alleen maar mijn wasmachine terug :(
We zijn nu een week verder, dinsdag hadden we gebeld omdat de monteur min of meer beloofd had dat hij de wasmachine woensdag weer zou brengen. Maar dinsdag werd ons gemeld dat er onderdelen besteld waren die nog niet binnengekomen zijn. Ook vandaag hebben we weer gebeld en de onderdelen zijn nog steeds niet binnen.
shit, want we hebben nog stééds een hele grote hoop wasgoed. Vorige week zaterdag hebben we de was meegenomen naar een wasserette, wat best wel duur was. Helaas is de enige 2-kamervakantiewoning die met wasmachine is uitgerust in ons huis continu bezet vanwege de ITB, een vakantiebeurs hier in de stad, anders had ik daar kunnen wassen.
Vorige week donderdagavond is ons dit dus overkomen; de trommel wilde niet meer draaien. En natuurlijk nét in een week dat we allebei énorm lui zijn geweest en dus de stapel met vuile was héél hoog was. Dus vrijdag heb ik een reparatiedienst gebeld om te vragen of ze de wasmachine konden repareren. In de eerste instantie zag het er naar uit dat de meneer van Tonhaus Melodie een reparateur zou sturen, maar toen hij navroeg hoe oud de wasmachine is (die wordt 11 jaar komende zomer), zei hij dat ik de klantenservice van AEG maar moest bellen. Ja doei! Die rekenen minimaal 60 Euro voorrijkosten om vervolgens te zeggen dat de machine niet gerepareerd kan worden omdat ze een wasmachine willen verkopen. Dus verder in Google gezocht om een reparatiedienst in Berlijn te vinden, wat niet zo makkelijk was.
Ook de tweede die ik belde gaf hetzelfde antwoord als de meneer van Tonhaus Melodie. Grrrrr... Ik was er gewoon zeker van dat de machine te repareren is, en kon niet begrijpen dat niemand dat wilde doen. Ik bedoel we wonen in Berlijn, een stad waar bijna 25% van de bevoling werkeloos is, en dus van zéér weinig geld moet rondkomen en dan is er nauwelijks een re[paratiedienst te vinden die bereid is om een oudere wasmachine te repareren?
Toen ik nog in Nederland woonde had ik een een hele goede en ook goedkope reparatiedienst die áltijd een monteur stuurde. Van deze monteur weet ik dat mijn wasmachine (AEG Öko Lavamat 62603) een hele goede is en zeker 15 jaar mee moet gaan. De wasmachine heeft nóóit problemen gemaakt, en in diverse klusfora (goh, was die man een paar jaar geleden niet als wasmachine reparateur in de Calgon reclame op de televisie te zien?) heb ik gelezen dat waarschijnlijk de koolborstels versleten zijn, en dat dit eenvoudig op te lossen is.
Na een tijd zoeken in Google had ik dan uiteindelijk een service gevonden waarover ik ook geen negatieve ervaringen kon vinden: Horizont. De reparateur kon metéén zaterdag komen. Wat wel vreemd was, hij nam de wasmachine mee voor reparatie nadat hij de wasmachine geopend had en met een spiegel onder de trommel en aan de voorkant gekeken had en wilde metéén 38 Euro hebben voor voorrijden en meenemen :s Een beetje vreemd... Nouja, maar kijken hoe of wat. Fresh heeft er weinig vertrouwen in, ik weet nog niet wat ik moet denken, ik wil alleen maar mijn wasmachine terug :(
We zijn nu een week verder, dinsdag hadden we gebeld omdat de monteur min of meer beloofd had dat hij de wasmachine woensdag weer zou brengen. Maar dinsdag werd ons gemeld dat er onderdelen besteld waren die nog niet binnengekomen zijn. Ook vandaag hebben we weer gebeld en de onderdelen zijn nog steeds niet binnen.
shit, want we hebben nog stééds een hele grote hoop wasgoed. Vorige week zaterdag hebben we de was meegenomen naar een wasserette, wat best wel duur was. Helaas is de enige 2-kamervakantiewoning die met wasmachine is uitgerust in ons huis continu bezet vanwege de ITB, een vakantiebeurs hier in de stad, anders had ik daar kunnen wassen.
donderdag 21 februari 2008
De brief
Gisteren hebben we een voor ons gevoel hele rare en vooral nare dag gehad.
De dag begon met een brief die Fresh en ik per post kregen toegestuurd van een vriend die we een jaar geleden via het internet hebben leren kennen en die we ook persoonlijk hebben leren kennen. Deze brief was namelijk zijn afscheidsbrief. Een afscheidsbrief, omdat hij kennelijk zó veel problemen met zichzelf had en daar geen andere uitweg in zag dan zijn leven te beëindigen.
In de brief heeft hij precies beschreven hoe het hem de afgelopen tijd is gegaan, zijn angsten en gedachten beschreven en daardoor de balans opgemaakt en besloten zijn leven te beëindigen. Hij omschreef hoe hij heeft gezocht naar de beste mogelijkheid om zijn leven te beëindigen zonder paniek of pijn te voelen. Hij schreef dat op het moment dat wij de brief zouden ontvangen hij ook daadwerkelijk zijn leven zou hebben beëindigd, omdat hij naast zijn afscheidsbrief een stapeltje met afscheidsbrieven heeft neergelegd met het verzoek aan degene die hem zou vinden om deze brievente posten.
Hij had alles zéér goed voorbereid, oftewel een vorm van zoals hij het zelf noemde "egoistische balans suïcide"
Wij zijn ons echt kapot geschrokken en konden ons niet voorstellen dat hij daadwerkelijk zijn leven zou hebben beëindigd. Hij heeft nóóit met ons gesproken (of gechat) over depressies of andere problemen. We hebben ook niets aan hem gemerkt (maar ok, depressieve mensen zijn profi's als het gaat om het verbergen van de gevoelens) de keren dat we hem persoonlijk gezien hebben of getelefoneerd hebben. 11 dagen vóórdat hij de brief geschreven heeft hebben we nog getelefoneerd met hem, en ook toen hebben we niets gemerkt.
We wilden het niet geloven tot we een bevestiging hadden. Daarom hebben we eerst geprobeerd om hem op te bellen. Maar natuurlijk nam hij niet op. Dus toen zijn we in internet gaan zoeken bij de lokale nieuws websites, bij de rouwadvertenties, etc. maar konden helemaal niets vinden. Dus uiteindelijk hebben we de burgertelefoon van de politie gebeld en het verhaal uit de doeken gedaan. De dienstdoende agent kon ons niet direct verder helpen omdat hij niets concreets kon vinden, we hadden helaas niet zijn geboortedatum wat het moeilijker maakte uit te zoeken of er een melding was binnengekomen. Hij zei ons een politieauto naar het adres te sturen om te controleren wat er aan de hand was en we zouden later worden teruggebeld.
Maar 4 uur later hadden we nog niets gehoord en zelf hadden we inmiddels een geboortedatum dus hebben we weer gebeld. Dit keer was er een andere dienstdoende agent. Maar de collega die ons eerder had geholpen was nog aanwezig en kon zich ons herinneren. Toen we de geboortedatum noemden vertelde de agent dat dat het niet meer nodig was geweest om een auto naar het adres te sturen en dat hij ons niets meer mocht vertellen omdat we geen familie zijn en zei dat hij hoopte dat dit genoeg voor ons was.
Ja, dit was genoeg, dit was voor ons de bevestiging van wat we hoopten wat niet waar zou zijn...
Met deze bevestiging kregen we een harde dreun in ons gezicht en waren eerst totaal sprakeloos. Toen kwam de schrik en het verdriet en daarna ook de vragen. Er zijn zóveel vragen..
En vooral de grootste vraag: Waarom heeft hij óns een brief gestuurd? We kénden elkaar nog niet zo goed, we waren nog bezig om elkaar beter te leren kennen. Hij schreef zelf in de brief dat we (nog) niet tot zijn vriendenkring hoorden, maar dat hij zeker wist dat dat zou gebeuren als we elkaar nóg beter zouden leren kennen.
Dit is écht een harde slag. Dan denk je dat je al een aantal zeer erge dingen hebt meegemaakt en dat het niet erger kan, dan komt nog zoiets! Het is ook zó moeilijk voor te stellen dat iemand echt in staat is zichzelf het leven te nemen, ik kan het nog steeds niet geloven..
Echt, hierdoor was gisteren zo een vreemde dag, het neemt je iedere keer weer mee, maakt niet uit wat je doet. Slapen was moeilijk. Ik was gisteren enorm kapot, maar inslapen lukte niet echt. Tussendoor kleine haseslaapjes gehad met gekke dromen over deze vriend, wat precies weet ik niet meer. Pas tegen half 8 vanmorgen sliep ik in.
Eigenlijk moeten we de Kripi (Kriminal Polizei) nog bellen omdat wij een afscheidsbrief hebben gehad. De polizieman van gisteren had ons later nog teruggebeld met het verzoek of we ons bij de Kripi willen melden vanwege de brief. Ik weet niet of we dat ook doen...
De dag begon met een brief die Fresh en ik per post kregen toegestuurd van een vriend die we een jaar geleden via het internet hebben leren kennen en die we ook persoonlijk hebben leren kennen. Deze brief was namelijk zijn afscheidsbrief. Een afscheidsbrief, omdat hij kennelijk zó veel problemen met zichzelf had en daar geen andere uitweg in zag dan zijn leven te beëindigen.
In de brief heeft hij precies beschreven hoe het hem de afgelopen tijd is gegaan, zijn angsten en gedachten beschreven en daardoor de balans opgemaakt en besloten zijn leven te beëindigen. Hij omschreef hoe hij heeft gezocht naar de beste mogelijkheid om zijn leven te beëindigen zonder paniek of pijn te voelen. Hij schreef dat op het moment dat wij de brief zouden ontvangen hij ook daadwerkelijk zijn leven zou hebben beëindigd, omdat hij naast zijn afscheidsbrief een stapeltje met afscheidsbrieven heeft neergelegd met het verzoek aan degene die hem zou vinden om deze brievente posten.
Hij had alles zéér goed voorbereid, oftewel een vorm van zoals hij het zelf noemde "egoistische balans suïcide"
Wij zijn ons echt kapot geschrokken en konden ons niet voorstellen dat hij daadwerkelijk zijn leven zou hebben beëindigd. Hij heeft nóóit met ons gesproken (of gechat) over depressies of andere problemen. We hebben ook niets aan hem gemerkt (maar ok, depressieve mensen zijn profi's als het gaat om het verbergen van de gevoelens) de keren dat we hem persoonlijk gezien hebben of getelefoneerd hebben. 11 dagen vóórdat hij de brief geschreven heeft hebben we nog getelefoneerd met hem, en ook toen hebben we niets gemerkt.
We wilden het niet geloven tot we een bevestiging hadden. Daarom hebben we eerst geprobeerd om hem op te bellen. Maar natuurlijk nam hij niet op. Dus toen zijn we in internet gaan zoeken bij de lokale nieuws websites, bij de rouwadvertenties, etc. maar konden helemaal niets vinden. Dus uiteindelijk hebben we de burgertelefoon van de politie gebeld en het verhaal uit de doeken gedaan. De dienstdoende agent kon ons niet direct verder helpen omdat hij niets concreets kon vinden, we hadden helaas niet zijn geboortedatum wat het moeilijker maakte uit te zoeken of er een melding was binnengekomen. Hij zei ons een politieauto naar het adres te sturen om te controleren wat er aan de hand was en we zouden later worden teruggebeld.
Maar 4 uur later hadden we nog niets gehoord en zelf hadden we inmiddels een geboortedatum dus hebben we weer gebeld. Dit keer was er een andere dienstdoende agent. Maar de collega die ons eerder had geholpen was nog aanwezig en kon zich ons herinneren. Toen we de geboortedatum noemden vertelde de agent dat dat het niet meer nodig was geweest om een auto naar het adres te sturen en dat hij ons niets meer mocht vertellen omdat we geen familie zijn en zei dat hij hoopte dat dit genoeg voor ons was.
Ja, dit was genoeg, dit was voor ons de bevestiging van wat we hoopten wat niet waar zou zijn...
Met deze bevestiging kregen we een harde dreun in ons gezicht en waren eerst totaal sprakeloos. Toen kwam de schrik en het verdriet en daarna ook de vragen. Er zijn zóveel vragen..
En vooral de grootste vraag: Waarom heeft hij óns een brief gestuurd? We kénden elkaar nog niet zo goed, we waren nog bezig om elkaar beter te leren kennen. Hij schreef zelf in de brief dat we (nog) niet tot zijn vriendenkring hoorden, maar dat hij zeker wist dat dat zou gebeuren als we elkaar nóg beter zouden leren kennen.
Dit is écht een harde slag. Dan denk je dat je al een aantal zeer erge dingen hebt meegemaakt en dat het niet erger kan, dan komt nog zoiets! Het is ook zó moeilijk voor te stellen dat iemand echt in staat is zichzelf het leven te nemen, ik kan het nog steeds niet geloven..
Echt, hierdoor was gisteren zo een vreemde dag, het neemt je iedere keer weer mee, maakt niet uit wat je doet. Slapen was moeilijk. Ik was gisteren enorm kapot, maar inslapen lukte niet echt. Tussendoor kleine haseslaapjes gehad met gekke dromen over deze vriend, wat precies weet ik niet meer. Pas tegen half 8 vanmorgen sliep ik in.
Eigenlijk moeten we de Kripi (Kriminal Polizei) nog bellen omdat wij een afscheidsbrief hebben gehad. De polizieman van gisteren had ons later nog teruggebeld met het verzoek of we ons bij de Kripi willen melden vanwege de brief. Ik weet niet of we dat ook doen...
woensdag 20 februari 2008
De Tegenfilm
Ik heb de afgelopen tijd aandachtig de perikelen rondom "de film" van Geert Wilders gevolgd en kan me er weinig goeds bij voorstellen.
Onze man in Teheran heeft ook een aantal blogs gewijd aan dit thema en waarschuwt in zijn meest recente blog over de eventuele consequenties die het uitkomen van deze film zou kunnen hebben. En dan nog niet eens op terreurgebied, maar ook op eventueel economisch gebied. Want Nederland heeft meer economisch belang in Iran dan de meeste mensen zich realiseren.
Maar ok, de film van de heer Wilders is nog niet uit, en Wilders kennende zou het goed mogelijk kunnen zijn dat de film uitkomt op 25 maart, de verjaardag van de profeet.
Wél uitgekomen is De Tegenfilm; en wel, deze beleefde van daag zijn internetpremière. In deze film bekritiseren de makers Ersin Kiris en Vincent van der Lem het optreden van Geert Wilders.
Ik heb de film vandaag bekeken en vind dat op een vrij grappige manier geprobeerd is in beeld te brengen wat er gebeurd zou kunnen zijn in het verleden waardoor Geert Wilders zijn extreme opvatting over de Islam heeft gekregen. Maar de eigenlijk vraag is: Wie is Wilders en wat zijn de drijfveren van deze man? Jammer genoeg is het de makers niet gelukt om een interview met Geert Wilders te krijgen. Deze staat er trouwens om bekend dat hij met bepaalde journalisten niet wil praten.
Kijk en oordeel zelf:
Onze man in Teheran heeft ook een aantal blogs gewijd aan dit thema en waarschuwt in zijn meest recente blog over de eventuele consequenties die het uitkomen van deze film zou kunnen hebben. En dan nog niet eens op terreurgebied, maar ook op eventueel economisch gebied. Want Nederland heeft meer economisch belang in Iran dan de meeste mensen zich realiseren.
Maar ok, de film van de heer Wilders is nog niet uit, en Wilders kennende zou het goed mogelijk kunnen zijn dat de film uitkomt op 25 maart, de verjaardag van de profeet.
Wél uitgekomen is De Tegenfilm; en wel, deze beleefde van daag zijn internetpremière. In deze film bekritiseren de makers Ersin Kiris en Vincent van der Lem het optreden van Geert Wilders.
Ik heb de film vandaag bekeken en vind dat op een vrij grappige manier geprobeerd is in beeld te brengen wat er gebeurd zou kunnen zijn in het verleden waardoor Geert Wilders zijn extreme opvatting over de Islam heeft gekregen. Maar de eigenlijk vraag is: Wie is Wilders en wat zijn de drijfveren van deze man? Jammer genoeg is het de makers niet gelukt om een interview met Geert Wilders te krijgen. Deze staat er trouwens om bekend dat hij met bepaalde journalisten niet wil praten.
Kijk en oordeel zelf:
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/oB9oOHuK1eg" width="400" height="325" wmode="transparent" /][kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/dVGtv5wLTMA" width="400" height="325" wmode="transparent" /][kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/BeLrpPx1s3U" width="400" height="325" wmode="transparent" /]
Abonneren op:
Posts (Atom)