Al surfend naar een nieuwe template voor Wordpress kwam ik op een grappige website uit. De maker van deze website houdt van superhelden en is gek op actiefiguurtjes (zijn hond ook). Met behulp van wat ironie, een iphone en actiefiguren maakt hij grappige fotostripjes die hij op zijn website Eat my boxers publiceert:
http://www.eatmyboxers.com.
zondag 28 september 2008
zondag 21 september 2008
Zorgenhondje
Al vanaf het voorjaar is Shanny ons zorgenhondje. Ik heb er eigenljk niets over gescheven, omdat ik de afgelopen 6 maanden heel weinig blogs geschreven heb.
Heel in het kort komt het erop neer dat Shanny erg oud is en de ouderdom nu de overhand krijgt. Ze is tussendoor een aantal keer tijdelijk doof geweest, de conditie is erg slecht geworden en als klap op de vuurpijl hebben we aan het begin van de zomer een tumormoeten laten verwijderen. Helaas sinds die operatie is haar toestand nog sneller achteruit gegaan.
Sinds een paar weken weten we ook dat ze een probleem met de ruggewerfel heeft en krijgt medicatie daarvoor. Omdat we zeer bang waren dat Shanny misschien problemen krijgt wanneer we in Nederland bij mijn ouders zijn, hebben we besloten Shanny mee te nemen naar Nederland, zodat we zelf eventueel de beslissing zouden kunnen nemen in het geval dat dit noodzakelijk zou zijn, of dat wanneer ze zou instorten, dat wij i ieder geval bij haar zijn en niet een vreemde.
Natuurlijk is dit alles in goed overleg met de dierenarts gegaan, en heeft hij Shanny eerst onderzocht. Ze was sterk en gezond genoeg om de reis naar Nederland te maken. Uiteindelijk is de reis ook prima gegaan, ze lag lekker in de trein, heeft niet gezeurd of geblaft, en liep ook vlot door ipv. het hele langzame lopen wat ze op slechte dagen doet, we waren echt trots op haar.
De volgende dag zijn we wakker geworden en tot onze grote schrik had Shanny uit haar oor gebloed, en niet zo weinig. Ze had zich uitgschud en daardoor zat de hele kamer onder rhet bloed. Shanny lag te slapen en nadat we haar wakker hadden gemaakt, stond ze kwispelend op en keek alsof er niets aan de hand was en niet begreep waarom wij zo in paniek waren. Niets duidde erop dat ze pijn had, heel vreemd alles. Dus we zijn als een gek naar de dierenarts gereden en die constateerde een bloemkoolvormige tumor in de gehoorgang. Door deze tumor lopen allemaal adertjes en er was dus zo'n adertje geknapt met als resultaat die megabloeding. BAF!!! wat een klap! Weer een tumor! De dierenarts wilde de tumor wegbranden met een laser, maar omdat we maar een week in Nederland zijn, laten we dat liever in Berlijn doen in de kliniek van de falculteit diergeneeskunde in Steglitz. Als we het laten doen. Dit is al de 2e tumor. Afgelopen zomer heeft de dierenarts in Berlijn nog uitgebreid in haar oren gekeken omdat ze ineens doof was. Toen was er nog niets te zien. Wanneer en waar komt de volgende tumor als we deze hebben laten weghalen? Bovendien.. De vorige keer was de narcose al zeer zwaar voor Shanny, is ze er nauwelijks uitgekomen, moeten we haar dit weer aandoen? Ze heeft de laatste 6 maanden meer slechte als goede dagen gehad, ze slaapt heel veel, hoort de bel niet meer, blaft niet meer als ze door vreemden aangesproken wordt. Allemaal dingen die men moet overwegen. De dierenarts kon verder weinig doen, Shanny kreeg een goedje mee om de oren te reinigen, en kon weer gaan.
Gelukkig ging het goed met haar en begreep ze onze paniek niet. Ze had een hele goede dag liep geweldig, had overal aandacht voor en wilde zelfs spelen.
De volgende dag had ze helaas een ontsteking in haar oor. Waarschijnlijk is de tumor toch groter als gedacht en zijn er dus bloedresten achtergbleven wat de boel heeft doen ontsteken. Meer als dat goedje gebruiken kunnen we niet. Gelukkig heeft de oorontsteking niet al te veel invloed. Wel was Shanny minder tierig, lopen ging weer heel langzaam en ze had weinig aandacht voor de wereld om zich heen tijdens het lopen. Dit heeft ons weer laten nadenken, en eigenlijk zijn we nu min of meer afscheid aan het nemen van Shanny. Zodra we weer terug in Berlijn zijn moeten we een hle zware beslissing nemen :(
De afgelopen dagen op stille momenten hebben we veel tranen laten vloeien. Dat zal voorlopig ook nog wel vaker gebeuren. Gisteren hebben we de Chef gebeld. Hij heeft ons vlak voor ons vertrek gezegd dat hij Shanny en ons komt afhalen wanneer het niet goed gaat met Shanny. In principe zou ze dinsdag met de trein kunnen reizen. Maar met die oorontsteking, het slechte lopen wat ze doet en de algemene indruk die we hebben van haar willen we het Shanny niet aandoen om in een drukke trein te moeten reizen. Dat is teveel. Het telkens hen en weer lopen van de mensen, het feit dat ze op de grond moet liggen en misschien nauwelijks plaats heeft omdat er 4 mensen moeten zitten, de angst die we hebben wanneer kinderen in de buurt zijn en op de grond spelen, het overstappen.. Dan is het met de auto rustiger. dan kunnen we onderweg meerdere malen uitstappen zodat ze kan plassen en de beentjes strekken. Dat is in ieder geval het minste wat we nog voor haar kunnen doen.
Man... het idee alleen al dat we een zware beslissing zullen moeten nemen wanneer we weer in Berlijn zijn. Het idee dat Shanny er (misschien) ineens niet meer is volgende week. Ik kan het me niet voorstellen, alsof we in een slechte film spelen. Toch is het zo, en uit liefde voor Shanny is het een goede beslissing om te besluiten dat het misschien wel eens genoeg is geweest.
Ik kan wel janken...
Heel in het kort komt het erop neer dat Shanny erg oud is en de ouderdom nu de overhand krijgt. Ze is tussendoor een aantal keer tijdelijk doof geweest, de conditie is erg slecht geworden en als klap op de vuurpijl hebben we aan het begin van de zomer een tumormoeten laten verwijderen. Helaas sinds die operatie is haar toestand nog sneller achteruit gegaan.
Sinds een paar weken weten we ook dat ze een probleem met de ruggewerfel heeft en krijgt medicatie daarvoor. Omdat we zeer bang waren dat Shanny misschien problemen krijgt wanneer we in Nederland bij mijn ouders zijn, hebben we besloten Shanny mee te nemen naar Nederland, zodat we zelf eventueel de beslissing zouden kunnen nemen in het geval dat dit noodzakelijk zou zijn, of dat wanneer ze zou instorten, dat wij i ieder geval bij haar zijn en niet een vreemde.
Natuurlijk is dit alles in goed overleg met de dierenarts gegaan, en heeft hij Shanny eerst onderzocht. Ze was sterk en gezond genoeg om de reis naar Nederland te maken. Uiteindelijk is de reis ook prima gegaan, ze lag lekker in de trein, heeft niet gezeurd of geblaft, en liep ook vlot door ipv. het hele langzame lopen wat ze op slechte dagen doet, we waren echt trots op haar.
De volgende dag zijn we wakker geworden en tot onze grote schrik had Shanny uit haar oor gebloed, en niet zo weinig. Ze had zich uitgschud en daardoor zat de hele kamer onder rhet bloed. Shanny lag te slapen en nadat we haar wakker hadden gemaakt, stond ze kwispelend op en keek alsof er niets aan de hand was en niet begreep waarom wij zo in paniek waren. Niets duidde erop dat ze pijn had, heel vreemd alles. Dus we zijn als een gek naar de dierenarts gereden en die constateerde een bloemkoolvormige tumor in de gehoorgang. Door deze tumor lopen allemaal adertjes en er was dus zo'n adertje geknapt met als resultaat die megabloeding. BAF!!! wat een klap! Weer een tumor! De dierenarts wilde de tumor wegbranden met een laser, maar omdat we maar een week in Nederland zijn, laten we dat liever in Berlijn doen in de kliniek van de falculteit diergeneeskunde in Steglitz. Als we het laten doen. Dit is al de 2e tumor. Afgelopen zomer heeft de dierenarts in Berlijn nog uitgebreid in haar oren gekeken omdat ze ineens doof was. Toen was er nog niets te zien. Wanneer en waar komt de volgende tumor als we deze hebben laten weghalen? Bovendien.. De vorige keer was de narcose al zeer zwaar voor Shanny, is ze er nauwelijks uitgekomen, moeten we haar dit weer aandoen? Ze heeft de laatste 6 maanden meer slechte als goede dagen gehad, ze slaapt heel veel, hoort de bel niet meer, blaft niet meer als ze door vreemden aangesproken wordt. Allemaal dingen die men moet overwegen. De dierenarts kon verder weinig doen, Shanny kreeg een goedje mee om de oren te reinigen, en kon weer gaan.
Gelukkig ging het goed met haar en begreep ze onze paniek niet. Ze had een hele goede dag liep geweldig, had overal aandacht voor en wilde zelfs spelen.
De volgende dag had ze helaas een ontsteking in haar oor. Waarschijnlijk is de tumor toch groter als gedacht en zijn er dus bloedresten achtergbleven wat de boel heeft doen ontsteken. Meer als dat goedje gebruiken kunnen we niet. Gelukkig heeft de oorontsteking niet al te veel invloed. Wel was Shanny minder tierig, lopen ging weer heel langzaam en ze had weinig aandacht voor de wereld om zich heen tijdens het lopen. Dit heeft ons weer laten nadenken, en eigenlijk zijn we nu min of meer afscheid aan het nemen van Shanny. Zodra we weer terug in Berlijn zijn moeten we een hle zware beslissing nemen :(
De afgelopen dagen op stille momenten hebben we veel tranen laten vloeien. Dat zal voorlopig ook nog wel vaker gebeuren. Gisteren hebben we de Chef gebeld. Hij heeft ons vlak voor ons vertrek gezegd dat hij Shanny en ons komt afhalen wanneer het niet goed gaat met Shanny. In principe zou ze dinsdag met de trein kunnen reizen. Maar met die oorontsteking, het slechte lopen wat ze doet en de algemene indruk die we hebben van haar willen we het Shanny niet aandoen om in een drukke trein te moeten reizen. Dat is teveel. Het telkens hen en weer lopen van de mensen, het feit dat ze op de grond moet liggen en misschien nauwelijks plaats heeft omdat er 4 mensen moeten zitten, de angst die we hebben wanneer kinderen in de buurt zijn en op de grond spelen, het overstappen.. Dan is het met de auto rustiger. dan kunnen we onderweg meerdere malen uitstappen zodat ze kan plassen en de beentjes strekken. Dat is in ieder geval het minste wat we nog voor haar kunnen doen.
Man... het idee alleen al dat we een zware beslissing zullen moeten nemen wanneer we weer in Berlijn zijn. Het idee dat Shanny er (misschien) ineens niet meer is volgende week. Ik kan het me niet voorstellen, alsof we in een slechte film spelen. Toch is het zo, en uit liefde voor Shanny is het een goede beslissing om te besluiten dat het misschien wel eens genoeg is geweest.
Ik kan wel janken...
dinsdag 2 september 2008
Update vijfhonderdrieëntwintigduizendtweehonderdelf
Zo... De maand augustus is alweer 2 dagen voorbij en ik heb al weer een tijdje niets van me laten horen. Tja, het normale liedje: druk, druk druk! Zowel privé als werk.
Zoals ik in mijn vorige post al schreef zijn mijn ouders en mijn zus ons komen bezoeken eind juli.
Het was een heerlijke periode die natuurlijk weer veel te snel voorbij was. Omdat het bezoek zo plotseling en kort vantevoren geplanned werd, was het helaas niet mogelijk om een apartement bij ons in huis voor ze te huren, en zijn ze uiteindelijk in Tiergarten in een oude "plattenbau" apartement beland. Dit kon de pret niet drukken en we hebben een hele leuke tijd gehad.
Ook hebben mijn ouders en Fresh's ouders elkaar eindelijk leren kennen. We zijn lekker buiten de deur gaan ontbijten (een echte Berlijnse traditie) met Fresh's mama en huidige stiefpapa. Dit was een groot succes. Er was geen moment stilte, desondanks dat mijn ouders de Duitse taal niet zo goed machtig zijn, en we hebben veel en vooral luid gelachen. Een dag later zijn we 's avonds gaan eten met Fresh's 1e stiefpapa (degene die hij als zijn vader beschouwt), wat ook goed bevallen is.
Helaas, zoals altijd, is de tijd véél te snel voorbij gegaan. Maar ok, ons volgende bezoek aan Nederland was al gepland voor september, dus zien we elkaar snel weer. Mijn moeder wordt namelijk 65 en dat wordt groots gevierd :)
Foto's volgen nog, helaas heb ik zoveel te doen gehad nadat mijn ouders en zus weer vertrokken zijn, dat ik nog geen tijd gehad heb om de foto's te sorteren en te bewerken.
Nadat mijn familie weer veilig en wel thuis was, ging het voor mij "heiter weiter". Ik heb met werken promotie gemaakt. Dat betekent dat ik niet alleen de gasten incheck die bij ons in huis een vakantiewoning geboekt hebben, ik ben nu ook verantwoordelijk voor de boekingen. Mijn baas wil graag zijn werkzaamheden uitbreiden en heeft mij voorgesteld dat ik op basis van een normaal contract de boekingen en de klantenservice ga doen. Aangezien de reserveringsaanvragen telefonisch en via de website binnenkomen, betekent dit dat ik lekker vanuit huis kan blijven doorwerken :D
Dus nadat mijn familie vertrokken was is de inwerkperiode begonnen. Best we chaotisch, omdat mijn baas relatief snel op vakantie ging en ik het werk meteen zou overnemen van hem. Maar hij was op vakantie telefonisch beschikbaar en ik kon hem dus altijd bellen met vragen.
Omdat alles nieuw voor me was, natuurlijk nét in deze periode het boekingssysteem een aantal problemen had en in augustus veel mensen op het laatste moment nog een vakantie plannen en in september een aantal evenementen zijn, IFA, marathon van Berlijn, was ik echt de hele dag bezig met het beantworden van telefoon en e-mails, het schrijven van offertes, reserveringen en bevestigingen. Vandaar dat ik geen tijd en puf meer had om hier wat te schrijven en de andere blogs die ik volg te lezen.
Bovendien kreeg ik ineens te maken met een oerwoud van e-mails over 2 verschillende webmailaccounts verspreid die niet verwijderd mogen worden, waarvan ik de eerste 2 dagen geen idee meer had welke al beantwoord waren en welke niet met als resultaat dat ik meerdere malen per dag dezelfde e-mails opende wat natuurlijk ook veel tijd kostte. Daar moest ik nog een systeem voor bedenken, wat ik trouwens al snel bedacht had.
Al met al een tijdrovende taak waar ik gelukkig nu meer systeem in heb gevonden, en af en toe moet je snel en alert reageren wanneer er een reserveringsaanvraag op korte termijn komt.
Wat wel erg leuk is trouwens is dat ik de eerste gasten waarvoor ik de reservering en de boeking gemaakt heb al bij ons in huis heb mogen begroeten.
De eerste "moeilijke" gast heb ik ook al gehad. Die dacht in juni een reserveringsformulier naar ons te hebben gefaxed wat echter nooit is aangekomen en dus heeft deze gast nooit een boekingsbevestiging gekregen van ons. Nadat geen antwoord van ons is gekomen heeft ze nóóit nagevraagd of de fax is aangekomen, en belde 1 dag voor aankomst op om na te vragen of de boeking stond. Resultaat: apartment natuurlijk geboekt door iemand anders en de gast had al tickets voor het vliegtuig. Gelukkig kon ik een alternatief aanbieden op een andere locatie wat nog precies een gaatje.
De rust is nu een beetje teruggekeerd, ik krijg langzaam aan routine. Ik hoef niet meer voor iedere aanvraag mijn baas eerst te vragen, ik kan al veel zelfstandig doen.
Zoals ik al schreef staat in september een weekje Holland geplanned, de tickets voor de trein zijn al geboekt, onderdak voor de kat is geregeld en de hond nemen we weer mee.
Ik hoop dat ik nu weer wat meer tijd vind om af en toe eens wat te schrijven hier en de andere blogs weer regelmatig te lezen!
Zoals ik in mijn vorige post al schreef zijn mijn ouders en mijn zus ons komen bezoeken eind juli.
Het was een heerlijke periode die natuurlijk weer veel te snel voorbij was. Omdat het bezoek zo plotseling en kort vantevoren geplanned werd, was het helaas niet mogelijk om een apartement bij ons in huis voor ze te huren, en zijn ze uiteindelijk in Tiergarten in een oude "plattenbau" apartement beland. Dit kon de pret niet drukken en we hebben een hele leuke tijd gehad.
Ook hebben mijn ouders en Fresh's ouders elkaar eindelijk leren kennen. We zijn lekker buiten de deur gaan ontbijten (een echte Berlijnse traditie) met Fresh's mama en huidige stiefpapa. Dit was een groot succes. Er was geen moment stilte, desondanks dat mijn ouders de Duitse taal niet zo goed machtig zijn, en we hebben veel en vooral luid gelachen. Een dag later zijn we 's avonds gaan eten met Fresh's 1e stiefpapa (degene die hij als zijn vader beschouwt), wat ook goed bevallen is.
Helaas, zoals altijd, is de tijd véél te snel voorbij gegaan. Maar ok, ons volgende bezoek aan Nederland was al gepland voor september, dus zien we elkaar snel weer. Mijn moeder wordt namelijk 65 en dat wordt groots gevierd :)
Foto's volgen nog, helaas heb ik zoveel te doen gehad nadat mijn ouders en zus weer vertrokken zijn, dat ik nog geen tijd gehad heb om de foto's te sorteren en te bewerken.
Nadat mijn familie weer veilig en wel thuis was, ging het voor mij "heiter weiter". Ik heb met werken promotie gemaakt. Dat betekent dat ik niet alleen de gasten incheck die bij ons in huis een vakantiewoning geboekt hebben, ik ben nu ook verantwoordelijk voor de boekingen. Mijn baas wil graag zijn werkzaamheden uitbreiden en heeft mij voorgesteld dat ik op basis van een normaal contract de boekingen en de klantenservice ga doen. Aangezien de reserveringsaanvragen telefonisch en via de website binnenkomen, betekent dit dat ik lekker vanuit huis kan blijven doorwerken :D
Dus nadat mijn familie vertrokken was is de inwerkperiode begonnen. Best we chaotisch, omdat mijn baas relatief snel op vakantie ging en ik het werk meteen zou overnemen van hem. Maar hij was op vakantie telefonisch beschikbaar en ik kon hem dus altijd bellen met vragen.
Omdat alles nieuw voor me was, natuurlijk nét in deze periode het boekingssysteem een aantal problemen had en in augustus veel mensen op het laatste moment nog een vakantie plannen en in september een aantal evenementen zijn, IFA, marathon van Berlijn, was ik echt de hele dag bezig met het beantworden van telefoon en e-mails, het schrijven van offertes, reserveringen en bevestigingen. Vandaar dat ik geen tijd en puf meer had om hier wat te schrijven en de andere blogs die ik volg te lezen.
Bovendien kreeg ik ineens te maken met een oerwoud van e-mails over 2 verschillende webmailaccounts verspreid die niet verwijderd mogen worden, waarvan ik de eerste 2 dagen geen idee meer had welke al beantwoord waren en welke niet met als resultaat dat ik meerdere malen per dag dezelfde e-mails opende wat natuurlijk ook veel tijd kostte. Daar moest ik nog een systeem voor bedenken, wat ik trouwens al snel bedacht had.
Al met al een tijdrovende taak waar ik gelukkig nu meer systeem in heb gevonden, en af en toe moet je snel en alert reageren wanneer er een reserveringsaanvraag op korte termijn komt.
Wat wel erg leuk is trouwens is dat ik de eerste gasten waarvoor ik de reservering en de boeking gemaakt heb al bij ons in huis heb mogen begroeten.
De eerste "moeilijke" gast heb ik ook al gehad. Die dacht in juni een reserveringsformulier naar ons te hebben gefaxed wat echter nooit is aangekomen en dus heeft deze gast nooit een boekingsbevestiging gekregen van ons. Nadat geen antwoord van ons is gekomen heeft ze nóóit nagevraagd of de fax is aangekomen, en belde 1 dag voor aankomst op om na te vragen of de boeking stond. Resultaat: apartment natuurlijk geboekt door iemand anders en de gast had al tickets voor het vliegtuig. Gelukkig kon ik een alternatief aanbieden op een andere locatie wat nog precies een gaatje.
De rust is nu een beetje teruggekeerd, ik krijg langzaam aan routine. Ik hoef niet meer voor iedere aanvraag mijn baas eerst te vragen, ik kan al veel zelfstandig doen.
Zoals ik al schreef staat in september een weekje Holland geplanned, de tickets voor de trein zijn al geboekt, onderdak voor de kat is geregeld en de hond nemen we weer mee.
Ik hoop dat ik nu weer wat meer tijd vind om af en toe eens wat te schrijven hier en de andere blogs weer regelmatig te lezen!
zaterdag 19 juli 2008
Nieuwe digicam
Na bijna 5 jaar trouwe dienst heeft afgelopen december mijn Canon A100 de geest gegeven 
In zoverre, foto's maken ging nog, maar de kwaliteit was dermate slecht dat het leek alsof de foto's met een goedkope foto gsm gemaakt waren 
Tijd voor een nieuwe camera dus zou je zeggen.
Maar die liet nog even op zich wachten omdat tussendoor mijn computer aan het "rumzicken" was
en ik die dus eerst reviseren 
moest (nieuw mainboard, nieuwe (sterkere) voeding, 2 extra ventilatoren en een kast met meer plaats voor een betere koeling).
Toen mijn zus een dag of tien geleden meldde dat ze samen met mijn ouders ons komt bezoeken eind juli
werd het toch hoog tijd om eens op zoek te gaan naar een nieuwe camera. Mijn spaarpotje van het "flessengeld" was gelukkig ook redelijk gevuld, dus er was een aardig budget beschikbaar wat het nóg leuker maakte. Ik wilde toch wel een beetje boel optische zoom, wat meer megapixels als de 1.2 van mijn oude Canon A100 en minstens een CCD chip zodat de kwaliteit van de foto's 's avonds ook goed zou zijn.
Op de website van chip(.de) staat een leuke test van 110 digitale camera's, dus mijn keuze was snel gemaakt: de nummer 4 van de ranglijst, de Panasonic Lumix DMC-FZ18, die eigenlijk aan al mijn eisen voldoet.
De goedkoopste winkel was Pixmania.com die vele slechte beoordelingen heeft wegens levertijden, klantenservice en probleemafhandeling. Maar ja, wel de goedkoopste, en voor zulke problemen heb je de remboursverzending; oftewel de postbode betalen als hij het pakje levert.
Dat probleem met die levertijden klopte bij mij niet. Ik had maandag besteld en vrijdag was de camera binnen. Wat wel erg irritant was, en waar je écht voor moet opppassen is dat tijdens de online bestelling in het voorlaatste overzicht , dus vóórdat je de bestelling bevestigt, je ineens allemaal extra kosten krijgt opgelegd, wat in mijn geval bijna 50 Euro scheelde. Dit waren kosten als een onnodige VIP klantenkaart à 25 Euro; hiermee kun je in de toekomst (welke toekomst?) met korting bestellen. Ook werd nog even 10% bovenop gegooid voor extra garantie. Ja doei! daar doe ik niet aan! Deze beide mogelijkheden kon je ongedaan maken door deze weg te klikken, maar beide op een andere plaats... Die zwijntjes!
Maar goed, de camera was binnen, en bij het uitpakken bleek dat niet alleen de gebruiksaanwijzing in het Engels was (waarvoor Pixmania.com op de website ook waarschuwde), maar ook de kabel voor de acculader had een Engelse stekker! Dat werd níet op de website vermeld. Gelukkig was de aansluiting dezelfde als de stroomkabel van mijn notebook, dus hoefde ik niet als een gek op mijn fiets naar Conrad te racen om nog even een kabeltje te kopen.
Nadat de accu was opgeladen kon het testen beginnen. Best moeilijk om met zoveel zoom scherpe fotos te maken als je geen statief hebt trouwens
Met de 18 maal optische zoom kunnen we trouwens vanaf ons balkon héél goed zien wat er in de bakkerij tegenover ons huis gebeurd
Hieronder een paar test resultaten:
In zoverre, foto's maken ging nog, maar de kwaliteit was dermate slecht dat het leek alsof de foto's met een goedkope foto gsm gemaakt waren Tijd voor een nieuwe camera dus zou je zeggen.
Maar die liet nog even op zich wachten omdat tussendoor mijn computer aan het "rumzicken" was
en ik die dus eerst reviseren moest (nieuw mainboard, nieuwe (sterkere) voeding, 2 extra ventilatoren en een kast met meer plaats voor een betere koeling).Toen mijn zus een dag of tien geleden meldde dat ze samen met mijn ouders ons komt bezoeken eind juli
werd het toch hoog tijd om eens op zoek te gaan naar een nieuwe camera. Mijn spaarpotje van het "flessengeld" was gelukkig ook redelijk gevuld, dus er was een aardig budget beschikbaar wat het nóg leuker maakte. Ik wilde toch wel een beetje boel optische zoom, wat meer megapixels als de 1.2 van mijn oude Canon A100 en minstens een CCD chip zodat de kwaliteit van de foto's 's avonds ook goed zou zijn.Op de website van chip(.de) staat een leuke test van 110 digitale camera's, dus mijn keuze was snel gemaakt: de nummer 4 van de ranglijst, de Panasonic Lumix DMC-FZ18, die eigenlijk aan al mijn eisen voldoet.
De goedkoopste winkel was Pixmania.com die vele slechte beoordelingen heeft wegens levertijden, klantenservice en probleemafhandeling. Maar ja, wel de goedkoopste, en voor zulke problemen heb je de remboursverzending; oftewel de postbode betalen als hij het pakje levert.
Dat probleem met die levertijden klopte bij mij niet. Ik had maandag besteld en vrijdag was de camera binnen. Wat wel erg irritant was, en waar je écht voor moet opppassen is dat tijdens de online bestelling in het voorlaatste overzicht , dus vóórdat je de bestelling bevestigt, je ineens allemaal extra kosten krijgt opgelegd, wat in mijn geval bijna 50 Euro scheelde. Dit waren kosten als een onnodige VIP klantenkaart à 25 Euro; hiermee kun je in de toekomst (welke toekomst?) met korting bestellen. Ook werd nog even 10% bovenop gegooid voor extra garantie. Ja doei! daar doe ik niet aan! Deze beide mogelijkheden kon je ongedaan maken door deze weg te klikken, maar beide op een andere plaats... Die zwijntjes!
Maar goed, de camera was binnen, en bij het uitpakken bleek dat niet alleen de gebruiksaanwijzing in het Engels was (waarvoor Pixmania.com op de website ook waarschuwde), maar ook de kabel voor de acculader had een Engelse stekker! Dat werd níet op de website vermeld. Gelukkig was de aansluiting dezelfde als de stroomkabel van mijn notebook, dus hoefde ik niet als een gek op mijn fiets naar Conrad te racen om nog even een kabeltje te kopen.
Nadat de accu was opgeladen kon het testen beginnen. Best moeilijk om met zoveel zoom scherpe fotos te maken als je geen statief hebt trouwens
Met de 18 maal optische zoom kunnen we trouwens vanaf ons balkon héél goed zien wat er in de bakkerij tegenover ons huis gebeurd
Hieronder een paar test resultaten:
Shanny
Pugsley
Voorbijgangers op de hoek van de straat waar we wonen, gefotografeerd vanaf ons balkon
woensdag 28 mei 2008
Paspoort (2)
Vandaag kreeg ik een brief van het pensioenfonds van mijn oude werkgever. Er werd gevraagd naar een "Bewijs van in Leven 2008". Volgens het pensioenregelement zijn ze verplicht om elk jaar bij de pensioengerechtigden een bewijs op te vragen dat zij nog in leven zijn. Hè??? wat??? elk jaar??? Ik ben daar al tweeëneenhalf jaar weg, ik heb pesioen opgebouwd vanaf 1999 en heb nog nóóit een "Bewijs van in Leven ..." moeten op sturen. Maar ok, als ze dat nodig hebben, dan moet ik dat maar opsturen.
Bij de brief was een formulier toegevoegd wat ik door een bevoegde autoriteit moet laten invullen: een ambtenaar van de gemeente, het Nederlandse consulaat, een ambtenaar van de politie of een notaris. Voor mij is dat dus duidelijk de tweede optie, dus meteen maar even met mijn vrienden van het Nederlandse Consulaat hier in Berlijn (volgend jaar kom ik trouwens óók op 30 april naar de receptie om de verjaardag van tante Bea te vieren) gebeld. "Ja mevrouw, geen probleem, als het voor een pensioenfonds is, doen we het gratis, anders kost het u 30 (!!!!!!!) Euro. Brengt u uw paspoort mee?" "Wat???? Paspoort????? Shit!!! PASPOORT!!!! Mijn paspoort is bijna verlopen, moet nu toch écht snel een nieuw paspoort aanvragen. Kan ik dat formulier laten ondertekenen als ik mijn nieuwe paspoort kom afhalen?" "ja mevrouw, ook dát is geen probleem".
Dus om kwart voorf 12 zat Liekie op haar fiets naar het Bürgeramt aan de Hohenzollerndamm om daar een nummertje te trekken en vervolgens úren in de wachtkamer te zitten om een "Aufenthaltsbescheinigung" (uittreksel uit het bevolkingsregister) op te halen bij het "Bürgermeldeamt".
Om 12 uur had ik mijn nummer, 111, en toen ik in de wachtkamer op het scoreboard keek, zakte de moed me in mijn schoenen. "Ze" waren pas bij nummer 67 :s Dat kon nog úren gaan duren. Man, ik kon wel "kotzen"! Ik moest eigenlijk enorm nodig naar de wc en was bang dat er geen wc was en ik had niets bij me om de tijd te verdrijven. Ik had van alle schrik mijn koffie laten staan, mijn portomonnaie, jas en fietssleutels gegrepen en was zó vertrokken.
Dus toen eerst maar een kiosk gezocht om wat leesvoer te kopen en toen op zoek gegaan naar een toilet. Gelukkig hadden ze er bij het Bürgeramt tóch aan gedacht om voor be zoekers een toilet te reserveren, dus kon ik me even later opgelucht in de wachtkamer met mijn boek op een stoel parkeren.
Gelukkig bleken de ambtenaren niet te werken zoals de ambtenaren in Nederland, en stond ik uiteindelijk om 1 uur weer buiten mét "Aufenthaltsbescheinigung" én EUR. 4,09 lichter (afzetters!).
Nu moet ik alleen nog pasfoto's laten maken in het station van Alexanderplatz. Ben benieuwd wat dát geintje me gaat kosten. Er zijn maar 2 foto's nodig voor het paspoort, de andere 2 kan ik weggooien, aangezien je tegenwoordig niet mag lachen en de foto recht van voren genomen wordt :s
Bij de brief was een formulier toegevoegd wat ik door een bevoegde autoriteit moet laten invullen: een ambtenaar van de gemeente, het Nederlandse consulaat, een ambtenaar van de politie of een notaris. Voor mij is dat dus duidelijk de tweede optie, dus meteen maar even met mijn vrienden van het Nederlandse Consulaat hier in Berlijn (volgend jaar kom ik trouwens óók op 30 april naar de receptie om de verjaardag van tante Bea te vieren) gebeld. "Ja mevrouw, geen probleem, als het voor een pensioenfonds is, doen we het gratis, anders kost het u 30 (!!!!!!!) Euro. Brengt u uw paspoort mee?" "Wat???? Paspoort????? Shit!!! PASPOORT!!!! Mijn paspoort is bijna verlopen, moet nu toch écht snel een nieuw paspoort aanvragen. Kan ik dat formulier laten ondertekenen als ik mijn nieuwe paspoort kom afhalen?" "ja mevrouw, ook dát is geen probleem".
Dus om kwart voorf 12 zat Liekie op haar fiets naar het Bürgeramt aan de Hohenzollerndamm om daar een nummertje te trekken en vervolgens úren in de wachtkamer te zitten om een "Aufenthaltsbescheinigung" (uittreksel uit het bevolkingsregister) op te halen bij het "Bürgermeldeamt".
Om 12 uur had ik mijn nummer, 111, en toen ik in de wachtkamer op het scoreboard keek, zakte de moed me in mijn schoenen. "Ze" waren pas bij nummer 67 :s Dat kon nog úren gaan duren. Man, ik kon wel "kotzen"! Ik moest eigenlijk enorm nodig naar de wc en was bang dat er geen wc was en ik had niets bij me om de tijd te verdrijven. Ik had van alle schrik mijn koffie laten staan, mijn portomonnaie, jas en fietssleutels gegrepen en was zó vertrokken.
Dus toen eerst maar een kiosk gezocht om wat leesvoer te kopen en toen op zoek gegaan naar een toilet. Gelukkig hadden ze er bij het Bürgeramt tóch aan gedacht om voor be zoekers een toilet te reserveren, dus kon ik me even later opgelucht in de wachtkamer met mijn boek op een stoel parkeren.
Gelukkig bleken de ambtenaren niet te werken zoals de ambtenaren in Nederland, en stond ik uiteindelijk om 1 uur weer buiten mét "Aufenthaltsbescheinigung" én EUR. 4,09 lichter (afzetters!).
Nu moet ik alleen nog pasfoto's laten maken in het station van Alexanderplatz. Ben benieuwd wat dát geintje me gaat kosten. Er zijn maar 2 foto's nodig voor het paspoort, de andere 2 kan ik weggooien, aangezien je tegenwoordig niet mag lachen en de foto recht van voren genomen wordt :s
vrijdag 16 mei 2008
Bezoek
Zo, snel even een kort blogje tussen de koffie en de grote badkamer-schoonmaak door :p
Vanavond krijgen we bezoek. Er komen 2 vrienden van Second Life naar Berlijn. 1 van beide, Exe, kennen we van buiten Second Life, maar we hebben hem een maand na onze toetreding tot Second Life ook kennis laten maken met het spel. De andere, Bea, kennen we écht alleen maar van Second Life, maar natuurlijk chatten we buiten het spel om veel met elkaar en we hebben ook al webcamparties gehouden.
Exe is vorig jaar ons ook komen bezoeken in Berlijn, en heeft toen 2 collega's meegenomen die nog nooit in berlijn waren geweest. Ik heb toen een Berlijn tour inelkaar geflanst en ben toen de hele dag met ze onderweg geweest. Dat was Exe zó goed bevallen, dat hij aan iedereen die het wilde weten verkondigd heeft dat ik zo'n leuke rondleiding heb gegeven. Bea heeft daar óók van gehoord en wilde toen óók graag een rondleiding.
Exe en Bea hebben een plaats op de camping in het oude zwembad bij het Hauptbahnhof gereserveerd. Vanavond komen ze aan rond een uur of 8. dan zullen ze eerst hun tenten opbouwen en komen dan bij ons een hapje eten. Ik heb nasi goreng met satéh op het menu gezet. Er is nog een hoop te doen hier, dus ik moet nu weer snel verder met de grote badkamer schoonmaak.
Vanavond krijgen we bezoek. Er komen 2 vrienden van Second Life naar Berlijn. 1 van beide, Exe, kennen we van buiten Second Life, maar we hebben hem een maand na onze toetreding tot Second Life ook kennis laten maken met het spel. De andere, Bea, kennen we écht alleen maar van Second Life, maar natuurlijk chatten we buiten het spel om veel met elkaar en we hebben ook al webcamparties gehouden.
Exe is vorig jaar ons ook komen bezoeken in Berlijn, en heeft toen 2 collega's meegenomen die nog nooit in berlijn waren geweest. Ik heb toen een Berlijn tour inelkaar geflanst en ben toen de hele dag met ze onderweg geweest. Dat was Exe zó goed bevallen, dat hij aan iedereen die het wilde weten verkondigd heeft dat ik zo'n leuke rondleiding heb gegeven. Bea heeft daar óók van gehoord en wilde toen óók graag een rondleiding.
Exe en Bea hebben een plaats op de camping in het oude zwembad bij het Hauptbahnhof gereserveerd. Vanavond komen ze aan rond een uur of 8. dan zullen ze eerst hun tenten opbouwen en komen dan bij ons een hapje eten. Ik heb nasi goreng met satéh op het menu gezet. Er is nog een hoop te doen hier, dus ik moet nu weer snel verder met de grote badkamer schoonmaak.
vrijdag 2 mei 2008
Mijn pc
Na de wasmachine vond ook mijn pc dat het tijd geworden was om "rum zu zicken" afgelopen week.
Vanaf het moment dat ik de pc nieuw gekocht had in september 2005 heeft de pc eigenlijk al kleine problemen gemaakt, wat we altijd hebben afgedaan als een driver probleem.
Maar de afgelopen tijd werden de problemen steeds erger. Begin januari had ik de pc geformatteerd en windows opnieuw geïnstalleerd. Normaal gesproken doe ik dat 1 keer per jaar, omdat na een jaar de boel een beetje langzaam wordt en de pc vaker vastloopt. Deze keerr echter begon de pc half maart ineens problemen te maken. Als ik Second Life speelde, crashte de software van het spel zomaar ineens, en af en toe maakte de pc ineens uit zichzelf een reboot.
Vorige week woensdag echter, is de pc meerdere malen binnen een uur uit zichzelf gaan rebooten. Tijd dus om alle belangrijke bestanden te back-up-en en de pc weer te formatteren.
Dat had ik gedacht...
Nadat ik een usb stekker uit de pc getrokken had, kon de pc niets anders meer dan zichzelf aan één stuk door te rebooten, en ook in de veilige modus ging niets meer.
Op de één of andere manier was het me gelukt om tussen de reboots door inn de veilige modus met netwerk mogelijkheden tóch mijn bestanden naar ons netwerk te kopieren, dus kon ik gaan formatteren.
Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan :s Tijdens het formatteren crashte mijn pc meerdere malen, dus bleef niets anders over dan de harde schijf uit de pc te nemen, die in een andere pc in te bouwen, zo eerst te formatteren om vervolgens de harde schijf weer in mijn pc in te bouwen en zo windows opnieuw te installeren.
Om een lang verhaal kort te maken, het heeft alles geen ene ruk geholpen. De pc bleef zichzelf lekker rebooten nadat windows opnieuw was geïnstalleerd en ik alles wat ik altijd gebruik weer had geïnstalleerd.
Dus toen hebben we vrijdag alles wat aan hardware in de pc zit uitgebouwd en één voor één weer ingebouwd en getest. Ondertussen hadden we ook al telefonisch hulp ingeschakeld van onze "profi" uit Minden. Hij is systeembeheerder, dus kon ons tips geven. De uiteindelijke conclusie was dat óf de voeding niet sterk genoeg was, óf het mainboard was kapot.
Dus de volgende dag nieuw mainboard en nieuwe voeding gekocht, en eerst geprobeerd met alleen een nieuwe voeding. helaas, dat was het niet. Dus toen het oude Mainboard en de processor uitbouwen. ja en die processor heeft heel wat moeite gekost, daar die muurvast zat op de koeling en we die absoluut niet los kregen, wat we ook probeerden. Uiteindelijk na 2 uur is het Fresh dan toch gelukt en konden we éindelijk verder. Zondagochtend héél vroeg was ik eindelijk zo ver dat de pc weer liep, en die heeft de hele zondag ook zonder problemen gelopen. Wél geopend, omdat alle extra pci-kaarten zoals tv kaart en wlan nog ingebouwd moesten worden.
Dat hebben we maandag gedaan en toen de "kist" gesloten. Een hele middag heeft de pc gelopen, maar toen ik een beetje meer toepassingen opende en écht wat met de pc ging doen, rebootte hij zichzelf weer. Shit!
Enige mogelijkheid kon nog zijn om de temperatuur van mijn cpu te checken, en die was ineens schrikbarend hoog, wat de voorgaande week niet het geval was. Het enige wat ons nog inviel was dat de pc me daarom op dit moment liet zitten, en dat ik dus een nieuwe kast nodig had met meer plaats tussen alle kabel wirwar en alle ingebouwde hardware en extra coolers.
Dus dinsdag wéér de stad in om een nieuwe kast en 2 extra coolers te kopen. Ik had bij K&M Elektronik een goedkope kast gevonden die óók nog eens hele goede recensies heeft gekregen van de klanten die óók deze kast gekocht hebben. En niets was minder waar. De voeding in deze kast zit helemaal bovenin, zodat de cooler van mijn cpu niet wordt afgedekt door de voeding zoals in mijn oude kast. Daardoor is er ook nog eens meer plaats in de kast en kan de koele lucht dus ook veel beter circuleren. Door de 2 extra coolers wordt de cpu niet meer zo warm als voorheen en ook de grafische kaart wordt niet meer zo warm :D
Mijn pc loopt nu zónder problemen, ook als hij gesloten is. De temperauut van de cpu én de grafische kaart komen nu niet boven de 60 graden wanneer ik me inlog in Second Life.
Vanaf het moment dat ik de pc nieuw gekocht had in september 2005 heeft de pc eigenlijk al kleine problemen gemaakt, wat we altijd hebben afgedaan als een driver probleem.
Maar de afgelopen tijd werden de problemen steeds erger. Begin januari had ik de pc geformatteerd en windows opnieuw geïnstalleerd. Normaal gesproken doe ik dat 1 keer per jaar, omdat na een jaar de boel een beetje langzaam wordt en de pc vaker vastloopt. Deze keerr echter begon de pc half maart ineens problemen te maken. Als ik Second Life speelde, crashte de software van het spel zomaar ineens, en af en toe maakte de pc ineens uit zichzelf een reboot.
Vorige week woensdag echter, is de pc meerdere malen binnen een uur uit zichzelf gaan rebooten. Tijd dus om alle belangrijke bestanden te back-up-en en de pc weer te formatteren.
Dat had ik gedacht...
Nadat ik een usb stekker uit de pc getrokken had, kon de pc niets anders meer dan zichzelf aan één stuk door te rebooten, en ook in de veilige modus ging niets meer.
Op de één of andere manier was het me gelukt om tussen de reboots door inn de veilige modus met netwerk mogelijkheden tóch mijn bestanden naar ons netwerk te kopieren, dus kon ik gaan formatteren.
Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan :s Tijdens het formatteren crashte mijn pc meerdere malen, dus bleef niets anders over dan de harde schijf uit de pc te nemen, die in een andere pc in te bouwen, zo eerst te formatteren om vervolgens de harde schijf weer in mijn pc in te bouwen en zo windows opnieuw te installeren.
Om een lang verhaal kort te maken, het heeft alles geen ene ruk geholpen. De pc bleef zichzelf lekker rebooten nadat windows opnieuw was geïnstalleerd en ik alles wat ik altijd gebruik weer had geïnstalleerd.
Dus toen hebben we vrijdag alles wat aan hardware in de pc zit uitgebouwd en één voor één weer ingebouwd en getest. Ondertussen hadden we ook al telefonisch hulp ingeschakeld van onze "profi" uit Minden. Hij is systeembeheerder, dus kon ons tips geven. De uiteindelijke conclusie was dat óf de voeding niet sterk genoeg was, óf het mainboard was kapot.
Dus de volgende dag nieuw mainboard en nieuwe voeding gekocht, en eerst geprobeerd met alleen een nieuwe voeding. helaas, dat was het niet. Dus toen het oude Mainboard en de processor uitbouwen. ja en die processor heeft heel wat moeite gekost, daar die muurvast zat op de koeling en we die absoluut niet los kregen, wat we ook probeerden. Uiteindelijk na 2 uur is het Fresh dan toch gelukt en konden we éindelijk verder. Zondagochtend héél vroeg was ik eindelijk zo ver dat de pc weer liep, en die heeft de hele zondag ook zonder problemen gelopen. Wél geopend, omdat alle extra pci-kaarten zoals tv kaart en wlan nog ingebouwd moesten worden.
Dat hebben we maandag gedaan en toen de "kist" gesloten. Een hele middag heeft de pc gelopen, maar toen ik een beetje meer toepassingen opende en écht wat met de pc ging doen, rebootte hij zichzelf weer. Shit!
Enige mogelijkheid kon nog zijn om de temperatuur van mijn cpu te checken, en die was ineens schrikbarend hoog, wat de voorgaande week niet het geval was. Het enige wat ons nog inviel was dat de pc me daarom op dit moment liet zitten, en dat ik dus een nieuwe kast nodig had met meer plaats tussen alle kabel wirwar en alle ingebouwde hardware en extra coolers.
Dus dinsdag wéér de stad in om een nieuwe kast en 2 extra coolers te kopen. Ik had bij K&M Elektronik een goedkope kast gevonden die óók nog eens hele goede recensies heeft gekregen van de klanten die óók deze kast gekocht hebben. En niets was minder waar. De voeding in deze kast zit helemaal bovenin, zodat de cooler van mijn cpu niet wordt afgedekt door de voeding zoals in mijn oude kast. Daardoor is er ook nog eens meer plaats in de kast en kan de koele lucht dus ook veel beter circuleren. Door de 2 extra coolers wordt de cpu niet meer zo warm als voorheen en ook de grafische kaart wordt niet meer zo warm :D
Mijn pc loopt nu zónder problemen, ook als hij gesloten is. De temperauut van de cpu én de grafische kaart komen nu niet boven de 60 graden wanneer ik me inlog in Second Life.
woensdag 16 april 2008
Test
Dit is een testpost na een upgrade van Wordpress..
Met de upgrade ook weer een nieuwe look. Ik ben nog niet tevreden met de look, er moeten nog een aantal dingen veranderd worden, zoals beijvoorbeeld hele posts op de voorpagina. Daar wordt nog aan gewerkt..
Met de upgrade ook weer een nieuwe look. Ik ben nog niet tevreden met de look, er moeten nog een aantal dingen veranderd worden, zoals beijvoorbeeld hele posts op de voorpagina. Daar wordt nog aan gewerkt..
dinsdag 15 april 2008
De held van Kreuzberg
Gister stond er in de BZ, de Telegraaf van Berlijn maar dan met een nóg lager niveau, een stuk over Tiger, de held van de bekende Berlijns wijk Kreuzberg.
Tiger, die eigenlijk Cemal Atakan heet, was paraat wanneer er problemen in "zijn" stadsdeel waren. Dan brulde hij de slechteriken een paar keer aan en dan was de rust weer snel terug. Sindsdien heet hij "de tijgerklauw van Kreuzberg". Op youtube vertelt hij in het typische Turks-Duits over zijn wereld tussen Kotti en Schlesisches Tor in Kreuzberg, waar zich inmiddels al meer dan 2 miljoen mensen zich geamuseerd hebben.
Dit beviel ook de theaterproducent van Theater Engelbrot in Berlijn en heeft Cemal een soloshow aangeboden. Dit met succes; de show "Abziehasopfazbodysolariumädschen" was direct uitverkocht.
bron: http://www.bz-berlin.de/BZ/kultur/2008/04/14/tiger-kreuzberg/tiger-kreuzberg,geo=4261972.html
website Tiger: http://www.tigerberlin.unddu.de
Tiger, die eigenlijk Cemal Atakan heet, was paraat wanneer er problemen in "zijn" stadsdeel waren. Dan brulde hij de slechteriken een paar keer aan en dan was de rust weer snel terug. Sindsdien heet hij "de tijgerklauw van Kreuzberg". Op youtube vertelt hij in het typische Turks-Duits over zijn wereld tussen Kotti en Schlesisches Tor in Kreuzberg, waar zich inmiddels al meer dan 2 miljoen mensen zich geamuseerd hebben.
Dit beviel ook de theaterproducent van Theater Engelbrot in Berlijn en heeft Cemal een soloshow aangeboden. Dit met succes; de show "Abziehasopfazbodysolariumädschen" was direct uitverkocht.
bron: http://www.bz-berlin.de/BZ/kultur/2008/04/14/tiger-kreuzberg/tiger-kreuzberg,geo=4261972.html
website Tiger: http://www.tigerberlin.unddu.de
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/gKFiDn5S_tA" width="400" height="325" wmode="transparent" /]
Tiger- Die Kralle von Kreuzberg- Deel 1 - Waar komt de naam vandaan[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Zu-HDMwlLkU" width="400" height="325" wmode="transparent" /]
Tiger- Die Kralle von Kreuzberg- Deel 4 - Tiger bank
zondag 13 april 2008
De wasmachine (3)
Nee, het probleem met de wasmachine was nog niet opgelost met de aanschaf van een nieuwe wasmachine :s
Nadat we een aantal keer geprobeerd hebben te wassen gaf de wasmachine na iedere wasbeurt en bij ieder wasprogramma een errormelding aan. Bijna aan het eind van iedere wasbeurt hield de machine het voor gezien. Water werd niet afgepompt en dan kwam het irritante alarmsignaal. Dan moesten we de wasmachine zelf instellen op pompen en centrifugeren om uiteindelijk de deur te kunnen openen. De melding had wat te maken met de watertoevoer :s Raar, de slang was goed aangesloten, filter in de slang was vrij op het moment van aansluiten, de waterkraan van de wasmachine was open...
Dus gisteren hebben we toch maar de kraan van de wasmachine uitgedraaid en de watertoevoerslang losgemaakt van de wasmachine. Shit!!! Er stroomt als een gek water uit de slang!! Maar de kraan is toch dicht???
Snel de slang in de spoelbak gelegd en nog eens de kraan van de wasmachine gecontroleerd. Ja, die is dicht, in zoverre, verder dichtdraaien ging niet. Nog eens open draaien en weer dicht draaien... Nog steeds stroomt er water uit de slang... Shit! Het water afsluiten in ons apartement ging óók niet, aangezien de apartementen in ons huis geen eigen waterafsluitkraan hebben. Er is 1 afsluitkraan voor het héle huis en die is in de kelder. Als die wordt afgesloten heeft het hele huis geen water meer!
Fresh is toch eerst maar de kelder ingegaan om te proberen het water af te sluiten, want ik kon moeilijk úren in de keuken staan om de toevoerslang in de wasbak te houden. Maar ook dát lukte niet. Ondanks water afsluiten blééf het water lopen.
Nou, dan proberen de slang weer op de machine aan te sluiten en maandag te kijken of we de boel konden repareren. Maar óók dat ging niet, wat we probeerden, de aansluiting op de machine lekte er vrolijk op los.
Aangezien het zaterdagavond was restte ons daarom niets anders dan de nooddienst van de loodgieter van ons huis te bellen en te vragen of die een monteur konden sturen om ons te helpen. De monteur was er gelukkig snel. Hij kreeg het voor elkaar om het water goed af te sluiten in de kelder en heeft uiteindelijk een nieuwe kraan geïnstalleerd en metéén de wasmachine weer aangesloten.
Nadat het waterballet in de keuken was opgeruimd heb ik natuurlijk metéén geprobeerd te wassen, en eindelijk ging het deze keer zónder problemen.
Ik wil niet weten hoe hoog de rekening gaat worden van de loodgieter. Met een heel klein beetje geluk betaalt onze verhuurder de rekening..
Nadat we een aantal keer geprobeerd hebben te wassen gaf de wasmachine na iedere wasbeurt en bij ieder wasprogramma een errormelding aan. Bijna aan het eind van iedere wasbeurt hield de machine het voor gezien. Water werd niet afgepompt en dan kwam het irritante alarmsignaal. Dan moesten we de wasmachine zelf instellen op pompen en centrifugeren om uiteindelijk de deur te kunnen openen. De melding had wat te maken met de watertoevoer :s Raar, de slang was goed aangesloten, filter in de slang was vrij op het moment van aansluiten, de waterkraan van de wasmachine was open...
Dus gisteren hebben we toch maar de kraan van de wasmachine uitgedraaid en de watertoevoerslang losgemaakt van de wasmachine. Shit!!! Er stroomt als een gek water uit de slang!! Maar de kraan is toch dicht???
Snel de slang in de spoelbak gelegd en nog eens de kraan van de wasmachine gecontroleerd. Ja, die is dicht, in zoverre, verder dichtdraaien ging niet. Nog eens open draaien en weer dicht draaien... Nog steeds stroomt er water uit de slang... Shit! Het water afsluiten in ons apartement ging óók niet, aangezien de apartementen in ons huis geen eigen waterafsluitkraan hebben. Er is 1 afsluitkraan voor het héle huis en die is in de kelder. Als die wordt afgesloten heeft het hele huis geen water meer!
Fresh is toch eerst maar de kelder ingegaan om te proberen het water af te sluiten, want ik kon moeilijk úren in de keuken staan om de toevoerslang in de wasbak te houden. Maar ook dát lukte niet. Ondanks water afsluiten blééf het water lopen.
Nou, dan proberen de slang weer op de machine aan te sluiten en maandag te kijken of we de boel konden repareren. Maar óók dat ging niet, wat we probeerden, de aansluiting op de machine lekte er vrolijk op los.
Aangezien het zaterdagavond was restte ons daarom niets anders dan de nooddienst van de loodgieter van ons huis te bellen en te vragen of die een monteur konden sturen om ons te helpen. De monteur was er gelukkig snel. Hij kreeg het voor elkaar om het water goed af te sluiten in de kelder en heeft uiteindelijk een nieuwe kraan geïnstalleerd en metéén de wasmachine weer aangesloten.
Nadat het waterballet in de keuken was opgeruimd heb ik natuurlijk metéén geprobeerd te wassen, en eindelijk ging het deze keer zónder problemen.
Ik wil niet weten hoe hoog de rekening gaat worden van de loodgieter. Met een heel klein beetje geluk betaalt onze verhuurder de rekening..
donderdag 27 maart 2008
De wasmachine (2)
Ik heb sinds gisteren een neiuwe wasmachine. Ja, een nieuwe!!
In tweeëneenhalve week tijd is er niets gebeurd met mijn wasmachine. We hebben in totaal 5 keer gebeld naar Horizont om te vragen wanneer de wasmachine klaar zou zijn. De eerste vier keer werd verteld dat er een onderdeel besteld was, maar dat het nog niet was aangekomen. De vijfde keer werd er weer hetzelfde verteld, maar óók dat de moter kapot was, en dat ze de hele wasmachine zouden kunnen repareren voor 300 Euro! En als we besluiten niet te laten repareren kunnen ze de wasmachine gratis voor ons afvoeren naar het grofvuil.
Wat???? Na tweeëneenhalve week wordt ineens ontdekt dat ook de moter kapot is en dat gaat 300 Euro kosten? Gratis afvoeren naar het grofvuil??? Daar klopt iets niet. Aangezien er veel bedrogen wordt in Berlijn in het repareren van televisies en huishoudelijke apparaten vertrouwden we de boel niet. Gratis afvoeren naar het grofvuil kunnen we zelf ook. Nadat ik eerst telefonisch ruzie had gemaakt met de meneer van Horizont hebben we ze opdracht gegeven de wasmachine terug te brengen, wat ook nog eens 20 Euro zou gaan kosten. Maar alles beter dan dat zij zogenaamd de machine zouden afvoeren, maar in werkelijkheid dat ding repareren om weer verder te kunnen verkopen.
Uiteindelijk heb ik donderdag de machine teruggekregen. De bezorgers waren enorm bang voor onze hond die altijd enorm blaft en gromt als er vreemden binnen komen, maar in werkelijkheid geen vlieg kwaad doet. Ze hadden de wasmachine afgeleverd, hebben naar de bon gevraagd die ik had gekregen als de machine werd afgehaald, hebben die bon meegenomen (erg vreemd..) en zijn er als een haas vandoor gegaan, zonder die 20 Euro, ook erg vreemd.. We hebben het idee dat de machine nóg kapotter is terug gekomen als dat ie is weggegaan en ze daarom zo een haast hadden, en dat ze niet zo'n haast hadden vanwege onze angstaanjagende hond.
Van binnen waren alle kabels los en de machine had aan de buitenkant flink wat beschadigingen.. Dus helaas, ik moest een nieuwe bestellen...
Nu heb ik een mooie AEG Lavamat 6482 van EP: op internet besteld en afgehaald bij een EP:-partner in de buurt. Binnen 3 dagen had ik de machine. Helaas is het zo'n supersonische machine met zo'n gewéldig digitale display en een ingebouwde computer waar dus meer aan kapot kan gaan. Maar ja, dat hebben alle wasmachines tegenwoordig :(
Belangrijk is, wij kunnen weer wassen, en nu hebben we een Duitse wasmachine, zodat Fresh zich er niet meer uit kan praten ook maar eens te wassen ;)
In tweeëneenhalve week tijd is er niets gebeurd met mijn wasmachine. We hebben in totaal 5 keer gebeld naar Horizont om te vragen wanneer de wasmachine klaar zou zijn. De eerste vier keer werd verteld dat er een onderdeel besteld was, maar dat het nog niet was aangekomen. De vijfde keer werd er weer hetzelfde verteld, maar óók dat de moter kapot was, en dat ze de hele wasmachine zouden kunnen repareren voor 300 Euro! En als we besluiten niet te laten repareren kunnen ze de wasmachine gratis voor ons afvoeren naar het grofvuil.
Wat???? Na tweeëneenhalve week wordt ineens ontdekt dat ook de moter kapot is en dat gaat 300 Euro kosten? Gratis afvoeren naar het grofvuil??? Daar klopt iets niet. Aangezien er veel bedrogen wordt in Berlijn in het repareren van televisies en huishoudelijke apparaten vertrouwden we de boel niet. Gratis afvoeren naar het grofvuil kunnen we zelf ook. Nadat ik eerst telefonisch ruzie had gemaakt met de meneer van Horizont hebben we ze opdracht gegeven de wasmachine terug te brengen, wat ook nog eens 20 Euro zou gaan kosten. Maar alles beter dan dat zij zogenaamd de machine zouden afvoeren, maar in werkelijkheid dat ding repareren om weer verder te kunnen verkopen.
Uiteindelijk heb ik donderdag de machine teruggekregen. De bezorgers waren enorm bang voor onze hond die altijd enorm blaft en gromt als er vreemden binnen komen, maar in werkelijkheid geen vlieg kwaad doet. Ze hadden de wasmachine afgeleverd, hebben naar de bon gevraagd die ik had gekregen als de machine werd afgehaald, hebben die bon meegenomen (erg vreemd..) en zijn er als een haas vandoor gegaan, zonder die 20 Euro, ook erg vreemd.. We hebben het idee dat de machine nóg kapotter is terug gekomen als dat ie is weggegaan en ze daarom zo een haast hadden, en dat ze niet zo'n haast hadden vanwege onze angstaanjagende hond.
Van binnen waren alle kabels los en de machine had aan de buitenkant flink wat beschadigingen.. Dus helaas, ik moest een nieuwe bestellen...
Nu heb ik een mooie AEG Lavamat 6482 van EP: op internet besteld en afgehaald bij een EP:-partner in de buurt. Binnen 3 dagen had ik de machine. Helaas is het zo'n supersonische machine met zo'n gewéldig digitale display en een ingebouwde computer waar dus meer aan kapot kan gaan. Maar ja, dat hebben alle wasmachines tegenwoordig :(
Belangrijk is, wij kunnen weer wassen, en nu hebben we een Duitse wasmachine, zodat Fresh zich er niet meer uit kan praten ook maar eens te wassen ;)
vrijdag 14 maart 2008
Paspoort
Gisteravond tijdens het douchen schoot me ineens te binnen dat mijn npaspoort binnenkort is afgelopen en dat ik me dus toch maar eens moet gaan informeren over hoe ik een nieuw paspoort bemachtigen kan.
Ik weet dat ik dat bij de Nederlandse Ambassade kan aanvragen, en het goede nieuws voor mij is dat hier in Berlijn ook een "filiaal" van de ambassade gevestigd is :D
Dus vandaag ben ik aan het zoeken gegaan op de website van de ambassade om te zien wat ik allemaal nodig heb, hoe lang het gaat duren en vooral belangrijk: wat de kosten zijn. De kosten vallen erg mee, die had ik eigenlijk hoger verwacht: € 56,90, dat ios wat ik in Nederland de laatse keer ook ongeveer heb betaald. Alleen het lijstje benodigdheden, daar ben ik niet zo blij mee. Ik heb moet een aantal extra formulieren afgeven die ik in Nederland niet nodig had: Mijn "Freizügigkeitsbescheinigung"(oftewel het bewijs dat ik me hier vrij mag bewegen), een document met mijn sofinummer, een "Aufenthaltsbescheinigung" van het "Einwohnermeldeamt" van max. 3 maanden oud (uittreksel uit het bevolkingsregister).
Die eerste 2 heb ik in bezit, de "Aufenthaltsbescheinigung" moet ik afhalen bij het "Einwohnermeldeamt" waar ik als ik pech heb een wachttijd van 2 uur heb :(
Ik moet alleen nog even bellen naar de ambassade om te vragen of die een adres hebben voor de benodigde pasfoto's met de "nieuwe eisen", aangezien "Duitse pasfoto's" niet zijn toegestaan.
En even een formulier van 4 pagina's invullen. Zodra ik alles heb kan ik éindelijk onze Nederlandse Ambassade vereren met een bezoekje. En als ik er dan toch ben, misschien neem ik dan metéén de rondleiding.
Ik weet dat ik dat bij de Nederlandse Ambassade kan aanvragen, en het goede nieuws voor mij is dat hier in Berlijn ook een "filiaal" van de ambassade gevestigd is :D
Dus vandaag ben ik aan het zoeken gegaan op de website van de ambassade om te zien wat ik allemaal nodig heb, hoe lang het gaat duren en vooral belangrijk: wat de kosten zijn. De kosten vallen erg mee, die had ik eigenlijk hoger verwacht: € 56,90, dat ios wat ik in Nederland de laatse keer ook ongeveer heb betaald. Alleen het lijstje benodigdheden, daar ben ik niet zo blij mee. Ik heb moet een aantal extra formulieren afgeven die ik in Nederland niet nodig had: Mijn "Freizügigkeitsbescheinigung"(oftewel het bewijs dat ik me hier vrij mag bewegen), een document met mijn sofinummer, een "Aufenthaltsbescheinigung" van het "Einwohnermeldeamt" van max. 3 maanden oud (uittreksel uit het bevolkingsregister).
Die eerste 2 heb ik in bezit, de "Aufenthaltsbescheinigung" moet ik afhalen bij het "Einwohnermeldeamt" waar ik als ik pech heb een wachttijd van 2 uur heb :(
Ik moet alleen nog even bellen naar de ambassade om te vragen of die een adres hebben voor de benodigde pasfoto's met de "nieuwe eisen", aangezien "Duitse pasfoto's" niet zijn toegestaan.
En even een formulier van 4 pagina's invullen. Zodra ik alles heb kan ik éindelijk onze Nederlandse Ambassade vereren met een bezoekje. En als ik er dan toch ben, misschien neem ik dan metéén de rondleiding.
vrijdag 7 maart 2008
De wasmachine
Het is altijd zo vanzelf sprekend dat je je onderbroeken wast op het moment dat de voorraad met schone onderbroeken bijna op is. Op het moment dat je ze dan wilt wassen en de wasmachine heeft ineens geen zin en staakt, dan merk je ineens hoe belangrijk een wasmachine is.
Vorige week donderdagavond is ons dit dus overkomen; de trommel wilde niet meer draaien. En natuurlijk nét in een week dat we allebei énorm lui zijn geweest en dus de stapel met vuile was héél hoog was. Dus vrijdag heb ik een reparatiedienst gebeld om te vragen of ze de wasmachine konden repareren. In de eerste instantie zag het er naar uit dat de meneer van Tonhaus Melodie een reparateur zou sturen, maar toen hij navroeg hoe oud de wasmachine is (die wordt 11 jaar komende zomer), zei hij dat ik de klantenservice van AEG maar moest bellen. Ja doei! Die rekenen minimaal 60 Euro voorrijkosten om vervolgens te zeggen dat de machine niet gerepareerd kan worden omdat ze een wasmachine willen verkopen. Dus verder in Google gezocht om een reparatiedienst in Berlijn te vinden, wat niet zo makkelijk was.
Ook de tweede die ik belde gaf hetzelfde antwoord als de meneer van Tonhaus Melodie. Grrrrr... Ik was er gewoon zeker van dat de machine te repareren is, en kon niet begrijpen dat niemand dat wilde doen. Ik bedoel we wonen in Berlijn, een stad waar bijna 25% van de bevoling werkeloos is, en dus van zéér weinig geld moet rondkomen en dan is er nauwelijks een re[paratiedienst te vinden die bereid is om een oudere wasmachine te repareren?
Toen ik nog in Nederland woonde had ik een een hele goede en ook goedkope reparatiedienst die áltijd een monteur stuurde. Van deze monteur weet ik dat mijn wasmachine (AEG Öko Lavamat 62603) een hele goede is en zeker 15 jaar mee moet gaan. De wasmachine heeft nóóit problemen gemaakt, en in diverse klusfora (goh, was die man een paar jaar geleden niet als wasmachine reparateur in de Calgon reclame op de televisie te zien?) heb ik gelezen dat waarschijnlijk de koolborstels versleten zijn, en dat dit eenvoudig op te lossen is.
Na een tijd zoeken in Google had ik dan uiteindelijk een service gevonden waarover ik ook geen negatieve ervaringen kon vinden: Horizont. De reparateur kon metéén zaterdag komen. Wat wel vreemd was, hij nam de wasmachine mee voor reparatie nadat hij de wasmachine geopend had en met een spiegel onder de trommel en aan de voorkant gekeken had en wilde metéén 38 Euro hebben voor voorrijden en meenemen :s Een beetje vreemd... Nouja, maar kijken hoe of wat. Fresh heeft er weinig vertrouwen in, ik weet nog niet wat ik moet denken, ik wil alleen maar mijn wasmachine terug :(
We zijn nu een week verder, dinsdag hadden we gebeld omdat de monteur min of meer beloofd had dat hij de wasmachine woensdag weer zou brengen. Maar dinsdag werd ons gemeld dat er onderdelen besteld waren die nog niet binnengekomen zijn. Ook vandaag hebben we weer gebeld en de onderdelen zijn nog steeds niet binnen.
shit, want we hebben nog stééds een hele grote hoop wasgoed. Vorige week zaterdag hebben we de was meegenomen naar een wasserette, wat best wel duur was. Helaas is de enige 2-kamervakantiewoning die met wasmachine is uitgerust in ons huis continu bezet vanwege de ITB, een vakantiebeurs hier in de stad, anders had ik daar kunnen wassen.
Vorige week donderdagavond is ons dit dus overkomen; de trommel wilde niet meer draaien. En natuurlijk nét in een week dat we allebei énorm lui zijn geweest en dus de stapel met vuile was héél hoog was. Dus vrijdag heb ik een reparatiedienst gebeld om te vragen of ze de wasmachine konden repareren. In de eerste instantie zag het er naar uit dat de meneer van Tonhaus Melodie een reparateur zou sturen, maar toen hij navroeg hoe oud de wasmachine is (die wordt 11 jaar komende zomer), zei hij dat ik de klantenservice van AEG maar moest bellen. Ja doei! Die rekenen minimaal 60 Euro voorrijkosten om vervolgens te zeggen dat de machine niet gerepareerd kan worden omdat ze een wasmachine willen verkopen. Dus verder in Google gezocht om een reparatiedienst in Berlijn te vinden, wat niet zo makkelijk was.
Ook de tweede die ik belde gaf hetzelfde antwoord als de meneer van Tonhaus Melodie. Grrrrr... Ik was er gewoon zeker van dat de machine te repareren is, en kon niet begrijpen dat niemand dat wilde doen. Ik bedoel we wonen in Berlijn, een stad waar bijna 25% van de bevoling werkeloos is, en dus van zéér weinig geld moet rondkomen en dan is er nauwelijks een re[paratiedienst te vinden die bereid is om een oudere wasmachine te repareren?
Toen ik nog in Nederland woonde had ik een een hele goede en ook goedkope reparatiedienst die áltijd een monteur stuurde. Van deze monteur weet ik dat mijn wasmachine (AEG Öko Lavamat 62603) een hele goede is en zeker 15 jaar mee moet gaan. De wasmachine heeft nóóit problemen gemaakt, en in diverse klusfora (goh, was die man een paar jaar geleden niet als wasmachine reparateur in de Calgon reclame op de televisie te zien?) heb ik gelezen dat waarschijnlijk de koolborstels versleten zijn, en dat dit eenvoudig op te lossen is.
Na een tijd zoeken in Google had ik dan uiteindelijk een service gevonden waarover ik ook geen negatieve ervaringen kon vinden: Horizont. De reparateur kon metéén zaterdag komen. Wat wel vreemd was, hij nam de wasmachine mee voor reparatie nadat hij de wasmachine geopend had en met een spiegel onder de trommel en aan de voorkant gekeken had en wilde metéén 38 Euro hebben voor voorrijden en meenemen :s Een beetje vreemd... Nouja, maar kijken hoe of wat. Fresh heeft er weinig vertrouwen in, ik weet nog niet wat ik moet denken, ik wil alleen maar mijn wasmachine terug :(
We zijn nu een week verder, dinsdag hadden we gebeld omdat de monteur min of meer beloofd had dat hij de wasmachine woensdag weer zou brengen. Maar dinsdag werd ons gemeld dat er onderdelen besteld waren die nog niet binnengekomen zijn. Ook vandaag hebben we weer gebeld en de onderdelen zijn nog steeds niet binnen.
shit, want we hebben nog stééds een hele grote hoop wasgoed. Vorige week zaterdag hebben we de was meegenomen naar een wasserette, wat best wel duur was. Helaas is de enige 2-kamervakantiewoning die met wasmachine is uitgerust in ons huis continu bezet vanwege de ITB, een vakantiebeurs hier in de stad, anders had ik daar kunnen wassen.
donderdag 21 februari 2008
De brief
Gisteren hebben we een voor ons gevoel hele rare en vooral nare dag gehad.
De dag begon met een brief die Fresh en ik per post kregen toegestuurd van een vriend die we een jaar geleden via het internet hebben leren kennen en die we ook persoonlijk hebben leren kennen. Deze brief was namelijk zijn afscheidsbrief. Een afscheidsbrief, omdat hij kennelijk zó veel problemen met zichzelf had en daar geen andere uitweg in zag dan zijn leven te beëindigen.
In de brief heeft hij precies beschreven hoe het hem de afgelopen tijd is gegaan, zijn angsten en gedachten beschreven en daardoor de balans opgemaakt en besloten zijn leven te beëindigen. Hij omschreef hoe hij heeft gezocht naar de beste mogelijkheid om zijn leven te beëindigen zonder paniek of pijn te voelen. Hij schreef dat op het moment dat wij de brief zouden ontvangen hij ook daadwerkelijk zijn leven zou hebben beëindigd, omdat hij naast zijn afscheidsbrief een stapeltje met afscheidsbrieven heeft neergelegd met het verzoek aan degene die hem zou vinden om deze brievente posten.
Hij had alles zéér goed voorbereid, oftewel een vorm van zoals hij het zelf noemde "egoistische balans suïcide"
Wij zijn ons echt kapot geschrokken en konden ons niet voorstellen dat hij daadwerkelijk zijn leven zou hebben beëindigd. Hij heeft nóóit met ons gesproken (of gechat) over depressies of andere problemen. We hebben ook niets aan hem gemerkt (maar ok, depressieve mensen zijn profi's als het gaat om het verbergen van de gevoelens) de keren dat we hem persoonlijk gezien hebben of getelefoneerd hebben. 11 dagen vóórdat hij de brief geschreven heeft hebben we nog getelefoneerd met hem, en ook toen hebben we niets gemerkt.
We wilden het niet geloven tot we een bevestiging hadden. Daarom hebben we eerst geprobeerd om hem op te bellen. Maar natuurlijk nam hij niet op. Dus toen zijn we in internet gaan zoeken bij de lokale nieuws websites, bij de rouwadvertenties, etc. maar konden helemaal niets vinden. Dus uiteindelijk hebben we de burgertelefoon van de politie gebeld en het verhaal uit de doeken gedaan. De dienstdoende agent kon ons niet direct verder helpen omdat hij niets concreets kon vinden, we hadden helaas niet zijn geboortedatum wat het moeilijker maakte uit te zoeken of er een melding was binnengekomen. Hij zei ons een politieauto naar het adres te sturen om te controleren wat er aan de hand was en we zouden later worden teruggebeld.
Maar 4 uur later hadden we nog niets gehoord en zelf hadden we inmiddels een geboortedatum dus hebben we weer gebeld. Dit keer was er een andere dienstdoende agent. Maar de collega die ons eerder had geholpen was nog aanwezig en kon zich ons herinneren. Toen we de geboortedatum noemden vertelde de agent dat dat het niet meer nodig was geweest om een auto naar het adres te sturen en dat hij ons niets meer mocht vertellen omdat we geen familie zijn en zei dat hij hoopte dat dit genoeg voor ons was.
Ja, dit was genoeg, dit was voor ons de bevestiging van wat we hoopten wat niet waar zou zijn...
Met deze bevestiging kregen we een harde dreun in ons gezicht en waren eerst totaal sprakeloos. Toen kwam de schrik en het verdriet en daarna ook de vragen. Er zijn zóveel vragen..
En vooral de grootste vraag: Waarom heeft hij óns een brief gestuurd? We kénden elkaar nog niet zo goed, we waren nog bezig om elkaar beter te leren kennen. Hij schreef zelf in de brief dat we (nog) niet tot zijn vriendenkring hoorden, maar dat hij zeker wist dat dat zou gebeuren als we elkaar nóg beter zouden leren kennen.
Dit is écht een harde slag. Dan denk je dat je al een aantal zeer erge dingen hebt meegemaakt en dat het niet erger kan, dan komt nog zoiets! Het is ook zó moeilijk voor te stellen dat iemand echt in staat is zichzelf het leven te nemen, ik kan het nog steeds niet geloven..
Echt, hierdoor was gisteren zo een vreemde dag, het neemt je iedere keer weer mee, maakt niet uit wat je doet. Slapen was moeilijk. Ik was gisteren enorm kapot, maar inslapen lukte niet echt. Tussendoor kleine haseslaapjes gehad met gekke dromen over deze vriend, wat precies weet ik niet meer. Pas tegen half 8 vanmorgen sliep ik in.
Eigenlijk moeten we de Kripi (Kriminal Polizei) nog bellen omdat wij een afscheidsbrief hebben gehad. De polizieman van gisteren had ons later nog teruggebeld met het verzoek of we ons bij de Kripi willen melden vanwege de brief. Ik weet niet of we dat ook doen...
De dag begon met een brief die Fresh en ik per post kregen toegestuurd van een vriend die we een jaar geleden via het internet hebben leren kennen en die we ook persoonlijk hebben leren kennen. Deze brief was namelijk zijn afscheidsbrief. Een afscheidsbrief, omdat hij kennelijk zó veel problemen met zichzelf had en daar geen andere uitweg in zag dan zijn leven te beëindigen.
In de brief heeft hij precies beschreven hoe het hem de afgelopen tijd is gegaan, zijn angsten en gedachten beschreven en daardoor de balans opgemaakt en besloten zijn leven te beëindigen. Hij omschreef hoe hij heeft gezocht naar de beste mogelijkheid om zijn leven te beëindigen zonder paniek of pijn te voelen. Hij schreef dat op het moment dat wij de brief zouden ontvangen hij ook daadwerkelijk zijn leven zou hebben beëindigd, omdat hij naast zijn afscheidsbrief een stapeltje met afscheidsbrieven heeft neergelegd met het verzoek aan degene die hem zou vinden om deze brievente posten.
Hij had alles zéér goed voorbereid, oftewel een vorm van zoals hij het zelf noemde "egoistische balans suïcide"
Wij zijn ons echt kapot geschrokken en konden ons niet voorstellen dat hij daadwerkelijk zijn leven zou hebben beëindigd. Hij heeft nóóit met ons gesproken (of gechat) over depressies of andere problemen. We hebben ook niets aan hem gemerkt (maar ok, depressieve mensen zijn profi's als het gaat om het verbergen van de gevoelens) de keren dat we hem persoonlijk gezien hebben of getelefoneerd hebben. 11 dagen vóórdat hij de brief geschreven heeft hebben we nog getelefoneerd met hem, en ook toen hebben we niets gemerkt.
We wilden het niet geloven tot we een bevestiging hadden. Daarom hebben we eerst geprobeerd om hem op te bellen. Maar natuurlijk nam hij niet op. Dus toen zijn we in internet gaan zoeken bij de lokale nieuws websites, bij de rouwadvertenties, etc. maar konden helemaal niets vinden. Dus uiteindelijk hebben we de burgertelefoon van de politie gebeld en het verhaal uit de doeken gedaan. De dienstdoende agent kon ons niet direct verder helpen omdat hij niets concreets kon vinden, we hadden helaas niet zijn geboortedatum wat het moeilijker maakte uit te zoeken of er een melding was binnengekomen. Hij zei ons een politieauto naar het adres te sturen om te controleren wat er aan de hand was en we zouden later worden teruggebeld.
Maar 4 uur later hadden we nog niets gehoord en zelf hadden we inmiddels een geboortedatum dus hebben we weer gebeld. Dit keer was er een andere dienstdoende agent. Maar de collega die ons eerder had geholpen was nog aanwezig en kon zich ons herinneren. Toen we de geboortedatum noemden vertelde de agent dat dat het niet meer nodig was geweest om een auto naar het adres te sturen en dat hij ons niets meer mocht vertellen omdat we geen familie zijn en zei dat hij hoopte dat dit genoeg voor ons was.
Ja, dit was genoeg, dit was voor ons de bevestiging van wat we hoopten wat niet waar zou zijn...
Met deze bevestiging kregen we een harde dreun in ons gezicht en waren eerst totaal sprakeloos. Toen kwam de schrik en het verdriet en daarna ook de vragen. Er zijn zóveel vragen..
En vooral de grootste vraag: Waarom heeft hij óns een brief gestuurd? We kénden elkaar nog niet zo goed, we waren nog bezig om elkaar beter te leren kennen. Hij schreef zelf in de brief dat we (nog) niet tot zijn vriendenkring hoorden, maar dat hij zeker wist dat dat zou gebeuren als we elkaar nóg beter zouden leren kennen.
Dit is écht een harde slag. Dan denk je dat je al een aantal zeer erge dingen hebt meegemaakt en dat het niet erger kan, dan komt nog zoiets! Het is ook zó moeilijk voor te stellen dat iemand echt in staat is zichzelf het leven te nemen, ik kan het nog steeds niet geloven..
Echt, hierdoor was gisteren zo een vreemde dag, het neemt je iedere keer weer mee, maakt niet uit wat je doet. Slapen was moeilijk. Ik was gisteren enorm kapot, maar inslapen lukte niet echt. Tussendoor kleine haseslaapjes gehad met gekke dromen over deze vriend, wat precies weet ik niet meer. Pas tegen half 8 vanmorgen sliep ik in.
Eigenlijk moeten we de Kripi (Kriminal Polizei) nog bellen omdat wij een afscheidsbrief hebben gehad. De polizieman van gisteren had ons later nog teruggebeld met het verzoek of we ons bij de Kripi willen melden vanwege de brief. Ik weet niet of we dat ook doen...
woensdag 20 februari 2008
De Tegenfilm
Ik heb de afgelopen tijd aandachtig de perikelen rondom "de film" van Geert Wilders gevolgd en kan me er weinig goeds bij voorstellen.
Onze man in Teheran heeft ook een aantal blogs gewijd aan dit thema en waarschuwt in zijn meest recente blog over de eventuele consequenties die het uitkomen van deze film zou kunnen hebben. En dan nog niet eens op terreurgebied, maar ook op eventueel economisch gebied. Want Nederland heeft meer economisch belang in Iran dan de meeste mensen zich realiseren.
Maar ok, de film van de heer Wilders is nog niet uit, en Wilders kennende zou het goed mogelijk kunnen zijn dat de film uitkomt op 25 maart, de verjaardag van de profeet.
Wél uitgekomen is De Tegenfilm; en wel, deze beleefde van daag zijn internetpremière. In deze film bekritiseren de makers Ersin Kiris en Vincent van der Lem het optreden van Geert Wilders.
Ik heb de film vandaag bekeken en vind dat op een vrij grappige manier geprobeerd is in beeld te brengen wat er gebeurd zou kunnen zijn in het verleden waardoor Geert Wilders zijn extreme opvatting over de Islam heeft gekregen. Maar de eigenlijk vraag is: Wie is Wilders en wat zijn de drijfveren van deze man? Jammer genoeg is het de makers niet gelukt om een interview met Geert Wilders te krijgen. Deze staat er trouwens om bekend dat hij met bepaalde journalisten niet wil praten.
Kijk en oordeel zelf:
Onze man in Teheran heeft ook een aantal blogs gewijd aan dit thema en waarschuwt in zijn meest recente blog over de eventuele consequenties die het uitkomen van deze film zou kunnen hebben. En dan nog niet eens op terreurgebied, maar ook op eventueel economisch gebied. Want Nederland heeft meer economisch belang in Iran dan de meeste mensen zich realiseren.
Maar ok, de film van de heer Wilders is nog niet uit, en Wilders kennende zou het goed mogelijk kunnen zijn dat de film uitkomt op 25 maart, de verjaardag van de profeet.
Wél uitgekomen is De Tegenfilm; en wel, deze beleefde van daag zijn internetpremière. In deze film bekritiseren de makers Ersin Kiris en Vincent van der Lem het optreden van Geert Wilders.
Ik heb de film vandaag bekeken en vind dat op een vrij grappige manier geprobeerd is in beeld te brengen wat er gebeurd zou kunnen zijn in het verleden waardoor Geert Wilders zijn extreme opvatting over de Islam heeft gekregen. Maar de eigenlijk vraag is: Wie is Wilders en wat zijn de drijfveren van deze man? Jammer genoeg is het de makers niet gelukt om een interview met Geert Wilders te krijgen. Deze staat er trouwens om bekend dat hij met bepaalde journalisten niet wil praten.
Kijk en oordeel zelf:
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/oB9oOHuK1eg" width="400" height="325" wmode="transparent" /][kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/dVGtv5wLTMA" width="400" height="325" wmode="transparent" /][kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/BeLrpPx1s3U" width="400" height="325" wmode="transparent" /]
vrijdag 1 februari 2008
Foutjeeee...
Lig je om half negen 's morgens nog lekker diep te slapen, ben je ver weg in dromenland, omdat de wekker pas om half 10 gaat, word je ineens opgeschrikt door de voordeurbel. Blijkt dat de eerste gast van de 2 gasten die op deze dag zouden komen al voor de deur staat en graag toegang tot zijn apartement wil!!!
Leuk zo'n baas die vergeet te melden dat bij wijze van uitzondering de eerste gast van de dag al om half 9 's morgens zich incheckt!
Oftewel, nadat ik mijn baas had gebeld om te vragen welk appartement deze man, een in Duitsland vrij bekende voetbalmanager én stamgast, zou krijgen en verdere voor ij belangrijke details voor het inchecken, ben ik ongedouched, naar slaap uit de mond stinkend, haren niet gedaan, geen make-up, vol slaapvouwen in mijn gezicht op mijn pluche klompsloffen naar beneden gegaan om de eerste gast in te checken.
Foutje van mijn baas, ik hoefde alleen de deur voor deze manager te openen had ie nog gezegd. Achteraf bleek dat het appartement nog helemaal niet was schoongemaakt nadat de vorige gasten 2 dagen terug hebben uitgechecked...
Leuk zo'n baas die vergeet te melden dat bij wijze van uitzondering de eerste gast van de dag al om half 9 's morgens zich incheckt!
Oftewel, nadat ik mijn baas had gebeld om te vragen welk appartement deze man, een in Duitsland vrij bekende voetbalmanager én stamgast, zou krijgen en verdere voor ij belangrijke details voor het inchecken, ben ik ongedouched, naar slaap uit de mond stinkend, haren niet gedaan, geen make-up, vol slaapvouwen in mijn gezicht op mijn pluche klompsloffen naar beneden gegaan om de eerste gast in te checken.
Foutje van mijn baas, ik hoefde alleen de deur voor deze manager te openen had ie nog gezegd. Achteraf bleek dat het appartement nog helemaal niet was schoongemaakt nadat de vorige gasten 2 dagen terug hebben uitgechecked...
woensdag 30 januari 2008
Een briefje
Afgelopen donderdag heb ik een heel aardig Nederlands echtpaar van middelbare leeftijd ingeckecked in 1 van de appartementen bij ons in huis.
Ik vind het altijd erg leuk om Nederlanders in te checken, want om de een of andere rede heb je ineens een hoop meer te kletsen als bij de andere gasten :)
Vandaag gingen ze weer naar huis en hebben de sleutels bij ons in de brievenbus gegooid in plaats van ze achter te laten in het appartement en de deur achter zich dicht te trekken, zoals eigenlijk afgesproken was. Dit was een aangename verassing, omdat ze samen met de sleutels een heel aardig briefje in de brievenbus hebben gegooid:
Mevrouw Piekie
Wij hadden een uitstekend verblijf in Berlijn.
Prachtige musea + wandelingen.
Het appartement was voor ons prima en comfortabel.
Groeten J. en R. W.
M, NH.
Dit heeft de dag helemaal goed gemaakt en maakt ook dat ik plezier in mijn werk heb :D
Ik vind het altijd erg leuk om Nederlanders in te checken, want om de een of andere rede heb je ineens een hoop meer te kletsen als bij de andere gasten :)
Vandaag gingen ze weer naar huis en hebben de sleutels bij ons in de brievenbus gegooid in plaats van ze achter te laten in het appartement en de deur achter zich dicht te trekken, zoals eigenlijk afgesproken was. Dit was een aangename verassing, omdat ze samen met de sleutels een heel aardig briefje in de brievenbus hebben gegooid:
Mevrouw Piekie
Wij hadden een uitstekend verblijf in Berlijn.
Prachtige musea + wandelingen.
Het appartement was voor ons prima en comfortabel.
Groeten J. en R. W.
M, NH.
Dit heeft de dag helemaal goed gemaakt en maakt ook dat ik plezier in mijn werk heb :D
donderdag 24 januari 2008
...
Zojuist heb ik een telefoongesprek met mijn zus beëindigd...
Zij belde mij met een droevige mededeling; de vader van mijn beste vriendin van de basisschool en het voortgezet onderwijs is gestorven.
Mijn familie had vroeger intens kontakt met haar familie, onze zussen zijn bevriend met elkaar, en onze ouder waren ook met elkaar bevriend. Ik heb hele mooie en fijne herinneringen aan deze periode, daar ik de ouders van mijn vriendin als "2e ouders" beschouwde. Mijn zus en ik behoorden praktisch tot het gezin wanneer we bij ze waren, wij voelden ons daar ook zeer thuis.
Helaas door een gebeurtenis in het verleden heb ik uit zelfbescherming het contact verbroken.
Maar uit het oog betekent niet uit het hart en ik heb altijd via mijn ouders en zus nog vernomen hoe het met mijn vriendin en haar familie gaat.
Alhoewel haar vader sinds jaren hartpatiënt is, en we weten dat hij het laatste jaar meerdere malen in het ziekenhuis heeft gelegen, komt zijn dood voor ons best wel onverwacht. Er was niet zo heel veel contact meer tussen de beide families, omdat de afstand in km. groter was geworden, maar kaartjes werden altijd nog gestuurd en bij een aantal feestjes waren mijn ouders present.
Lieve vriendin, wanneer je dit leest, ik ben jullie nóóit vergeten! Ik denk vaak aan jou en aan je familie, ik heb jullie in mijn hart altijd bij me gedragen. Het telefoontje van mijn zus heeft me niet koud gelaten en terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en kracht in de komende periode!
Zij belde mij met een droevige mededeling; de vader van mijn beste vriendin van de basisschool en het voortgezet onderwijs is gestorven.
Mijn familie had vroeger intens kontakt met haar familie, onze zussen zijn bevriend met elkaar, en onze ouder waren ook met elkaar bevriend. Ik heb hele mooie en fijne herinneringen aan deze periode, daar ik de ouders van mijn vriendin als "2e ouders" beschouwde. Mijn zus en ik behoorden praktisch tot het gezin wanneer we bij ze waren, wij voelden ons daar ook zeer thuis.
Helaas door een gebeurtenis in het verleden heb ik uit zelfbescherming het contact verbroken.
Maar uit het oog betekent niet uit het hart en ik heb altijd via mijn ouders en zus nog vernomen hoe het met mijn vriendin en haar familie gaat.
Alhoewel haar vader sinds jaren hartpatiënt is, en we weten dat hij het laatste jaar meerdere malen in het ziekenhuis heeft gelegen, komt zijn dood voor ons best wel onverwacht. Er was niet zo heel veel contact meer tussen de beide families, omdat de afstand in km. groter was geworden, maar kaartjes werden altijd nog gestuurd en bij een aantal feestjes waren mijn ouders present.
Lieve vriendin, wanneer je dit leest, ik ben jullie nóóit vergeten! Ik denk vaak aan jou en aan je familie, ik heb jullie in mijn hart altijd bij me gedragen. Het telefoontje van mijn zus heeft me niet koud gelaten en terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en kracht in de komende periode!
zaterdag 19 januari 2008
Onze man in Teheran
Ik weet niet meer precies waar ik precies naar op zoek was, maar al "googelend" kwam ik op het weblog van Thomas Erdbrink, alias "Onze man in Teheran".
Thomas Erdbrink is een Nederlandse journalist die sinds 5 jaar in Iran woont en getrouwd is met een Iraans schoonse. Hij schrijft als correspondent voor het NRC Handelsblad vanuit Teheran.
Op zijn weblog Onze man in Teheran schrijft hij op luchtige wijze over zijn dagelijks leven in Iran en de algemene situatie waarin Iran en vooral de burgers van Iran zich bevinden.
Het is echt de moeite waard om dit weblog te bezoeken, daarom is zijn weblog vanaf vandaag ook te vinden tussen de links.
Thomas Erdbrink is een Nederlandse journalist die sinds 5 jaar in Iran woont en getrouwd is met een Iraans schoonse. Hij schrijft als correspondent voor het NRC Handelsblad vanuit Teheran.
Op zijn weblog Onze man in Teheran schrijft hij op luchtige wijze over zijn dagelijks leven in Iran en de algemene situatie waarin Iran en vooral de burgers van Iran zich bevinden.
Het is echt de moeite waard om dit weblog te bezoeken, daarom is zijn weblog vanaf vandaag ook te vinden tussen de links.
vrijdag 18 januari 2008
Update 999
Zo, mijn verjaardag is nu ook voorbij, ik geloof dat ik alle drukte van de afgelopen 2 maanden overleefd heb..
Kerst in Nederland bij mijn ouder was héérlijk. Mijn zus had dit jaar ook vrij van haar werk, dus konden we voor het eerst sinds jaren weer als complete familie kerst vieren compleet met kadootjes onder de kerstboom. En niet zo weinig ook; er was nauwelijks nog plaats voor de kerstboom! We hebben in totaal een uur of 3 gebruikt om alles uit te pakken omdat we gedobbeld hadden om de kadootjes. Een (typisch Hollands?) gebruik wat Fresh nog niet kende. Nadat alle kadootjes uitgepakt waren (we zijn allemaal echt vréselijk verwend) en er plek onder de kerstboom was, had onze hond besloten dat het onder de kerstboom wel heel prettig vertoeven is, en ging vanaf 1e kerstdag vaak onder de kerstboom liggen.
Shanny onder de kerstboom
In Nederland hebben we ook écht gezien dat Shanny een echte stadshond is. In Berlijn zijn de stoepen erg breed, dus loopt de hond al zig-zaggend van links naar rechts over de hele breedte van de stoep, en heb je op de stoep stukjes groen met daarin een boom om te kakken. In Nederland zijn de stoepen veel smaller, en het dorp waar ik vandaan kom, is veel polder. Daar gaan de mensen met hun hond de polder in. Zelf lopen de mensen aan de rand van de weg, en de hond loopt in de berm en kan daar dollen en vooral kakken. Onze hond snapt dat niet, die wil natúúrlijk óók op de weg lopen en loopt het liefst zoals in Berlijn; zig-zaggend over de hele weg. De berm was voor ons te drassig om te lopen en we konden Shanny écht niet wijs maken dat ze in de berm moest lopen.
Ook voor boerderijdieren is de hond echt bang. We kwamen aan een een boerderij voorbij met schapen in de tuin, en die waren een beetje luidruchtig. Natuurlijk moesten we even gaan kijken en zijn het erf opgelopen. Maar de hond niet, die bleef angstig staan. Zó luid en dan ook nog die gekke lucht... We hebben echt moeten práten als brugman om de Shanny over te halen een kijkje te komen nemen. Maar dat konden we mooi vergeten. Best grappig om te zien dat je dus écht stads- en plattelandshonden hebt.
De kerstdagen bij mijn ouders waren echt geslaagd en het was wederom héérlijk om zoveel rust om ons heen te hebben. Maar natúúrlijk ging de tijd véél te snel voorbij.
De treinreis met de Shanny verliep ook voorspoedig op een boete van de DB na die we op de terugweg kregen omdat de conductrice van mening was dat we de hond niet hadden betaald, terwijl er op het ticket wél een plaats was gereserveerd voor de hond. Ik had nog speciaal naar de klantenservice van de DB heb gebeld (waar de beide medewerkers trouwens zéér onvriendelijk waren) om te vragen hoe ik online een ticket moet boeken omdat onze middelgrote hond meegaat, en daar is me per stap uitgelegd hoe ik dit moet doen. En bedankt, meteen 80 Euro lichter. Ik ga verder niet uitwijden over het recht en het onrecht. Wel heeft DB zich in mijn ogen weer een groot stuk minder populair gemaakt omdat ik al het personeel wat ik tot nu toe heb meegemaakt van al die keren dat ik met de trein gereisd ben zéér onvriendelijk vind. Bij de klantenservice werd ik óók onvriendelijk tewoord gestaan en bovendien verkeerd voorgelicht waardoor we in de trein een boete konden betalen.
Toen we 'avonds op 29 december nét thuis waren werden we gebeld door Jürgen S a.k.a Markus F, een vriend die we gemaakt hebben in Second Life. Hij was met zijn vrouw en dochter vanuit Aken aangekomen in Berlijn voor een week vakantie en wilde ons graag in het echt leren kennen.
Markus F.
Dat hebben we geweten!! We hadden voor zondagavond 21:00u. afgesproken om koffie te komen drinken in het hotel waar hij met zijn gezin verbleef. We dachten dat we hooguit een uur of 3 zouden blijven en dan weer naar huis zouden gaan. Mooi niet! We waren pas om 6:00u. de volgende morgen weer thuis!
In RL (real life) is Jürgen net zo gek als hij in Second Life is. Jürgen wachtte ons op in de bar van het hotel, compleet met cowboyhoed, cowboyhemd en 2 pistolen in holsters, precies zoals we hem kennen uit Second Life. Het is een enorme leuke en vooral lieve man met veel humor. We hebben echt een hele gezellige avond gehad met veel drinken en veel lachen. We hebben de hele avond gekkigheid uitgehaald en bijna alle gasten die daar in de bar zaten en aan de receptie stonden neergeschotten met de knallertjes pistolen van Jürgen. En niemand die er wat van zei, er werd alleen gek gekeken hoe daar 3 volwassenen cowboytje spelen.
Liekie, Fresh en Jürgen
Natuurlijk hebben we ons voor zover het lukte met de mobiele verbinding die Jürgen had van T Mobile ook nog ingelogged in Second Life om alle nieuwschierige Kasadianer te begroeten.
Omdat we pas om 6 uur 's morgens thuis waren heb ik dit jaar met oud en niuew voor het eerst sinds jaren geen oliebollen gebakken. Oud en nieuw hebben we in het hotel met Jürgen gevierd. Omdat zijn dochtertje nog erg klein is, was zijn vrouw op de hotelkamer waar hun dochtertje al lag te slapen. Om 12 uur hebben we op het dak van het hotel naar het vuurwerk gekeken. We hadden gehoopt dat we het grote vuurwerk wat in Tiergarten afgestoken werd konden zien, aangezien het hotel direct aan het Tiergarten ligt. Helaas was het dak precies aan de verkeerde kant en konden we alléén richting de Kurfürstendamm kijken. Wat de mensen op straat vóór het hotel erg leuk vonden, was proberen om ons van het dak te schieten. Gelukkig is ze dat niet gelukt, alhoewel een aantal vuurpijlen wel érg dichtbij kwamen.Om half 1 heeft Jürgen ons uitgenodigd om op zijn kamer nog wat te komen drinken zodat we zijn vrouw konden leren kennen. Kristine is ook een hele lieve en vooral rustige vrouw die met 2 benen op de grond staat. Ze is absoluut niet geïnteresseerd in internet for fun en komt dus ook niet in Second Life.
Toen we rond 3 uur naar huis wilden, was een taxi niet te krijgen. Ook de hotelgasten hadden een wachttijd van 40 minuten. Gelukkig gingen bij wijze van uitzondering de sneltram en de metro de hele nacht, dus zijn we met de sneltram en metro naar huis gegaan. Achtweraf gezien was dit nog goedkoper ook, want het was zó druk dat er niet gecontroleerd werd en we dus geen kaartje hoefden te kopen.
Woensdags werden we door Jürgen en co uitgenodigd voor een etentje bij de Italiaan. Als dank je wel voor alle hulp die we in Second Life altijd bieden aan iedereen die hulp nodig heeft. Deze avond leerden we ook dochter Hannah kennen, een pittige, absoluut niet verlegen en intelligente jonge dame van 5 jaar oud. De avond was héél erg geslaagd en eindigde met nog een drankje op de hotelkamer. Hannah had zo veel plezier gehad met ons, dat ze eigenlijk niet naar bed wilde gaan. Maar ze ging uiteindelijk zonder problemen, wat ik uit mijn verleden heel anders ken van mijn "ex-nichtje".
Omdat Kristine met oud en nieuw en ook het etentje zo goed bevallen was, wilde ze vrijdag graag nog eens met ons afspreken vóórdat ze zaterdag naar huis gingen. We zouden gaan koffiedrinken bij de Starbucks aan de Brandenburger Tor. Kristine wilde namelijk nog graag een kijke nemen bij het Adlon Hotel en bij Unter den Linden omdat ze daar nog niet geweest waren. Helaas was het vrijdags enorm koud (-6 onder nul) waardoor het echt héél erg druk was bij Starbucks. Toen Fresh en ik daar een half uur te vroeg kwamen, konden we nog precies 2 zitplaatsen vinden, en dat veranderde zich ook niet. Dus toen Jürgen en co met een taxi arriveerde, zijn we aan de overkant van de straat koffie gaan drinken in het Adlon Hotel, het hotel waar presidenten, leden van koningshuizen en sterren meestal verblijven als ze in Berlijn zijn. Helaas was het verboden om daar foto's te maken. Het geheel van binnen viel een beetje tegen. We hadden veel meer pracht en praal verwacht, omdat het oorspronkelijke Adlon Hotel in 1907 gebouwd werd en dus veel elementen van de Jugendstil zou moeten bevatten. De chocoladetaart was veel te droog voor de hoge prijs (ik was blij dat ik appelgebak besteld had, ik bén en blijf Hollandse), en de ruimte waar de damestoiletten zich bevonden stonk naar urine, alhoewel het er wel schoon uitzag.
De stoelen waar we op zaten waren met zijden overtrokken, de trappen waren breed, van marmer en met rode lopers belegd. De koffie en het gebak werd door 3 obers gebracht, maar de prijs loog er ook niet om.
Na de koffie zijn we met de taxi naar het nieuwe shoppingparadijs Alexa gegaan omdat het te koud was om over Unter den Linden te wandelen. Nadat we daar een uur hebben rondgelopen zijn we met de taxi richting hotel gegaan waar we van Hannah en Kristine al afscheid hebben genomen en met Jürgn nog een uurtje hebben nagezeten. Uiteindelijk hebben we een héle leuke maar vooral vermoeiende week gehad omdat we niet echt hebben kunnen uitrusten van de reis nadat we uit Nederland zijn teruggekomen.
De hele week daarna heb ik nodig gehad om bij te komen van de drukke afgelopen periode en energie bij te tanken. Gelukkig moest ik verder geen gasten ontvangen voor de appartementen bij ons in huis, dus kon ik lekker uitslapen en langzaam aan voorbereidingen treffen voor mijn verjaardag op de dertiende.
De dag vóór mijn verjaardag had ik de buurvrouw met haar 2 zonen uitgenodigd voor de koffie. Op mijn verjaardag zelf kwam de hele schoonfamilie, inclusief onze dierenoppas eten. Dit jaar had ik 2 gigantische pannen met echte Hollandse erwtensoep gekookt(genoeg om de hele straat mee te laten eten :s). En dat hebben ze geweten hahaha!!!!
Kerst in Nederland bij mijn ouder was héérlijk. Mijn zus had dit jaar ook vrij van haar werk, dus konden we voor het eerst sinds jaren weer als complete familie kerst vieren compleet met kadootjes onder de kerstboom. En niet zo weinig ook; er was nauwelijks nog plaats voor de kerstboom! We hebben in totaal een uur of 3 gebruikt om alles uit te pakken omdat we gedobbeld hadden om de kadootjes. Een (typisch Hollands?) gebruik wat Fresh nog niet kende. Nadat alle kadootjes uitgepakt waren (we zijn allemaal echt vréselijk verwend) en er plek onder de kerstboom was, had onze hond besloten dat het onder de kerstboom wel heel prettig vertoeven is, en ging vanaf 1e kerstdag vaak onder de kerstboom liggen.
Shanny onder de kerstboom
In Nederland hebben we ook écht gezien dat Shanny een echte stadshond is. In Berlijn zijn de stoepen erg breed, dus loopt de hond al zig-zaggend van links naar rechts over de hele breedte van de stoep, en heb je op de stoep stukjes groen met daarin een boom om te kakken. In Nederland zijn de stoepen veel smaller, en het dorp waar ik vandaan kom, is veel polder. Daar gaan de mensen met hun hond de polder in. Zelf lopen de mensen aan de rand van de weg, en de hond loopt in de berm en kan daar dollen en vooral kakken. Onze hond snapt dat niet, die wil natúúrlijk óók op de weg lopen en loopt het liefst zoals in Berlijn; zig-zaggend over de hele weg. De berm was voor ons te drassig om te lopen en we konden Shanny écht niet wijs maken dat ze in de berm moest lopen.
Ook voor boerderijdieren is de hond echt bang. We kwamen aan een een boerderij voorbij met schapen in de tuin, en die waren een beetje luidruchtig. Natuurlijk moesten we even gaan kijken en zijn het erf opgelopen. Maar de hond niet, die bleef angstig staan. Zó luid en dan ook nog die gekke lucht... We hebben echt moeten práten als brugman om de Shanny over te halen een kijkje te komen nemen. Maar dat konden we mooi vergeten. Best grappig om te zien dat je dus écht stads- en plattelandshonden hebt.
De kerstdagen bij mijn ouders waren echt geslaagd en het was wederom héérlijk om zoveel rust om ons heen te hebben. Maar natúúrlijk ging de tijd véél te snel voorbij.
De treinreis met de Shanny verliep ook voorspoedig op een boete van de DB na die we op de terugweg kregen omdat de conductrice van mening was dat we de hond niet hadden betaald, terwijl er op het ticket wél een plaats was gereserveerd voor de hond. Ik had nog speciaal naar de klantenservice van de DB heb gebeld (waar de beide medewerkers trouwens zéér onvriendelijk waren) om te vragen hoe ik online een ticket moet boeken omdat onze middelgrote hond meegaat, en daar is me per stap uitgelegd hoe ik dit moet doen. En bedankt, meteen 80 Euro lichter. Ik ga verder niet uitwijden over het recht en het onrecht. Wel heeft DB zich in mijn ogen weer een groot stuk minder populair gemaakt omdat ik al het personeel wat ik tot nu toe heb meegemaakt van al die keren dat ik met de trein gereisd ben zéér onvriendelijk vind. Bij de klantenservice werd ik óók onvriendelijk tewoord gestaan en bovendien verkeerd voorgelicht waardoor we in de trein een boete konden betalen.
Toen we 'avonds op 29 december nét thuis waren werden we gebeld door Jürgen S a.k.a Markus F, een vriend die we gemaakt hebben in Second Life. Hij was met zijn vrouw en dochter vanuit Aken aangekomen in Berlijn voor een week vakantie en wilde ons graag in het echt leren kennen.
Markus F.
Dat hebben we geweten!! We hadden voor zondagavond 21:00u. afgesproken om koffie te komen drinken in het hotel waar hij met zijn gezin verbleef. We dachten dat we hooguit een uur of 3 zouden blijven en dan weer naar huis zouden gaan. Mooi niet! We waren pas om 6:00u. de volgende morgen weer thuis!
In RL (real life) is Jürgen net zo gek als hij in Second Life is. Jürgen wachtte ons op in de bar van het hotel, compleet met cowboyhoed, cowboyhemd en 2 pistolen in holsters, precies zoals we hem kennen uit Second Life. Het is een enorme leuke en vooral lieve man met veel humor. We hebben echt een hele gezellige avond gehad met veel drinken en veel lachen. We hebben de hele avond gekkigheid uitgehaald en bijna alle gasten die daar in de bar zaten en aan de receptie stonden neergeschotten met de knallertjes pistolen van Jürgen. En niemand die er wat van zei, er werd alleen gek gekeken hoe daar 3 volwassenen cowboytje spelen.
Liekie, Fresh en Jürgen
Natuurlijk hebben we ons voor zover het lukte met de mobiele verbinding die Jürgen had van T Mobile ook nog ingelogged in Second Life om alle nieuwschierige Kasadianer te begroeten.
Omdat we pas om 6 uur 's morgens thuis waren heb ik dit jaar met oud en niuew voor het eerst sinds jaren geen oliebollen gebakken. Oud en nieuw hebben we in het hotel met Jürgen gevierd. Omdat zijn dochtertje nog erg klein is, was zijn vrouw op de hotelkamer waar hun dochtertje al lag te slapen. Om 12 uur hebben we op het dak van het hotel naar het vuurwerk gekeken. We hadden gehoopt dat we het grote vuurwerk wat in Tiergarten afgestoken werd konden zien, aangezien het hotel direct aan het Tiergarten ligt. Helaas was het dak precies aan de verkeerde kant en konden we alléén richting de Kurfürstendamm kijken. Wat de mensen op straat vóór het hotel erg leuk vonden, was proberen om ons van het dak te schieten. Gelukkig is ze dat niet gelukt, alhoewel een aantal vuurpijlen wel érg dichtbij kwamen.Om half 1 heeft Jürgen ons uitgenodigd om op zijn kamer nog wat te komen drinken zodat we zijn vrouw konden leren kennen. Kristine is ook een hele lieve en vooral rustige vrouw die met 2 benen op de grond staat. Ze is absoluut niet geïnteresseerd in internet for fun en komt dus ook niet in Second Life.
Toen we rond 3 uur naar huis wilden, was een taxi niet te krijgen. Ook de hotelgasten hadden een wachttijd van 40 minuten. Gelukkig gingen bij wijze van uitzondering de sneltram en de metro de hele nacht, dus zijn we met de sneltram en metro naar huis gegaan. Achtweraf gezien was dit nog goedkoper ook, want het was zó druk dat er niet gecontroleerd werd en we dus geen kaartje hoefden te kopen.
Woensdags werden we door Jürgen en co uitgenodigd voor een etentje bij de Italiaan. Als dank je wel voor alle hulp die we in Second Life altijd bieden aan iedereen die hulp nodig heeft. Deze avond leerden we ook dochter Hannah kennen, een pittige, absoluut niet verlegen en intelligente jonge dame van 5 jaar oud. De avond was héél erg geslaagd en eindigde met nog een drankje op de hotelkamer. Hannah had zo veel plezier gehad met ons, dat ze eigenlijk niet naar bed wilde gaan. Maar ze ging uiteindelijk zonder problemen, wat ik uit mijn verleden heel anders ken van mijn "ex-nichtje".
Omdat Kristine met oud en nieuw en ook het etentje zo goed bevallen was, wilde ze vrijdag graag nog eens met ons afspreken vóórdat ze zaterdag naar huis gingen. We zouden gaan koffiedrinken bij de Starbucks aan de Brandenburger Tor. Kristine wilde namelijk nog graag een kijke nemen bij het Adlon Hotel en bij Unter den Linden omdat ze daar nog niet geweest waren. Helaas was het vrijdags enorm koud (-6 onder nul) waardoor het echt héél erg druk was bij Starbucks. Toen Fresh en ik daar een half uur te vroeg kwamen, konden we nog precies 2 zitplaatsen vinden, en dat veranderde zich ook niet. Dus toen Jürgen en co met een taxi arriveerde, zijn we aan de overkant van de straat koffie gaan drinken in het Adlon Hotel, het hotel waar presidenten, leden van koningshuizen en sterren meestal verblijven als ze in Berlijn zijn. Helaas was het verboden om daar foto's te maken. Het geheel van binnen viel een beetje tegen. We hadden veel meer pracht en praal verwacht, omdat het oorspronkelijke Adlon Hotel in 1907 gebouwd werd en dus veel elementen van de Jugendstil zou moeten bevatten. De chocoladetaart was veel te droog voor de hoge prijs (ik was blij dat ik appelgebak besteld had, ik bén en blijf Hollandse), en de ruimte waar de damestoiletten zich bevonden stonk naar urine, alhoewel het er wel schoon uitzag.
De stoelen waar we op zaten waren met zijden overtrokken, de trappen waren breed, van marmer en met rode lopers belegd. De koffie en het gebak werd door 3 obers gebracht, maar de prijs loog er ook niet om.
Na de koffie zijn we met de taxi naar het nieuwe shoppingparadijs Alexa gegaan omdat het te koud was om over Unter den Linden te wandelen. Nadat we daar een uur hebben rondgelopen zijn we met de taxi richting hotel gegaan waar we van Hannah en Kristine al afscheid hebben genomen en met Jürgn nog een uurtje hebben nagezeten. Uiteindelijk hebben we een héle leuke maar vooral vermoeiende week gehad omdat we niet echt hebben kunnen uitrusten van de reis nadat we uit Nederland zijn teruggekomen.
De hele week daarna heb ik nodig gehad om bij te komen van de drukke afgelopen periode en energie bij te tanken. Gelukkig moest ik verder geen gasten ontvangen voor de appartementen bij ons in huis, dus kon ik lekker uitslapen en langzaam aan voorbereidingen treffen voor mijn verjaardag op de dertiende.
De dag vóór mijn verjaardag had ik de buurvrouw met haar 2 zonen uitgenodigd voor de koffie. Op mijn verjaardag zelf kwam de hele schoonfamilie, inclusief onze dierenoppas eten. Dit jaar had ik 2 gigantische pannen met echte Hollandse erwtensoep gekookt(genoeg om de hele straat mee te laten eten :s). En dat hebben ze geweten hahaha!!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)