Gratis naar het buitenland telefoneren

Gister kreeg ik van meneer Baas een tip om tegen locaal tarief door middel een doorkiesnummer via de voip (voice over ip) telecom aanbieder VoipStunt goedkoop naar het buitenland te telefoneren.
Nieuwschierig als ik was nam ik een kijkje op de website. Tot mijn verrassing is het bij de aanbieder zelfs mogelijk om naar bijna alle Europese landen en vele andere landen zoals America, Canada en Australië gratis te telefoneren.

Het enige wat nodig is, is een account registreren. Het is niet nodig om beltegoed op te laden. Ook zonder beltegoed kun je maximaal 20 uur in de maand telefoneren naar de landen die in de lijst van gratis gesprekken staan.

Het telefoneren is mogelijk via de computer door de software van VoipStunt te downloaden en te installeren, maar ook is het mogelijk met je normale telefoon te bellen (kijk op de website van VoipStunt voor de instructies), of gebruik te maken van een z.g. SIP-telefoon.

Ik heb om te testen een account aangemaakt, de software gedownload en geïnstalleerd en een testgesprek met mezelf gevoerd. Ik was positief verrast over de kwaliteit van het gesprek en de eenvoud van de software. Twintig uur in de maand, zoveel red ik bij lange na niet om te verbellen met mijn ouders en zus in Nederland en Sillypil in Italië. Als je op je account inlogt op de website van VoipStunt kun je in een overzicht precies zien hoeveel gesprekken je hebt gevoerd en de totale duur van die gesprekken. Voor verborgen kosten hoef je niet bang te zijn, want zonder beltegoed kan er niets worden afgerekend, en een adres hoef je niet op te geven bij registratie.

Update:
Na ongeveer een uur met mijn moeder te hebben gebeld met goede gesprekskwaliteit, ben ik als enige restrictie tegengekomen dat na 16 minuten en 40 seconden de verbinding wordt verbroken en ik weer terug moet bellen. Wanneer ik in het overzicht van de gevoerde gesprekken op de link "meer info" in de software van VoipStunt klik, wordt ik verder geleid naar de website waarop de volgende boodschap staat:

U heeft het maximum aantal gratis probeer-gesprekken bereikt (CODE:30)

Het is tijd om uw VoipStunt-account te upgraden zodat u voortaan ongelimiteerd kunt bellen naar onze 'free* destinations'. Het enige dat u hoeft te doen is 10,00 € beltegoed aan te schaffen zodat u 120 freedays ontvangt.

U kunt uw tegoed naar bestemmingen die niet gratis zijn. Bijvoorbeeld naar mobiele telefoonnummers. Uw tegoed wordt niet gebruikt zolang u alleen de free* destinations belt.

Ik kan echter zonder te upgraden zonder problemen verder telefoneren naar de z.g. "free destinations". Wordt vervolgd...

Voor de mannen...

...en misschien de vrouwen die graag tweede hands (ongewassen) zéér vrouwelijke kleding kopen:

http://www.happyhoeschen.de

Teken van leven

Na twee maanden eindelijk weer een teken van leven. Na mijn 33e verjaardag ben ik niet in een zwart gat gevallen, zoals enigen misschien zullen denken. Nee, ik leef nog stééds! Ik heb het zó enorm druk gehad met mijn werk, dat ik gewoon geen zin meer had na de tig e-mails en offertes die ik iedere dag op mijn toetsenbord ram óók nog eens een blog te schrijven.

Kort na mijn verjaardag begon de chaos vanwege de  Berlinale (één van de grootste en belangrijkste filmfestivals in Europa) die dit jaar van 5 tot 15 februari in Berlijn gehouden werd. De ene aanvraag na de andere kwam binnen. Volgens meneer Baas kwam het dit jaar veel later op gang als alle andere jaren en was echt te merken dat er een economische crisis gaande is. Er moest veel meer onderhandeld worden over prijzen, er zijn veel meer offertes de deur uit gegaan als andere jaren, omdat iedereen nu de goedkoopste mogelijkheden zo dicht mogelijk bij de Potsdamer Platz, het kloppend hart van de Berlinale zocht en we moesten véél meer ons geld achterna zitten, wat betreft aanbetalingen en gasten die wilden betalen vóór aankomst.

Ik ben van 's morgens vroeg tot 's avonds laat aan het mailen en telefoneren geweest, en ook tijdens de Berlinale was er veel stress en chaos, want mensen uit de filmwereld (voornamelijk productie maatschappijen en journalisten) stellen hoge aanspraken.

Voor de Berlinale was er nog de Berlin fashionweek en na de Berlinale kwamen de aanvragen voor de ITB (10 - 14 maart), de grootste en belangrijkste internationale beurs voor tourisme, binnen. En de aanvragen voor de paasvakantie en  de andere feestdagen begonnen ook weer binnen te komen.

Een hele leuke highlight was, dat tijdens de voor mij zéér drukke week van de ITB mijn beste vriendin Sillypil me ineens belde. Sillypil was tijdens het voortgezet onderwijs mijn beste vriendin en woont al meer als 10 jaar in Italië. Een hele lievemeid die veel bagage meedraagt. De laatste keer dat we elkaar hebben gezien, is een jaar of 5 geleden toen ze bij haar ouders op bezoek was. Dat was helaas maar een uurtje, meer tijd had ze helaas niet.

Sillypil was in Berlijn voor de ITB en zocht voor 1 nacht onderdak voor 3 personen, of wij nog wat vrij hadden. Ze had geluk dat er nog wat vrij was, zo gezegd, zo geboekt. En natuurlijk gelijk afgesproken om 's avonds wat te gaan eten en bij te kletsen.

Wat was dat leuk om Sillypil weer te zien na zo lange tijd. En ze is zo enorm veranderd, maar alles in positieve zin! De laatste keer dat ik haar had gezien, kwam ze nog erg onzeker over. Dat is in de tussentijd veranderd. Ze kwam nu over als een vrouw die weet wat ze wil. Dat heb ik haar ook gezegd. Ik denk dat haar kindertjes daar veel toe hebben bijgedragen. Ze heeft een dochtertje van nu 4 jaar en een zoontje van 2. Echte Italiaanse kinderen en zéér mooie kinderen.

We hebben bijna 4 uur lang kunnen kletsen en elkaar kunnen vertellen hoe het ons de afgelopen jaren is gegaan.  Eigenlijk was het precies weer als vroeger; lekker kletsen en mannen kijken: "Die ober is niet verkeerd! Kunnen we die niet in onze binnenzak meenemen?" Het was zó enorm jammer dat we om 12 uur uiteindelijk afscheid moesten nemen. Ik heb Sillypil nog eens extra omarmd en geknuffeld. Ik hoop dat Fresh en ik het eindelijk eens redden om zijn vader in Italië te gaan bezoeken, zodat we een tussenstop bij Sillypil kunnen maken. Nu heb ik ook haar telefoonnummer, dus zal ik haar regelmatig bellen om bij te kletsen. En dit alles dankzij Hyves!

Afgelopen weekend zijn Fresh en ik naar Leipzig geweest, of eigenlijk naar Brandis, een dorpje vlak voor Leipzig. Onze vriend Exe vierde zijn 40e verjaardag. Het was wel een gedoe om op het laatste moment goedkope treinkaartjes Berlijn-Leipzig te krijgen. Met de ICE zou dat geintje op 140 Euro komen voor 2 personen, heen en terug, in totaal 2 uurtjes rijden. Na veel en lang zoeken op de website van onze "vrienden"van DB vond ik de mogelijkheid voor het "Schönes Wochenende Ticket".  Met dit ticket kun je met tot 5 personen onbeperkt vanaf 0:00u. zaterdag nacht tot 03:00u. zondagnacht met de Regional Bahn rijden voor maar 37,00 Euro. Het duurt wel iets langer, zo'n 2 uur en 45 minuten, maar het scheelt wel een hoop geld.

Toen we in Leipzig waren aangekomen op het Centraal Station, haalde Exe ons af.  Hij had zijn collega Gaby en haar Man Manfred bij zich. Zij zijn oude bekenden van ons, ik heb hen en Exe 2 jaar geleden een rondleiding in Berlijn gegeven, wat erg leuk was, veel gelachen, het was leuk om ze weer terug te zien.
Exe gaf ons eerst een korte rondleiding door Leipzigvoordat we naar Brandis reden, waar het feest gehouden werd. Exe had een hotelkamer voor Fresh en mij geboekt waar we snel onze spullen dropten voordat we naar de feestzaal gingen. was wel lachen, door de boekenbeurs dat weekend in Leipzig waren er geen kamers met 2-persoonsbed beschikbaar met als gevolg dat Fresh het bed naast de deur nam, en ik het bed om de hoek naast de badkamer van de l-vormige kamer. En toen ging het richting feest wat om 17:00 uur begon.

Wat was het leuk om de hele familie van Exe te leren kennen en al zijn vrienden met wie hij altijd gaat vissen en waarover hij ons altijd veel vertelt. En zuipen dat ze doen! Tussen de biertjes en bacootjes door iedere keer "Schnäpperchen" nemen, oftwel kleine flesjes Kuemmerling, fruit-wodka-mix of glaasjes Wurzel Peter (kruidenlikeur). En zelf hebben we natuurlijk ook het een en ander tot ons genomen. We hebben van 17:00u. tot 5:00u. 's morgens aan 1 stuk door gefeest.  Om half 6 lagen we in bed, e om half 8 ging mijn gsm...

Meneer Baas was de dag ervoor op vakantie gegaan met zijn gezin, dus ik had telefoondienst. Ik wilde niet opnemen, niet op zondagmorgen om half 8. Bovendien had ik hem enorm zitten van alle "Schnäpperchen" die ik had gedronken. Maar er werd direct nog een keer gebeld en met mijn dronken kop zag ik dat het 1 van onze (buitenlandse) gasten bij mij in huis was. Hij zou die dag afreizen en moest zijn vlucht halen. Hij had de sleutels in het appartement gelegd, deur dichtgetrokken en bedacht toen dat hij het hek van de parkeerplaats achter ons huis nog met de sleutels moest openen omdat hij de huurauto (een dikke vette Audi A8 met een eigen risico van 2000 Euro) moest afleveren op  het vliegveld!! Of ik even het hek wil openen.
"Ehhh... sorry, maar ik ben in Leipzig."

"En meneer Baas dan??? Ik heb altijd zo'n goede draad met hem. Bovendien ben ik stamgast"

"Pardon???? stamgast??? waar was je afgelopen jaar dan??? En het jaar daarvoor??? en het jaar dáárvoor? Je bent hier pas voor de 2e keer! En degene voor wie dat 2e appartement was wat je bij ons boekte zou een collega uit de hotelbranche moeten zijn die eigenlijk in een hotel wilde? En om hem alles naar zijn zin te maken zodat hij ook eens een appartement zou kiezen moesten we zo zwaar verhandelen en nog hotel-service  bieden (iedere dag handdoeken wisselen, stofzuigen, vuilnis wegbrengen, waarvoor mijn collega extra moest komen) voor een super lage prijs en vervolgens bij aankomst doodleuk je moeder voorstellen die mee is om voor jouw en je broer te koken omdat dat vrouwenwerk is???!!!"
Dit heb ik hem natuurlijk niet gezegd, maar wel gedacht.

"Sorry, maar meneer Baas is met zijn gezin op vakantie."

Bovendien als ie niet op vakantie zou zijn had ik meneer Baas niet gebeld voor zoiets doms, hij woont te ver bij ons vandaan.

"En mijn collega's wonen allemaal op een uur afstand hiervandaan, voordat ik die bereikt heb en die er zijn, heb je je vlucht gemist".

"Jamaar... Wat moet ik dan doen?"

"Eeeehhhh... Aanbellen bij één van de buren en vragen of die het hek voor je kunnen openen?"

Hahaha ik ken onze buren, die vinden dat vast erg leuk om half 8 zondag morgen. Maar zien hoe hij dat oplost.

Ja sorry hoor lieve bloglezertjes, ik ben heel erg service gericht en heb altijd resepect voor onze gasten, maar deze gast.. Ik krijg nog kippenvel als ik aan die gladjanus terug denk. Van gedrag en uitzien type "loverboy" waarvoor iedere gevoelige tiener als een blok valt  en hij dacht bij aankomst dat ie mij daar wel mee zou kunnen charmeren om zo nog meer gedaan te krijgen.

"Ok, dat zal ik dan proberen".

Waarschijnlijk is het hem gelukt, hij heeft niet meer gebeld. Toen we thuiskwamen was de auto weg en het hek nog heel. Ik kon weer gaan slapen.

Om 11:20 uur het volgende telefoontje, gelukkig was ik net opgestaan. Deze keer mijn collega van de schoonmaakdienst.

"Liekie, wij wilden appartement 9 gaan schoonmaken omdat de volgende gasten was beloofd dat ze vroeger mochten inchecken. Toen ik in de slaapkamer kwam, lag daar nog de vorige gast diep te slapen. Ik heb hem met heel veel moeite kunnen wekken, en hij wil niet uitchecken, pas over 2 uur!"

Shit! daar sta je in Leipzig met een kater van hier tot Tokio, zonder internet, dus geen telefoonnummers van de verantwoordelijke van de groep waartoe deze gast behoorde (de rest van zijn groep was trouwens wel braaf op tijd uitgecheckt, en ook zijn kamergenoten), geen toegang tot het belegingsplan, met alleen een gsm van meneer baas waarmee je maar heel beperkt kunt bellen. Wat doe je dan? Dan herinner je ineens dat er een ander appartement, weliswaar minder goed omdat het 1e verdieping is, nog vrij is en laat dat als alternatief voor de volgende (stam)gast reinigen en hoopt dat de gast tevreden is. Collega die de gast incheckt bellen en op de hoogte stellen, probleem opgelost.

Was weer een geweldige start van de dag, maar alles was uiteindelijk opgelost.
Voor de rest hebben we een beetje aan sightseeing met Exe, Gaby en Manfred gedaan tot we eind van de middag weer met de trein terug gingen richting Berlijn.

Tot zover een update over de afgelopen periode. Ik heb vast en zeker veel vergeten op te schrijven, misschien dat ik de komende dagen nog een update schrijf.

Tja...

De tijd vliegt voorbij, ik ben alweer een jaartje ouder :rolleyes

Overval

Vandaag aan het eind van de middag dacht ik even snel door de ijzige kou (-8 C) naar het postkantoor te rennen, en vandaar naar de Drospa voor haarverf om dan vervolgens snel bij Edeka ons avondeten te kopen en dan op een rennetje naar huis waar het in ieder geval iets warmer is dan op straat.

"Effe snel", dacht ik. DACHT ik...
Ik ben om 17:00u. van huis weggegaan om vervolgensd eerst om 19:00u. weer thuis te komen.
Postkantoor en Drospa gingen lekker snel. Een beetje té snel, want toen ik bijna bij de Edeka op de hoek van onze straat was, bedacht ik me dat ik nog een kwast en een goede haarkklem nodig heb om mijn haar te verven. Dus ik keerde om om snel bij Schlecker naar binnen te rennen en daar de missende boodschappen te kopen. Dat had ik geweten. Ik ben daar ruim anderhalf uur binnen geweest!

Toen ik Schlecker binnenkwam, stonden er 2 gozers schuin tegenover de kassa waarvan er 1 luid aan het telefoneren was. Ik ergerde me een beetje maar wilde snel zijn dus keek niet verder en scheurde naar de achterkant van de winkel om daar in een rek te zoeken wat ik nodig had. Terwijl ik daar stond liep 1 van de gozers achter me langs en zei iets in de trant van "Nee, is niets hier".

Toen ik anderhalf minuut later bij de kassa kwam, was de kassieren net klaar met telefoneren en keek nogal verward en onzeker. Toen ik vroeg of alles on orde was, zei ze "Nee, ik ben zojuist overvallen".  Bleek dat die 2 gozers een greep uit de kassa hadden gedaan toen ik achter in de winkel stond. De ene is met een zakje snoep naar de kassa gegaan. De andere is via de wand van de winkel richting kassa gelopen en stond achter haar, wat ze niet door had. Op het moment dat de kassa open ging, greep deze haar van achter vast en trok haar weg zodat ze niet naar de kassa kon. De gozer met het zakje Haribo greep snel in de kassa; hij tilde de bak met munten op om direct bij de bankbiljetten te kunnen en nam alles mee aan biljetten. Daarna zijn ze natuurlijk meteen verdwenen. Ik heb achter in e winkel niets meegekregen, omdat het heel erg snel ging.

Omdat ik getuige was (al had ik weinig gezien van die gozers en al helemaal niets meegekregen van de overval), moest ik wachten tot de politie kwam. Die was er gelukkig erg snel om de getuigeverklaringen op te nemen. Het lange wachten was echter tot de Kripo arriveerde. Ik mocht pas weg nadat de Kripo alles van me had gehoord wat ze nodig hadden voor het onderzoek. Achteraf had de meneer van de Kripo alleen mijn gegevens nodif die hij overschreef van de politieagent, daarna mocht ik gaan. Had ik $#@&^*(#! daarom zo lang gewahcht?

Schlecker is een heel makkelijk doelwit voor overvallers. Iedere dag worden er in Berlijn meerdere filialen overvallen. De kassieres staan hier helemaal alleen in een hele grote onoverzichtelijke winkel, en zoals het er naar uit ziet hebben ze dus ook geen afroombox (kluisje) bij de kassa om alle grotere biljetten dan 10,00 Euro op te ruimen.

De beide regio managers van de kassiere waren trouwens tegelijk met de politie aangekomen. Ik kreeg nog mee dat 1 van de managers zei dat het meisje morgen niet hoeft te werken. Dat kind is net overvallen en krijgt welgeteld 1 dag vrij??? Als ik die kassiere was had ik mijn werkgever aangeklaagd wegens psychische schade.

Gelukkig waren er geen wapens in het spel! Er zijn bij ons in de buurt al meerdere filialen van Schlecker overvallen, en een aantal op een hele brutale manier compleet met wapen. Eén van de medewerksters daar konden ze na een gewapende overval afschrijven. Die is de ziektewet ingegaan. En geloof me, dat is hier in Duitsland niet zo eenvoudig geregeld als in Nederland!

Schlecker zou eindelijk maar eens goed op zijn donder moeten krijgen voor het slechte personeelsbeleid wat ze voeren! Ik weet wel dat ik vanaf nu Schlecker ga boycotten vanwege het personeelsbeleid. Dan maar geen goedkope kattebak korrels op houtbasis! Drospa verkoopt voor de rest ook wat Schlecker verkoopt en voor dezelfde prijzen.

Update 08-01-09:
Vandaag werd de overval gemeld inde nieuwsberichten op de lokale radiozenders en stond er ook een klein berichtje over de overval op de politieticker van www.berlin.de:

Geld aus Kasse geraubt

Tempelhof-Schöneberg

Zwei Unbekannte beraubten gestern Abend einen Discounter in Schöneberg. Die Männer betraten gegen 17 Uhr 30 den Laden in der Grunewaldstraße und täuschten zunächst einen Einkauf vor. Beim Bezahlen hielt einer die 26-jährige Kassiererin fest, während sein Komplize in die Kasse griff. Mit dem Geld flüchteten die Räuber in unbekannte Richtung. Die Frau blieb bei dem Überfall unverletzt. Ein Raubkommissariat der Polizeidirektion 4 hat die Ermittlungen übernommen.

Bron: http://www.berlin.de/polizei/presse-fahndung/archiv/118041/index.html

Knut gaat het goed

Met dit koude weer (-6 C) voelt onze beroemde Berlijnse ijsbeer Knut zich een echte stoere ijsbeer:

Oorlog

Ik verklaar de oorlog aan alle buren in ons huis die iedere keer weer onnodig de radiatoren in het trappenhuis van ons o zo lekke gebouw op stand 5 zetten (en vervolgens ook nog eens de buitendeur niet goed sluiten)!

Ook hier in Berlijn is het sinds een dag of 10 gemeen koud, en zijn wij helaas genoodzaakt om de verwarming aan te zetten. Omdat wij zijn aangesloten op stadsverwarming en de warmte vanuit de kelder komt, kunnen wij altijd vrij laat in het jaar de verwarming aanzetten. De verwarmingsbuizen die door onze badkamer lopen om de warmte vanuit de kelder naar alle appartementen boven ons te brengen zijn namelijk zó heet dat de badkamer wel een sauna lijkt en we daarom de deur van de badkamer en gang open laten zodat de warmte enigszins de huiskamer binnenkomt.

Ons appartement (het hele huis trouwens) is zo enorm slecht geïsoleerd en zo ondicht dat het eeuwig duurt voordat de huiskamer is opgewarmd wanneer wij zelf de verwarming aanzetten. Daarom proberen we altijd zo laat mogelijk de verwarming aan te zetten, zodat we kunnen sparen op de kosten voor verwarming. Hier in Duitsland is het namelijk erg duur om je huis te verwarmen, en ieder jaar is het weer in het nieuws welke drama's zich afspelen rondom de "Heizkosten" als de jaarafrekening weer komt. Een nabetaling van meer als 500,00 Euro is hier heel gewoon.

En omdat wij zijn aangesloten op de stadsverwarming, hebben we geen eigen verwarmingsketel in ons appartement met een teller. Bij ons is op iedere radiator een heel aftands houdertje aangebracht met daarin een soort van mini kokertje met een gekleurde vloeistof. Iedere jaar in december komt de meneer van de Shell en houdt een wedloop bij ons in huis. Binnen 30 minuten moet hij in 21 appartementen per appartement van minimaal 2 radiatoren de kokertjes met vloeistof uitwisselen (ieder jaar een andere kleur) en opschrijven hoeveel gekleurde vloeistof is verdampt. Krijg je een 10, dan ben je grootverbruiker van warmte, krijg je een 1 dan ben je een meester in het sparen, of misschien een krent.
Wij zijn dat laatste, wij hebben altijd een 1. Maar op de een of andere manier bij de jaarafrekening krijgen we idere keer maar 10,00 Euro terug, hoewel we nauwelijks stoken.  Dit komt omdat de warmte niet alleen wordt afgerekend naar ons verbruik, maar ook naar woonoppervlak. Het deel wat naar ons woonoppervlak word verrekend, is dus het deel wat die @$%&!*()%# buren van ons verstoken door in het trappehuis iedere keer de radiatoren vol open te draaien!

Gisterochtend kwam ik in het trappenhuis, toen was het zó warm dat ik in mijn ondergoed had kunnen rondlopen zonder het koud te krijgen. 1 van de radiatoren hangt direct naast de voordeur, en dat ding staat bijna a'ltijd te brullen! Bovendien sluiten de meeste buren de voordeur niet goed, waardoor we dus voor de hele straat stoken! Ik ren nu dus meerdere malen per dag 5 trappen op en af om de radiatoren uit te draaien, en het domme is, als ik niet oppas staan de radiatoren 's nachts ook op volle kracht te loeien.

Ik vind het a-sociaal, wij doen er alles aan om "Heizkosten" te besparen omdat onze stroomrekening al hoog genoeg is (dat is weer een ander verhaal). Wij zitten verdorie met dikke truien aan in een koud hok omdat ons huis zo slecht (lees: niet) geisoleerd is en 1 of meerdere persoon / personen in ons huis vind (en) dat het in een trappenhuis zó warm moet zijn dat je in je ondergoed kunt rondrennen en draaien daarom klakkeloos alle radiatoren open waardoor wij (en ik weet zeker nog wel meer buren) voor Jan Lul proberen te sparen. En natuurlijk proberen we met het besparen niet alleen aan onze portomonnaie te denken, maar ook aan het mileu!

Maandag gaan we naar de "Hausverwaltung" bellen om te vragen of de knoppen verwijderd kunnen worden (lees: een klacht indienen).

Gelukkig nieuwjaar!

Vrolijk kerstfeest!

Grijze muis

Aaaaaah!!! Drie weken vóór mijn 33e verjaardag (zucht, ik wordt oud :( ) vind ik de eerste grijze haar!!! Liekie verandert langzaam maar zeker in een grijze muis.

HEMA in Berlijn

Op nu.nl las ik net een berichtje dat de HEMA een filiaal zal gaan openen in Parijs. Het assortiment zal dan wel worden aangepast aan de wensen van de Franse consument, maar op zich zal er geen nieuw assortiment komen volgens het berichtje.

HEMA verbreedt dus zijn horizon. Ik heb nu goede hoop dat ze misschien ook naar Berlijn komen :D

De HEMA rookworst zal trouwens niet in Parijs verkocht worden. Als ze naar Berlijn komen, en hier ook geen HEMA rookworsten gaan verkopen, lig ik er niet wakker van. Ik vind die zoooooooooooo vies!

Het leed wat Arbeitsagentur heet

Sinds afgelopen zomer doe ik de boekings aanvragen voor de appartementen die mijn werkgever aan toeristen verhuurt. Hierdoor heb ik eindelijk mijn Mini Job op basis van 165,00 Euro kunnen inwisselen voor een vast  contract.  Hierdoor kon ik me eindelijk bij het Arbeitsagentur afmelden.
En wel net op tijd, omdat ik opeens weer werd bestookt met brieven waarin ik de opdracht kreeg om me verplicht voor te stellen bij bepaalde bedrijven in de hoop dat deze mij voor 40 uur in de week zouden aanstellen.

Ja doei! Ik wil best werken, maar 40 uur in de week in ploegendienst gaat nog steeds niet (hoe graag ik ook zou willen), omdat ik dat lichaamlijk en geestelijk gewoon niet aan kan. Ik had ook aangegeven bij mijn aanmelding dat ik niet meer als 26 uur per week kan werken wegens gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid. Dat is destijds allemaal braaf genoteerd, maar er is uiteindelijk nooit gevraagd naar documenten van arbeidsongeschiktheid of naar een "Gutachten" van een arts.

Ook kwam er een brief van mijn "Sachbearbeiter"  of ik mij bij hem wilde melden om over mijn "zoektocht naar werk" te praten.
Eh.... zoektocht naar werk? Ik had me toch bij hem gemeld op het moment dat ik met mijn Mini Job had gevonden en was daardoor toch officieel niet meer als werkeloos geregistreerd? Hij had me zelf gezegd dat ik geen stress meer hoefde te verwachten, en dan dat! Nouja, maakt niet uit, ik had net mijn nieuwe volwaardige contract gekregen, dus ik moest me zo-wie-zo bij de Arbeitsagentur melden en een kopie van mijn nieuwe contract afgeven zodat ik me eindelijk kon afmelden.

Zo gezegd zo gedaan, ik ben de volgende dag met Fresh naar het Jobcenter in Wilmersdorf gegaan. En echt, dat is altijd weer een belevenis. Om 8 uur opent het Jobcenter, en aangezien de werkeloosheid in Berlijn nog steeds heel groot is, is het er altijd erg druk en moet je echt al vroeg voor de deur staan om als eerste een nummertje te mogen trekken. Ik moet altijd wel erg lachen als we daar aankomen, omdat het is alsof je in de rij staat voor kaarten van een U2 concert. Er staat altijd een man of 80 voor de deur te dringen. Als om 8 de deur door de beveiliging wordt geopend, is het zaak om je zo snel mogelijk naar binnen te dringen en de trap op te rennen richting nummertjes automaat. Als je een half uur later komt is de kans groot dat je gewoon 2 uur moet wachten voordat je aan de beurt bent.

Afijn, we waren vrij snel aan de beurt, en toen ik mijn contract afgaf, vroeg ik de medewerker die ons er woord stond of ik nog naar mijn "Sachbearbeiter" moest om mijn "zoektocht naar werk" te bespreken, zoals hij in zijn brief schreef. Voor de zekerheid belde de medewerker mijn "Sachbearbeiter"  om dit na te vragen, en tot mijn opluchting was dit niet nodig. Achteraf bleek dus, dat deze bespreking over mijn "zoektocht naar werk" mijn "Eingliederungsvereinbarung" zou zijn, oftewel ze hadden voor mij te dwingen een contract te ondertekenen voor de beruchte "1 Euro Job"!

Voor degenen die dit niet kennen: de 1 Euro Job is een "Maßnahme"  van de Arbeitsagentur ter bevordering van het vinden van werk. Je wordt verplicht iedere dag te gaan werken voor het lachwekkende bedrag van 1 Euro per uur, zeg maar een soort van reïntegratieplan, maar dan meer in de zin van werkelozen treiteren. Als deze Euro Job dan ook nog echt werk zou zijn of een opstap zou zijn naar echt werk... Ik vind het tellen van auto's, papiertjes prikken in het park of het poetsen van trappenhuizen niet echt een opstap naar werk.

Ineens begint het Jobcenter mensen met een Mini Job ook lastig te vallen met de "Eingliederungsvereinbarung". Voorheen lieten ze je met rust als je een Mini Job had, ookal is die op basis van 165,00 Euro, want je was officieel niet meer geregistreerd als werkeloos. Nu het slechter met de economie gaat, vallen ze ook ineens degenen met een Mini Job lastig. Ik was niet de enige met een Mini Job die een "Eingliederungsvereinbarung" ondertekenen moest. Alleen ik had het geluk dat mijn Mini Job me na een jaar een normaal contract opleverde; dat mijn werkgever mij meer geld kon betalen. Helaas zijn veel kleine werkgevers niet in staat een volledig loon te betalen. Hoewel ook veel werkgevers misbruik maken van de wet die het voor een "Hartz IV Empfänger" (iemand die in de bijstand zit) mogelijk maakt een klein inkomen naast de bijstand te verdienen. Ik heb gemerkt tijdens het zoeken naar werk, dat vele wergevers alleen  op basis van Mini Jobs werken en dan ook nog verlangen dat je voor die 400 Euro bruto in de maand meer dan 20 uur in de week werkt.

Ik kan boeken vol schrijven over de misstanden en problemen met het Jobcenter/ Arbeitsagentur. Niet alleen ik had/ heb problemen, maar ook veel vrienden van ons. Mijn problemen zijn eigenlijk relatief klein, alhoewel ik door een wel hele groffe fout (nalatigheid) van een van de "Sachbearbeiter" een flinke som geld kan gaan terug betalen, maar dat is weer een heel ander verhaal.  Probleem en feit is dat veel medewerkers van de Arbeitsagentur vaak geen flauw benul  hebben van de precieze regels en wetten of van wetswijzigingen.

Bloemkoôltoid

Al surfend over Hyves zag ik bij mijn oud collega Marcel ineens een Youtube filmpje wat mijn aandacht trok. De (nieuwe?) videoclip Bloemkoôltoid, een heel oud lied van Los Onderdikos, dé regionale feestband.

In het kerremis seizoen hebben we (mijn vroegere vrienden en ik) elk weekend in een ander durp staan feesten en beesten met Los Onderdikos op het podium.

Kijkt en huivert:

Groetjes uit Holland (2)

Dit is alweer onze laatste avond hier; morgen om 9:00 uur gaat onze trein richting Amsterdam om daar vervolgens over te stappen op de trein naar Berlijn. Man, de week is echt omgevlogen!
En wat hebben we gedaan??? Lekker niets! Lekker uitslapen en luieren :)
Ok, vrijdag ben ik met mijn moeder nog wezen shoppen in Hoorn, en hoe! Half 11 waren we vertrokken en om 18:00 u. waren we pas weer thuis. Ik heb in geen eeuwen zoveel kleding gekocht zeg! En ook heb ik eindelijk eens leuke echte vrouwelijke schoenen (mét klein hakje zowaar) gekocht. Het was wel een rib uit mijn lijf, maar eindelijk schoenen gevonden waar ik zonder problemen op kan lopen. Voor de buitenstaanders, ik loop sinds mijn 17e op (de klassieke) Dr.Martens omdat ik problemen heb met mijn voeten, knieen, heupen, nek en schouders. Hierdoor heb ik goed schoeisel nodig en woon dus praktisch in mijn  Dr.Martens.
Wonder boven wonder heb ik alle extra kleding in mijn overvolle koffer kunnen krijgen en kan de koffer nog dicht ook :P

Op vrijdagavond hebben de buren een erepoort neergezet ter ere van het 40-jarige huwelijk van mijn ouders. Om 21:00u. uur belde de buuv me met de vraag om de gordijnen dicht te doen zodat ze de poort konden opzetten. Túúrlijk doe ik dat buuv, alleen mij ouders hebben nóóit de gordijnen dicht. Toen ze 25 jaar getrouwd waren heb ik ook de gordijnen gesloten om vervolgens naar buiten te gaan en zelf samen met mijn zus de poort op te zetten.
Deze keer was mijn moeder boven en toen ze beneden kwam was ze verbaasd dat de gordijnen dicht waren. Toen we buiten harde hamerslagen hoorden wisten mijn ouders natuurlijk wel hoe laat het was. Maar we hebben braaf de gordijnen dcht gelaten en pas zaterdag gekeken.
´s Avonds was het etentje bij Café Bistro de Buren waar de hele familie Duub en Drijf aanwezig was en buren en vrienden van mijn ouders. Het was erg leuk om weer eens alle ooms en tantes te zien (alhoewel ik ze een maand geleden nog gezien had). Arme tante Ien had afgelopen maandag haar pols gebroken en verrekte van de pijn en is evengoed gekomen!
Wat ik ook erg leuk vond was dat ik voor het éérst met buren gepraat heb die al mijn leven lang bij mijn ouders in de straat wonen. Sinds een jaar of 2 vormt mijn vader met buum Bus een team op de plaatselijke klaverjasclub. Voorheen was er nooit contact omdat deze mensen zich een beetje op de achtergrond houden. Wat een leuke mensen zijn dat zeg! En buum Bus heeft droge humor :D

Foto's van het feest volgen trouwens nog.  Fresh is zo dom geweest het kabeltje van het fototoestel niet terug in de fototas te stoppen de laatste keer dat hij het heeft gebruikt. En op de een of andere manier doet de cardreader van het notebook het niet.

Groetjes uit Holland

Sinds dinsdag zijn Fresh en ik weer in Nederland, lekker een weekje bij mijn ouders.
Op 1 november zijn mijn ouders 40 jaar getrouwd en geven een feestje, of eigenlijk een dinertje voor familie en vrienden in een heel gezellig eetcafé.
Natuurlijk was er weer het grote probleem van het kado, net zoals met de verjaardagen. Vorige week tijdens het doen van boodschappen kreeg ik ineens een inval. Toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren, hebben mijn zus en ik een foto van ons laten maken bij een fotograaf. Maar om nu weer een foto te laten maken van ons beide, dan is het misschien leuker om met zijn vieren op de foto te gaan. We hebben eigenlijk helemaal geen mooie foto waar we allemaal op staan. Dus 's avonds mijn zus gebeld en het kado stond vast. Zij heeft later een afspraak bij de fotograaf in Hoorn gemaakt en gisteren was het zo ver.
We hebben mijn ouders niets verteld, alleen gezegd dat ze zich mooi moesten aankleden end at we uit gingen. De verrassing was heel groot toen we bij de fotograaf naar binnen gingen aangezien mijn ouders dachten dat we lekker gingen eten.
Hieronder een paar van de foto's die zijn gemaakt. Mijn ouders krijgen uiteindelijk één van de foto's op canvas.




Deze foto laten we op canvas drukken


Iemand vertelde een schuine bak


Mijn zus werd baldadig

Na de reportage heeft mijn zus ons uit eten genomen in restauntcafé Ridderikhoff, een geweldig restaurant in een historisch pand in het centrum van Hoorn. In dit restaurant werken professionele koks en kelners samen met mensen met een verstandelijke handicap of psychische beperking. De keuken is geweldig en de sfeer heerlijk. Echt een aanrader wanneer je goed wilt eten voor niet te veel geld en eens een beetje wat anders wilt. Dankzij de medewerkers wordt je etentje nóg leuker en specialer. De dag was heel erg geslaagd.

Morgen ga ik lekker als vanouds met mijn moeder winkelen in Hoorn en gaan we de foto bestellen bij de fotograaf.
Zaterdag is het dinertje en wat we daarna gaan doen, geen idee.

Afscheid

Op maandag 6 oktober was het dan toch zover... We hebben moeten besluiten Shanny in te laten slapen omdat het niet meer ging. Haar staartje kwispelde nauwelijks nog, en als het kwispelde was het nog maar heel kort. De enige momenten dat ze eigenlijk nog vreugde toonde was rond etenstijd. Verder sliep ze bijna de hele dag, en werd niet eens meer wakker zodra wij 's morgens opstonden. Op het laatst werd het een ritueel om Shanny 's morgens te wekken i.p.v. dat zij ons wekte. Ze leefde van dag tot dag eigenlijk als een robot en de laatste dagen kon ze nauwelijks nog normaal lopen. Dat was voor Fresh het beslissende moment, dus hebben we de dierenarts gebeld en die is 's avonds bij ons thuis gekomen om Shanny de laatste eer te bewijzen.
Het was wel raar, de laatste dag leefde ze ineens weer op, maar daardoor was het een mooie laatste dag met Shanny..
Nu is het heel erg wennen, ook na bijna 3 weken valt haar afwezigheid ons iedere keer weer op. Vooral met bepaalde bezigheden waar Shanny altijd bij betrokken was die we nu zonder haar doen...

test

test to mail :D

Eat my boxers

Al surfend naar een nieuwe template voor Wordpress kwam ik op een grappige website uit. De maker van deze website houdt van superhelden en is gek op actiefiguurtjes (zijn hond ook). Met behulp van wat ironie, een iphone en actiefiguren maakt hij grappige fotostripjes die hij op zijn website Eat my boxers publiceert:
http://www.eatmyboxers.com.

Zorgenhondje

Al vanaf het voorjaar is Shanny ons zorgenhondje. Ik heb er eigenljk niets over gescheven, omdat ik de afgelopen 6 maanden heel weinig blogs geschreven heb.
Heel in het kort komt het erop neer dat Shanny erg oud is en de ouderdom nu de overhand krijgt. Ze is tussendoor een aantal keer tijdelijk doof geweest, de conditie is erg slecht geworden en als klap op de vuurpijl hebben we aan het begin van de zomer een tumormoeten laten verwijderen. Helaas sinds die operatie is haar toestand nog sneller achteruit gegaan.
Sinds een paar weken weten we ook dat ze een probleem met de ruggewerfel heeft en krijgt medicatie daarvoor. Omdat we zeer bang waren dat Shanny misschien problemen krijgt wanneer we in Nederland bij mijn ouders zijn, hebben we besloten Shanny mee te nemen naar Nederland, zodat we zelf eventueel de beslissing zouden kunnen nemen in het geval dat dit noodzakelijk zou zijn, of dat wanneer ze zou instorten, dat wij i ieder geval bij haar zijn en niet een vreemde.
Natuurlijk is dit alles in goed overleg met de dierenarts gegaan, en heeft hij Shanny eerst onderzocht. Ze was sterk en gezond genoeg om de reis naar Nederland te maken. Uiteindelijk is de reis ook prima gegaan, ze lag lekker in de trein, heeft niet gezeurd of geblaft, en liep ook vlot door ipv. het hele langzame lopen wat ze op slechte dagen doet, we waren echt trots op haar.



De volgende dag zijn we wakker geworden en tot onze grote schrik had Shanny uit haar oor gebloed, en niet zo weinig. Ze had zich uitgschud en daardoor zat de hele kamer onder rhet bloed. Shanny lag te slapen en nadat we haar wakker hadden gemaakt, stond ze kwispelend op en keek alsof er niets aan de hand was en niet begreep waarom wij zo in paniek waren. Niets duidde erop dat ze pijn had, heel vreemd alles. Dus we zijn als een gek naar de dierenarts gereden en die constateerde een bloemkoolvormige tumor in de gehoorgang. Door deze tumor lopen allemaal adertjes en er was dus zo'n adertje geknapt met als resultaat die megabloeding. BAF!!! wat een klap! Weer een tumor! De dierenarts wilde de tumor wegbranden met een laser, maar omdat we maar een week in Nederland zijn, laten we dat liever in Berlijn doen in de kliniek van de falculteit diergeneeskunde in Steglitz. Als we het laten doen. Dit is al de 2e tumor. Afgelopen zomer heeft de dierenarts in Berlijn nog uitgebreid in haar oren gekeken omdat ze ineens doof was. Toen was er nog niets te zien. Wanneer en waar komt de volgende tumor als we deze hebben laten weghalen? Bovendien.. De vorige keer was de narcose al zeer zwaar voor Shanny, is ze er nauwelijks uitgekomen, moeten we haar dit weer aandoen? Ze heeft de laatste 6 maanden meer slechte als goede dagen gehad, ze slaapt heel veel, hoort de bel niet meer, blaft niet meer als ze door vreemden aangesproken wordt. Allemaal dingen die men moet overwegen. De dierenarts kon verder weinig doen, Shanny kreeg een goedje mee om de oren te reinigen, en kon weer gaan.
Gelukkig ging het goed met haar en begreep ze onze paniek niet. Ze had een hele goede dag liep geweldig, had overal aandacht voor en wilde zelfs spelen.
De volgende dag had ze helaas een ontsteking in haar oor. Waarschijnlijk is de tumor toch groter als gedacht en zijn er dus bloedresten achtergbleven wat de boel heeft doen ontsteken. Meer als dat goedje gebruiken kunnen we niet. Gelukkig heeft de oorontsteking niet al te veel invloed. Wel was Shanny minder tierig, lopen ging weer heel langzaam en ze had weinig aandacht voor de wereld om zich heen tijdens het lopen. Dit heeft ons weer laten nadenken, en eigenlijk zijn we nu min of meer afscheid aan het nemen van Shanny. Zodra we weer terug in Berlijn zijn moeten we een hle zware beslissing nemen :(
De afgelopen dagen op stille momenten hebben we veel tranen laten vloeien. Dat zal voorlopig ook nog wel vaker gebeuren. Gisteren hebben we de Chef gebeld. Hij heeft ons vlak voor ons vertrek gezegd dat hij Shanny en ons komt afhalen wanneer het niet goed gaat met Shanny. In principe zou ze dinsdag met de trein kunnen reizen. Maar met die oorontsteking, het slechte lopen wat ze doet en de algemene indruk die we hebben van haar willen we het Shanny niet aandoen om in een drukke trein te moeten reizen. Dat is teveel. Het telkens hen en weer lopen van de mensen, het feit dat ze op de grond moet liggen en misschien nauwelijks plaats heeft omdat er 4 mensen moeten zitten, de angst die we hebben wanneer kinderen in de buurt zijn en op de grond spelen, het overstappen.. Dan is het met de auto rustiger. dan kunnen we onderweg meerdere malen uitstappen zodat ze kan plassen en de beentjes strekken. Dat is in ieder geval het minste wat we nog voor haar kunnen doen.
Man... het idee alleen al dat we een zware beslissing zullen moeten nemen wanneer we weer in Berlijn zijn. Het idee dat Shanny er (misschien) ineens niet meer is volgende week. Ik kan het me niet voorstellen, alsof we in een slechte film spelen. Toch is het zo, en uit liefde voor Shanny is het een goede beslissing om te besluiten dat het misschien wel eens genoeg is geweest.
Ik kan wel janken...

Update vijfhonderdrieëntwintigduizendtweehonderdelf

Zo... De maand augustus is alweer 2 dagen voorbij en ik heb al weer een tijdje niets van me laten horen. Tja, het normale liedje: druk, druk druk! Zowel privé als werk.
Zoals ik in mijn vorige post al schreef zijn mijn ouders en mijn zus ons komen bezoeken eind juli.
Het was een heerlijke periode die natuurlijk weer veel te snel voorbij was. Omdat het bezoek zo plotseling en kort vantevoren geplanned werd, was het helaas niet mogelijk om een apartement bij ons in huis voor ze te huren, en zijn ze uiteindelijk in Tiergarten in een oude "plattenbau" apartement beland. Dit kon de pret niet drukken en we hebben een hele leuke tijd gehad.
Ook hebben mijn ouders en Fresh's ouders elkaar eindelijk leren kennen. We zijn lekker buiten de deur gaan ontbijten (een echte Berlijnse traditie) met Fresh's mama en huidige stiefpapa. Dit was een groot succes. Er was geen moment stilte, desondanks dat mijn ouders de Duitse taal niet zo goed machtig zijn, en we hebben veel en vooral luid gelachen. Een dag later zijn we 's avonds gaan eten met Fresh's 1e stiefpapa (degene die hij als zijn vader beschouwt), wat ook goed bevallen is.
Helaas, zoals altijd, is de tijd véél te snel voorbij gegaan. Maar ok, ons volgende bezoek aan Nederland was al gepland voor september, dus zien we elkaar snel weer. Mijn moeder wordt namelijk 65 en dat wordt groots gevierd :)
Foto's volgen nog, helaas heb ik zoveel te doen gehad nadat mijn ouders en zus weer vertrokken zijn, dat ik nog geen tijd gehad heb om de foto's te sorteren en te bewerken.
Nadat mijn familie weer veilig en wel thuis was, ging het voor mij "heiter weiter". Ik heb met werken promotie gemaakt. Dat betekent dat ik niet alleen de gasten incheck die bij ons in huis een vakantiewoning geboekt hebben, ik ben nu ook verantwoordelijk voor de boekingen. Mijn baas wil graag zijn werkzaamheden uitbreiden en heeft mij voorgesteld dat ik op basis van een normaal contract de boekingen en de klantenservice ga doen. Aangezien de reserveringsaanvragen telefonisch en via de website binnenkomen, betekent dit dat ik lekker vanuit huis kan blijven doorwerken :D
Dus nadat mijn familie vertrokken was is de inwerkperiode begonnen. Best we chaotisch, omdat mijn baas relatief snel op vakantie ging en ik het werk meteen zou overnemen van hem. Maar hij was op vakantie telefonisch beschikbaar en ik kon hem dus altijd bellen met vragen.
Omdat alles nieuw voor me was, natuurlijk nét in deze periode het boekingssysteem een aantal problemen had en in augustus veel mensen op het laatste moment nog een vakantie plannen en in september een aantal evenementen zijn, IFA, marathon van Berlijn, was ik echt de hele dag bezig met het beantworden van telefoon en e-mails, het schrijven van offertes, reserveringen en bevestigingen. Vandaar dat ik geen tijd en puf meer had om hier wat te schrijven en de andere blogs die ik volg te lezen.
Bovendien kreeg ik ineens te maken met een oerwoud van e-mails over 2 verschillende webmailaccounts verspreid die niet verwijderd mogen worden, waarvan ik de eerste 2 dagen geen idee meer had welke  al  beantwoord waren en welke niet met als resultaat dat ik meerdere malen per dag dezelfde e-mails opende wat natuurlijk ook veel tijd kostte. Daar moest ik nog een systeem voor bedenken, wat ik trouwens al snel bedacht had.
Al met al een tijdrovende taak waar ik gelukkig nu meer systeem in heb gevonden, en af en toe moet je snel en alert reageren wanneer er een reserveringsaanvraag op korte termijn komt.
Wat wel erg leuk is trouwens is dat ik de eerste gasten waarvoor ik de reservering en de boeking gemaakt heb al bij ons in huis heb mogen begroeten.
De eerste "moeilijke" gast heb ik ook al gehad. Die dacht in juni een reserveringsformulier naar ons te hebben gefaxed wat echter nooit is aangekomen en dus heeft deze gast nooit een boekingsbevestiging gekregen van ons. Nadat geen antwoord van ons is gekomen heeft ze nóóit nagevraagd of de fax is aangekomen, en belde 1 dag voor aankomst op om na te vragen of de boeking stond. Resultaat: apartment natuurlijk geboekt door iemand anders en de gast had al tickets voor het vliegtuig. Gelukkig kon ik een alternatief aanbieden op een andere locatie wat nog precies een gaatje.
De rust is nu een beetje teruggekeerd, ik krijg langzaam aan routine. Ik hoef niet meer voor iedere aanvraag mijn baas eerst te vragen, ik kan al veel zelfstandig doen.
Zoals ik al schreef staat in september een weekje Holland geplanned, de tickets voor de trein zijn al geboekt, onderdak voor de kat is geregeld en de hond nemen we weer mee.
Ik hoop dat ik nu weer wat meer tijd vind om af en toe eens wat te schrijven hier en de andere blogs weer regelmatig te lezen!